Τα βραβεία του 8ου Athens Animfest.

  Εχτές ολοκληρώθηκε το 8ο Athens Animfest ανακοινώθηκαν και οι νικητές των διαγωνιστικών τμημάτων. Θα ασχοληθώ με το ελληνικό διαγωνιστικό (όλους τους νικητές/νικήτριες σε όλες τις κατηγορίες, θα τους βρείτε ΕΔΩ ). Στο ελληνικό διαγωνιστικό, νικητής ήταν το Η ζωή ένα μολύβι, της Μαργαρίτας Σιμοπούλου (στο πρόγραμμα αναφερόταν και η ίδια ως παραγωγός, μετά την ανακοίνωση των βραβείων ως παραγωγός αναφέρεται το ΤΕΙ της Αθήνας. Ως τεχνική, δεν υπάρχει αναφορά στο πρόγραμμα, αλλά στα βραβεία δίνεται η 2D digital animation). Το δεύτερο βραβείο πήρε το The fartist (έξυπνο λογοπαίγνιο) σε σκηνοθεσία, animation Κώστα Φάτση και σενάριο του ίδιου και της Άννας Παπαρίζου (σημείωση: αναρτώ τα βίντεο που κατάφερα να βρω: π.χ. το "η ζωή ένα μολύβι" δεν το βρήκα κάπου).



Το τρίτο βραβείο πήγε στο Happilness σε σκηνοθεσία, σενάριο και animation της Μαρίας Κοζάρη-Μελά και σε συμπαραγωγή με το ΤΕΙ Αθήνας.

Τέλος, Ειδική μνεία έλαβε το "Μικρό σπίτι" της ομάδας μαθητών του 2ου Γυμνασίου Αριδαίας.

      Τώρα, πώς θα έκρινα προσωπικά εγώ: Πρώτα, θα έβαζα τα ζητήματα τεχνικής και έπειτα θα κοιτούσα αν αυτό που βλέπω "βγάζει νόημα", δηλαδή να είναι εύληπτο (και σαφώς δεν εννοώ "ελαφρύ": εννοώ άμεσο). Πρώτο, λοιπόν, θα έβγαζα το Sunny του Χρήστου  Σκουρόπουλου. Το "Η ζωή ένα μολύβι, ενώ αρχικά μου άρεσε, όταν είδα την τεχνική που χρησιμοποιήθηκε πήρα μία σχετική απογοήτευση, γιατί θεωρούσα πως ήταν μία μεικτή τεχνική: Ως digital animation, μπορούσε ίσως να αξιποιήσει αλλιώς τις δυνατότητες του μέσου. Αυτό βέβαια έχει να κάνει ότι η προσωπική μου  άποψη είναι πως χρησιμοποιείς το κάθε μέσο για αυτό που κάνει βασικά, όχι για κάτι που βασικά γίνεται με άλλο μέσο.

Το Τhe fartist, θα το έβαζα στην ίδια μοίρα με το Merril's first date του Ρήγα Κούγκολου και του La soupe του Δημήτρη Χριστάκη  και παραγωγή της Supinfocom Arles.

Από κει έπειτα, μνεία θα έδινα πάντα σε ό,τι θα έστελναν μαθητές, ώστε να δώσω θάρρος να συνεχίσουν, άσχετα από το αν έχουν και τί είδους προβλήματα οι ταινίες τους.

Για το 8 minute deadline της Ζήνας και του Πέτρου Παπαδόπουλου (παραγωγή των δύο, της Μαρίας Χατζάκου και της Haos Film): έχω την εντύπωση ότι ήταν περισσότερο video art παρά animation. Όπερ σημαίνει ότι σε έναν διαγωνισμό γενικά video, πιθανότατα θα το έβαζα στους νικητές. Αλλά μιλάω πάντα σαν (wannabe) animator. Τέλος υπήρχαν και ταινίες αξιόλογες, οι οποίες όμως για να γίνουν κατανοητές απαιτούσαν ειδικές γνώσεις του θεατή (όπως η Παρτίδα σκακιού των Στεφανία Βλάχου και Μαρία Σιαβίκη, που έπρεπε να γνωρίζει κάποιος τους κανόνες του σκακιού για να καταλάβει την ανατροπή).
   Και δύο λόγια για τον "Θησαυρό στην ρίζα του Δέντρου της Γης" αλλά και για την διοργάνωση: με την ποιότητα ήχου που προβλήθηκε το επεισόδιο, ούτε εγώ δεν άντεχα και έλεγα "άντε να τελειώσει να ησυχάσουμε". Και αν το έλεγα εγώ αυτό, σκέψου ένας θεατής". Υπ' αυτήν την έννοια, άσχετα από το πώς κρίνει κανείς την ποιότητα της ιδέας, του animation κτλ, δεν ξέρω αν θα μπορούσε κάποιος να κάτσει σοβαρά να την κρίνει ως καλή ή κακή. Επιπλέον, το γεγονός αυτό - της ποιότητας του ήχου - μου έδωσε να καταλάβω ότι δεν είχε γίνει κάποια δοκιμαστική προβολή (αυτό γίνεται πιό φανερό από το γεγονός ότι στον περυσινό διαγωνισμό πριν από κάθε ταινία υπήρχε ένα πολύ σύντομο βίντεο με το λογότυπο του φεστιβάλ, άρα είχε γίνει ενδεχομένως μία επεξεργασία σε κάποια θέματα, ώστε να μην υπάρχουν τεχνικά προβλήματα). Ακόμα, δημιουργούνται ερωτήματα σε σχέση με το γεγονός ότι ως ταινίες animation συμπεριλήφθηκαν στο πρόγραμμα του φεστιβάλ βίντεο από ηλεκτρονική παιχνίδια. Αυτό δείχνει ζητήματα στο θέμα της επιλογής των ταινιών. Και το πρόβλημα δεν είναι τόσο του "δημιουργού", όσο της διοργάνωσης. Τέλος, σε σχέση με πέρυσι δεν υπάρχει αιτιολόγηση - μέχρι την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές τουλάχιστον - των προτάσεων για βράβευση.

Ανταπόκριση από την ημερίδα του 8ου Animfest: "Οπτικοακουστικά μέσα και εκπαίδευση"

   Εχτές, Σάββατο 9 Μαρτίου, διεξήχθη η προγραμματισμένη ημερίδα του Animfest για την σχέση των οπτικοακουστικών μέσων με την εκπαίδευση. Αποφάσισα να πάω μην περιμένοντας πολλά είναι η αλήθεια και φοβούμενος ότι πιθανώς θα περάσω κάποιες βαρετές ώρες, αλλά ευτυχώς διαψεύστηκα: άκουσα τελικά αρκετά σημαντικά πράγματα και είδα και σημαντικά πράγματα.
Να σημειώσω ότι πήγα να παρακολουθήσω την ημερίδα σαν  (wannabe) animator και όχι με όποια άλλη ιδιότητα. Για αυτό και πρέπει εξ αρχής να ξεκαθαρίσω ότι σημειώνω στην ανταπόκρισή μου όσα βρήκα ενδιαφέροντα από την σκοπιά του animation και όχι από την σκοπιά που θα τα έβλεπε π.χ. ένας εκπαιδευτικός (υπήρχαν κάποιοι μέσα στην αίθουσα). Για αυτό και σε κάποιες από τις ομιλίες σημείωσα λιγότερα πράγματα, καθώς η αναφορά τους γινόταν σε άλλο αντικείμενο (θυμίζω άλλωστε τον τίτλο της ημερίδας: δεν αφορούσε μόνο στο animation και πώς σχετίζεται με την εκπαίδευση). Από την άλλη, δεν υπήρχε ομιλία που να μην βρήκα κάτι να σημειώσω.

Το εξώφυλλο του προγράμματος της ημερίδας

   Κύριοι εισηγητές ήταν καθηγητές του διαπανεπιστημιακού και διατμηματικού προγράμματος μεταπτυχιακών σπουδών "Τεχνολογίες της Πληροφορίας και της Επικοινωνίας για την Εκπαίδευση", του ΤΕΑΠΗ, της ΑΣΚΤ, του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, καθώς και δάσκαλοι της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης.
   Πρώτη παρουσίαση ήταν αυτή των προπτυχιακών φοιτητριών του ΤΕΑΠΗ με την επίβλεψη της Αντιγόνης Παρούση και του Βασίλη Τσελφέ (καθηγητές στο τμήμα) και αφορούσε στην οπτικοποίηση της δημιουργίας και ανανέωσης ουσιαστικά του κόσμου, με παράδειγμα έναν φανταστικό πλανήτη. Η οπτικοποίηση περιλάμβανε δύο δραματικά στάδια: ένα stop motion (clay animation) για την δημιουργία πλανητών και ένα ζωντανό θεατρικό, ταυτόχρονα με την προβολή του animation, για το πώς συντηρείται η ισορροπία στον κόσμο (με τα διάφορα στοιχεία να είναι χωριστά σε άσπρο και μαύρο, με τις ομάδες των ηθοποιών να φοράνε αντίστοιχα ρούχα), μέχρι τη στιγμή που ένα "μαύρο" στοιχείο ερωτεύεται ένα "άσπρο", οπότε εκεί βλέπουμε πώς επέρχεται η νέα ισορροπία. Σε επίπεδο εννοιών και ιδεών, για να είμαι ειλικρινής διέκρινα ένα είδος θεολογίας και σίγουρα τελεολογίας, ενώ και κατά την ρήση των φοιτητριών ήθελαν να δείξουν την κυκλική κίνηση της ιστορίας (προσωπικά είμαι υποστηρικτής της ιδέας της σπειροειδούς κίνησης). Νομίζω ότι η ρήση του Ηράκλειτου "Πόλεμος πατήρ πάντων" εκφράζει καλύτερα (και) την φυσική κίνηση, παρότι σαφώς ο πόλεμος δεν έχει μόνο - αλλά έχει κυρίως - το συγκρουσιακό στοιχείο και παρότι ο (φιλοσοφικός και φυσικός) έρωτας δεν έχει μόνο - αλλά έχει κυρίως - το στοιχείο της έλξης. Εν τέλει, διέκρινα αρκετά μεταφυσικά στοιχεία στην ανάλυσή τους, αλλά αυτό επ' ουδενί δεν μειώνει το ενδιαφέρον για την υπόθεση των φοιτητριών αυτών και το πώς την προβάλλουν.
   Σειρά πήρε ο Αλέξανδρος Αναστασόπουλος (όχι ο πρώην υπουργός) και ο Κωνσταντίνος Ντενώ (δεν μπόρεσε να έρθει στην ημερίδα), οι οποίοι, υπό την επίβλεψη του Γιώργου Παπακωνσταντίνου (όχι του πρώην υπουργού) έφτιαξαν ένα ντοκυμανταίρ - εκπαιδευτικό βίντεο στο οποίο έδεσαν τις γνώσεις τους (φυσικός ο Αναστασόπουλος, Ειδικός στο βίντεο ο Ντενώ) για να παρουσιάσουν τις διάφορες πτυχές του φωτός και να το παρουσιάσουν σε παιδιά και του δημοτικού και του γυμνασίου. Προσέγγισαν το θέμα από την πλευρά της φυσικής, της ιατρικής και άλλων επιστημών, αλλά και από την πλευρά της τέχνης και της θρησκείας. Ενδιαφέρον το ότι αξιοποίησαν το storyboard.
   Ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον σημείο της ημερίδας ήταν η παρουσίαση των Κρίστιαν Λάντζου και Μαρία Οικονόμου στα πλαίσια της διπλωματικής τους εργασίας(μόνο ο Λάντζος μπόρεσε να είναι στην αίθουσα) για το έργο του 132ου δημοτικού σχολείου (στο συγκρότημα της Γκράβα), ένα σχολείο που έχει κατά το παρελθόν βρεθεί αντιμέτωπο με διάφορες δυσκολίες "εξωσχολικές" (πάνω από το 70% των παιδιών έχουν καταγωγή από άλλες χώρες). Τα παιδιά αποφάσισαν λοιπόν να οπτικοποιήσουν κυρίως με την μορφή stop motion animation μία ιστορία που είχαν δημιουργήσει παλαιότεροι μαθητές του σχολείου, με τίτλο "Το τέρας και ο ξένος",΄ή Χαρόσι. Το σημαντικό στην υπόθεση είναι ότι τα παιδιά, με διαφορετικές πολιτιστικές και πολιτισμικές καταβολές συνεργάστηκαν μια χαρά - με την ελληνική γλώσσα να παίζει εκ των πραγμάτων τον βασικό συνδετικό κρίκο - και όχι μόνο αυτό: ο Λάντζος μας είπε κατά την διάρκεια της παρουσίασης ότι τα παιδιά τους εξέπληξαν με τις γνώσεις τους για το animation και αυτό το είδαμε και με τα μάτια μας: σε βίντεο από την διαδικασία της δημιουργίας του animation, μία μαθήτρια (μιλάμε για μαθητές της 6ης δημοτικού) κάποια στιγμή έφερε στην τάξη μία συσκευή nintendo με την οποία μπορεί κάποιος να φτιάξει κινούμενο σχέδιο. Στα γρήγορα έδειξε ένα μικρό παράδειγμα με ένα εφέ για τον αέρα. Μετά, ο Λέντζος μας έδειξε ένα βίντεο με μία ολοκληρωμένη σκηνή που είχε δημιουργήσει μόνη της η κοπέλα αυτή: έμεινα  "σέκος" (να μην πω την άλλη λέξη...). Η κοπέλα έχει φυσικό ταλέντο. Και ρωτώ παρενθετικά: πώς και ποιός θα αξιοποιήσει το ταλέντο της; πάντως, δεν ήξερα ότι υπάρχει τέτοια λειτουργία στην παιχνιδομηχανή αυτή (σάματις έχω πάρει ποτέ καμμια παιχνιδομηχανή; :D ). Δεν κατάφερα να βρω κάπου το video, αλλά μπορώ να σας παραπέμψω στην σελίδα του σχολείου για κάποιες λεπτομέρειες (τα παιδιά δούλεψαν και με storyboard). Το εξώφυλλο του προγράμματος είναι βασισμένο σε "καρέ" της ταινίας των παιδιών.
http://www.132grava.net/node/114

   Έπειτα τον λόγο πήρε ο animator Rony Oren, ο οποίος ασχολήθηκε με το πώς το διαδίκτυο και το clay animation μπορούν να αξιοποιηθούν για την εκπαίδευση και την θεραπεία. Ξεκίνησε επισημαίνοντας το πρόβλημα πως τα παιδιά σήμερα χρησιμοποιούν την υψηλή τεχνολογία και απομακρύνονται από την ανάγνωση, γραφή κτλ. Η εμπειρία του του έδειξε πως το clay animation  μπορεί να συμβάλει στην "αντιστροφή" της πορείας αυτής. Σε εκείνο το σημείο έκανε μία επίδειξη  δείχνοντας πώς μπορεί κάποιος εύκολα να φτιάξει ένα μικρό animation με έναν βάτραχο που αναπηδά, με απλή πλαστελίνη και με δωρεάν προγράμματα (το monkey jam και το stop motion animator. Επισημαίνω εδώ πως αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν και για pencil test στο παραδοσιακό κινούμενο σχέδιο). Το παράδειγμα με τον βάτραχο άλλωστε το δείχνει και στην αρχική σελίδα της ιστοσελίδας του ο Όρεν (βλέπε εδώ). Επεσήμανε πως για το παιδί το ευκολότερο είδος animation είναι αυτό με τις πλαστελίνες, καθώς δεν χρειάζεται να σβήσει και να ζωγραφίσει πάλι κάτι που έκανε "λάθος" (είπε πως τα παιδιά είναι τελειομανής και δεν δέχονται κάτι λιγότερο από αυτό που θεωρούν σωστό), ενώ με την πλαστελίνη απλώς "καταστρέφουν" ό,τι έφτιαξαν και το φτιάχνουν πάλι πολύ γρηγορότερα. Μάλιστα, τα παιδιά γρήγορα μπαίνουν στην διαδικασία να φτιάξουν δικούς τους χαρακτήρες, αφού μάθουν 2-3 βασικά πράγματα - εύκολα και γρήγορα - και μάλιστα γρήγορα φτιάχνουν χαρακτήρες τους οποίους συνδυάζουν και τους τοποθετούν σε καταστάσεις, άρα φτιάχνουν ιστορίες (=σενάρια). Αυτή την διαδικασία μπορεί να την αξιοποιήσει και ο εκπαιδευτικός αλλά και ο ψυχολόγος σε ένα παιδί. Επίσης πολύ σημαντικό ιατρικά, είναι πως έχει διαπιστωθεί πως η χρήση αυτή της πλαστελίνης βοηθά στην συγκέντρωση του ατόμου και αυτό βρίσκει εφαρμογή στην αντιεμτώπιση π.χ. παιδιών που έχουν ένα σχετικό πρόβλημα, πολύ περισσότερο στα αυτιστικά παιδιά αλλά και σε ηλικιωμένους, σε άτομα με μετατραυματικό στρες κ.ά. Ακόμα, σε άλλες ασθένειες, όχι άμεσα ψυχολογικές (αλλά που επιδρούν στην ψυχολογία, π.χ. καρκίνος), έχει διαπιστωθεί πως συμβάλλουν στην βελτίωση της ψυχολογίας του ασθενούς (κάτι που από πρώτο χέρι γνωρίζω ότι είναι σημαντικό).
   Επόμενος ήταν ο Μιχάλης Αρφαράς, χαράκτης αλλά και παλιός animator (ήθελε να ξεκινήσει ως  animator αλλά στην πορεία τον τράβηξε περισσότερο η χαρακτική), ο οποίος μίλησε για τον ρόλο των οπτικοακουστικών μέσων στην εκπαίδευση στην ΑΣΚΤ. Σημείωσα προσωπικά ότι αυξάνονται όσοι ασχολούνται - στην σχολή εννοώ - με το animation και ιδίως με το 3D. Ο Αρφαράς επεσήμανε ένα πρόβλημα, ότι αρκετοί καθηγητές δεν είναι σε θέση να ακολουθήσουν τις τεχνολογικές εξελίξεις, βασικά γιατί αυτές τρέχουν πολύ γρήγορα. Σας δίνω και ένα animation με τίτλο Animation has no borders, στο οποίο είχαν "βάλει το χέρι τους" animators από 36 χώρες. Ο Αρφαράς "εκπροσωπούσε" την Γερμανία (από την Ελλάδα ήταν ο Ανανιάδης).

   Κατόπιν πήρε τον λόγο ο Μάνθος Σαντοριναίος, επίκουρος στην ΑΣΚΤ που μίλησε για την δημιουργία των εικονικών χώρων, όπως περίπου τους βιώνουν στα computer games που χρειάζονται μεγάλη επεξεργαστική ισχύ, αλλά και όπως προσπαθούν να την εφαρμόσουν για την δημιουργία π.χ. εικονικών βιβλιοθηκών κτλ. Κοινός τόπος με τον Αρφαρά ήταν ότι πλέον οι διάφορες μορφές της τέχνης πλέον λειτουργούν συνδυαστικά. Σημείωσε επίσης για την σύγχρονη τεχνολογική εξέλιξη του κινηματογράφου πως η μεγάλη διαφορά είναι και η αλλαγή στην επεξεργασία του φιλμ με την post production διαδικασία αλλά, κυρίως, η εμφάνιση του 3D στην εικόνα, με την οποία σχεδόν τα πάντα προγραμματίζονται σε έναν υπολογιστή (κινήσεις κάμερας κτλ) σχεδόν σε πραγματικό χρόνο (εξ ου και η εφαρμογή κυρίως στα παιχνίδια, αλλά και σε ταινίες όπως το Avatar). Η εξέλιξη αυτή, οδηγεί σε πλήρες άπλωμα της παραγωγής: όχι μόνο μπορεί να δει κανείς ταινίες από πλήθος μέσων, αλλά μπορεί να δημιουργήσει και ταινίες με προγράμματα που διατίθενται δωρεάν στο διαδίκτυο, όταν παλαιότερα θα απαιτείτο μία περιουσία για την αγορά ενός μηχανήματος π.χ. για την ηχοληψία (ανέφερε το συγκεκριμένο παράδειγμα).

   Έπειτα ήταν η σειρά του δάσκαλου μουσικής Τριαντάφυλλου Μπαταργιά. Ασχολήθηκε με το θέμα της πληροφορικής και αν και πώς βοηθά στην μουσική εκπαίδευση. Στα πιό σημαντικά στοιχεία κράτησα πως η τεχνολογία μπορεί να βοηθήσει κυρίως τα ΑμΕΑ με σοβαρά κινητικά προβλήματα, που δεν μπορούν να πιάσουν ένα μουσικό όργανο, ενώ με τις οθόνες αφής μπορεί να γίνει ευκολότερα η αναπαραγωγή ήχου, ενώ υπάρχουν και προγράμματα που ενεργοποιούνται με τον ήχο της φωνής του ανθρώπου. Βέβαια, σημείωσε πως οι υλικοτεχνικές ελλείψεις για την μουσική εκπαίδευση είναι μεγάλες και έφερε αρκετά παραδείγματα (κάποια άγγιζαν και την "παράνοια" αλλά όχι πως ήταν κάτι που δεν είχαμε ξανακούσει...απλά, μάθαμε να συνηθίζουμε και την παράνοια).

   Ύστερα τον λόγο πήρε η Αναστασία Γεωργάκη. Αντικείμενο της τοποθέτησής της ήταν τα εργαλεία της ηχητικής οπτικοποίησης και η δημιουργική μάθηση. Το εντυπωσιακό στην όλη υπόθεση είναι πως η διαδικασία αυτή πατά στην θεώρηση του Ιάννη Ξενάκη, με την πολυαγωγία. Στόχος τελικά αυτής της διαδικασίας είναι - αφού πρώτα το παιδί δεν την σχέδη της μουσικής με τον οπτικό χώρο μέσω λογισμικού όπως το HIGH-C το οποίο είναι ελεύθερο - η σύνδεση της μουσικής με τις θετικές επιστήμες, κυρίως με τα μαθηματικά, την φυσική και την αρχιτεκτονική.

   Την ημερίδα έκλεισαν οι καθηγητές του διατμηματικού μεταπτυχιακού Μαρία Κομνηνού και Γεράσιμος Ρήγας, οι οποίοι αναφέρθηκαν στην διδασκαλία του ντοκυμανταίρ στο τμήμα. Ανέφεραν πως αντιμετωπίζουν το ντοκυμανταίρ με οπτική διαφορετική από αυτή της "τηλεοπτικής έρευνας" και της εμπορικότητας. Έπειτα, φοιτητές του μεταπτυχιακού παρουσίασαν τμήματα από τις εργασίες τους.

Δύο φεστιβάλ animation στην Ελλάδα μέσα στην άνοιξη.

   Δύο φεστιβάλ animation διεξάγονται στην Ελλάδα μέσα στην άνοιξη.

   Το πιό κοντινό χρονικά είναι το 8ο Athens Animfest, το οποία θα φιλοξενηθεί και φέτος στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας, στον Κεραμεικό. Το πρόγραμμα του φεστιβάλ θα το βρείτε εδώ και θα δείτε ότι για το ελληνικό διαγωνιστικό τμήμα θα γίνουν οι προβολές στις 13 Μαρτίου. Εν τω μεταξύ, στις 8 Μαρτίου, στο ΤΕΑΠΗ θα μιλήσει ο Ισραηλινός aniamtor Rοny Oren, ο οποίος ειδικεύεται στο stop motion με πλαστελίνη.
Στο φεστιβάλ αυτό έχει εγκριθεί και η συμμετοχή του "Θησαυρού", με το τρίτο επεισόδιο.
Για περισσότερες λεπτομέρειες, μπορείτε να ανατρέξετε στην σελίδα του Κέντρου Κινουμένων Σχεδίων, εδώ.

   Τον Απρίλιο, από τις 4 έως και τις 7 του μήνα, στην Κέρκυρα θα διεξαχθεί το BeThere Corfu Animation Fest., με τα διαγωνιστικά μέρη και τις ταινίες που θα βρείτε εδώ. Για όσους θέλουν να πάνε στην Κέρκυρα, θα φανούν πολύ χρήσιμες οι πληροφορίες που δίνονται στην ιστοσελίδα του φεστιβάλ, εδώ.
   Καλές προβολές νά 'χουμε, καλή διασκέδαση και καλή επιτυχία στα δύο φεστιβάλ!.

Συνέντευξη του Γιάννη Βάμβουρα στην "Βαβέλ", 1987.

   Τον Γιάννη Βάμβουρα δεν τον γνωρίζω. Και δεν τον γνωρίζει πολύς κόσμος, καθώς είναι αυτό που νεοελληνιστί λέμε low profile άνθρωπος. Ήταν και είναι δηλαδή, από ό,τι αντιλαμβάνομαι. Με βεβαιότητα μπορούμε μόνο να πούμε ότι είναι πολυτάλαντος: animator, designer, σκηνοθέτης, σκηνογράφος κ.ά. Και έτσι, παρότι δεν έχουμε ιδέα - οι περισσότεροι δηλαδή - για το ποιός είναι ο Γιάννης Βάμβουρας, έχουμε δει όλοι σχεδόν έργα του: διαφημίσεις, θεατρικές παραστάσεις που έχει σκηνογραφήσει, εξώφυλλα δίσκων που έχει σχεδιάσει (πολλούς του Κηλαηδόνη), ίσως μουσική κ.ά. Αλλά, το έργο του στο animation δεν είναι τόσο γνωστό, με πιθανή εξαίρεση την δουλειά που έκανε - μαζί με άλλους - στον "Παντεχνή" (αναφέρθηκα στο Β΄ μέρος για το ελληνικό animation εδώ
   Πώς τον θυμήθηκα τώρα τον Βάμβουρα; εντελώς τυχαία, προχωρώντας στο κέντρο της Αθήνας, σε ένα περίπτερο βρήκα παλιά τεύχη της Βαβέλ, του περιοδικού κόμικς. Στο τεύχος 71 του Μαρτίου του 1987, ο Γιάννης Νενές είχε πάρει συνέντευξη από τον Βάμβουρα.

   Εδώ, θα σας δώσω τα κομμάτια της συνέντευξης που αφορούν στην πορεία του στο animation. Τα κομμάτια αυτά, ανάμεσα στα άλλα αυτό που κάνουν είναι να φωτίζουν κάποια πράγματα από την ίδια ή από διαφορετική οπτική ή εμπλουτίζουν, αν θέλετε, κάποια πράγματα που γνώριζα όχι καλά για το ελληνικό animation. Δεν θα σχολιάσω φυσικά τα όσα είπε, αν και υποψιάζομαι ότι υπάρχει κόσμος που έχει διαφορετική αντίληψη για κάποια από τα θιγόμενα ζητήματα (θα το ψάξω). Σας τα παραδίδω όπως τα διαβάζω κι εγώ, τηρώντας σύνταξη και ορθογραφία αλλά και τα τυπογραφικά λάθη του περιοδικού. Καλή ανάγνωση. Ξεκινώ από το σημείο που είναι στην ΑΣΚΤ, όπου ο ακαδημαϊσμός και τον "φτιάχνει" και τον "χαλάει", με την τάση την τελευταία να... υπερισχύει από ένα σημείο και έπειτα.

Αναφέρει, λοιπόν, ο Βάμβουρας "...Κάποια στιγμή, λοιπόν, έγινε ένας σταθμός εκεί, με το Πολυτεχνείο και πήγα στην εταιρεία "Αρώνης - Ευθυμιάδης". Τότε, ζητάγαν ανθρώπους να κάνουν animation. Θα γινόταν ένα πρότζεκτ με ελληνικά κινούμενα σχέδια που θα έφευγαν έξω. Είχε γράψει ο Μαστοράκης (σημείωση vktoons: ο Μαστοράκης ο γνωστός τηλεπαρουσιαστής, όχι ο σκηνοθέτης) κάποια σενάρια και μαζευτήκαμε δέκα άτομα. Ήμασταν 4-5 από την Καλών Τεχνών, 3-4 από τη Δοξιάδη και 2 άλλοι ελεύθεροι, ας πούμε.\.
Γ.Ν.: Εσύ τί ήσουνα, μέχρι στιγμής;
Γ.Β.: Τίποτα! Απλός ζωγράφος, από την Καλών Τεχνών. Είχα κάνει ζωγραφική και σκηνογραφία. Ο Άγγελος ο Χατζηανδρέου (και το λέω αυτό γιατί έπαιξε μεγάλο ρόλο στη συνεργασία μας) μας μάθαινε τότε. Η "Αρώνης - Ευθυμιάδης" ήταν ο πυρήνας, αν θέλεις, του κινουμένου σχεδίου. Απ' αυτό ξεκίνησε και η διαφημιστική εταιρεία και λοιπά. Ήταν οι πρώτοι που κάναν κινούμενα σχέδια στην Ελλάδα μετά τον Πολενάκη. Έφτιαχναν το animation και έπαιρναν το αεροπλάνο, με τις ζελατίνες υγρές, πήγαιναν στην Αγγλία και τράβαγαν και στην διπλανή τρικέζα τράβαγαν οι άλλοι το YELLOW SUBMARINE, για να καταλάβεις! (γέλια) Τέλος πάντων, απ' αυτούς δημιουργήθηκε ένας πυρήνας απ' όπου περάσανε ο Μιρμιρίδης, ο Κουτσούρης, ο Γεωργαρίου αργότερα... ποιός άλλος ήτανε; Ο Μαραγκός, ο Έκτορας ο Χαραλάμπους.. όλοι δηλαδή. Αυτοί οι δέκα, λοιπόν, κάναμε ένα είδος σχολείου όπου κάθε μέρα μας έλεγε ο Χατζηανδρέου: "ο καθένας μόνος του, πιάνει αυτό τον αναπτήρα, ας πούμε, και τον κάνει τούμπες. Κάντε το!". Το κάναμε. Την επόμενη μέρα το πρωί το "γυρίζαμε" και βλέπαμε όλοι τι δουλειά είχε κάνει ο καθένας.
Γ.Ν.: Σε κοινή προβολή, δηλαδή, συζητάγατε τις πιθανές ατέλειες του καθένα σας.
Γ.Β.: Ακριβώς! Ήταν μία σπουδή τρομερή για μένα. Ξεκινήσαμε, λοιπόν, αυτό το μεγαλεπήβολο σχέδιο όπου η animation ήτανε κάπως "ντισνεϋκή" και 'κει είναι η δυσκολία. Για να έχεις την πείρα να κάνεις "ντισνεϋκή" animation πρέπει να περάσουν πάρα πολλά χρόνια. Ατυχήσαμε, - ας το πω έτσι! Διαλύθηκε όλο το πρότζεκτ γιατί όλοι είχαμε απαιτήσεις. Θέλαμε λεφτά, θέλαμε το ένα, θέλαμε το άλλο, πως να στο πω - ο καθένας είχε τα σχέδιά του. Έμεινα μόνο εγώ εκεί, χωρίς να θέλω να πω τίποτα τώρα, έτσι; Έμεινα, λοιπόν, τελείως μόνος μου και... έπεσα στη θάλασσα και κολύμπησα! Δούλευα από το '74 μέχρι το '80, συνέχεια κινούμενα σχέδια. Μόνο! Ερχόταν, δηλαδή, ένα σενάριο, έλεγα τι βελτιώσεις είχα να πω και δούλευα! Σερί! Έχω κάνει πάνω από 200 σποτ με κινούμενο σχέδιο!
Γ.Ν.: Όλ αυτά ήταν διαφημιστικά φιλμάκια με κινούμενο σκίτσο, έτσι;
Γ.Β.: Ναι.
Γ.Ν.: Την εμπειρία σου στα γκράφικς την απέκτησες εκεί, έτσι;
Γ.Β.: Ναι, εκεί. Δεν ήξερα να γράφω ούτε ένα γράμμα.
Γ.Ν.: Τελικά, το καλύτερο σχολείο είναι η μαθητεία, ε;
Γ.Β. Ε ναι, βέβαια! Όταν έχεις να λύσεις ένα πρόβλημα, μπορεί να το λύσεις σωστά, μπορεί να το λύσεις λάθος. Αλλά η προσπάθεια που θα κάνεις, ψάχνοντας ένα πράγμα που δεν το ξέρεις, είναι μεγάλη ιστορία. Ουσιαστικά, ό,τι κάνουμε εμείς εδώ, είναι να ψάχνουμε να βρούμε λύσεις σε πράγματα που οι άλλοι τα έχουνε κάνει με μέσα κι εμείς τα κάνουμε με ξύλα και πέτρες. Κι αυτό δεν το λέω μόνο για τους γραφίστες, αλλά για όλους: κινηματογραφιστές, διαφημιστές... Λοιπόν, κάποια στιγμή, το '78, πήγα και γω φαντάρος, στο ναυτικό.. Μετά, ασχολήθηκα κα με ένα περιοδικό το VIP's, δεν ξέρω αν το θυμάσαι.
Γ.Ν.: Το θυμάμαι. Δεν έζησε πολύ, έτσι;
Γ.Β.: Ναι. Ήταν μόνο για 4 τεύχη. Αλλά δεν μπορείς να διανοηθείς πόσο γούσταρα! Έκανα κόμικς, εικονογράφηση, βινιέτες... όλα. Τέλος πάντων, ήταν πολύ φιλόδοξο, αλλά έσβησε. Ξέρεις, συμβαίνει το εξής: Όποιος πάει να κάνει κάτι καινούριο, μου λέει "ρε Γιάννη, έλα μέσα", πάω και μ' αυτό τον τρόπο φθείρομαι σε πολλά και δεν μπορώ να ασχοληθώ με τα δικά μου... Κάποια στιγμή, λοιπόν, έγιναν κάποιες προσπάθειες για κινούμενα σχέδια τα οποία θα ήταν φτηνά σαν παραγωγή, σε σύγκριση με τα ξένα. Και επειδή υπάρχει αυτή η "κατάρα" της ελληνικής μυθολογίας, όλοι στηρίζουν τα σχέδιά τους εκεί, διότι οι ξένοι γουστάρουνε και οι τουρίστες θαυμάζουνε και λοιπά. Αλλά το θέμα είναι πολύ δύσκολο. Δεν μπορεί να πάρεις έναν μυθολογικό ήρωα και να τον κάνεις, ξαφνικά, ήρωα κινούμενων σχεδίων! Θα αλλοιώσεις διάφορα πράγματα. Εάν το κρατήσεις όπως είναι, είναι τόσο τρομερή η μυθολογία, που δεν μπορεί να βγει μέσα σε 20΄. Η ιστορία πρέπει να είναι απλή. να έχει αρχή, μέση και τέλος. Η ελληνική μυθολογία είναι πιο περίπλοκη.
Γ.Ν.: Ή μεταφέρει βαθύτερα πράγματα, τα οποία δεν βγαίνουνε έτσι απλά, σε ένα animation.
Γ.Β.: Ναι. Τελικά λες, σε ποιον απευθύνεται; Είναι παιδικό, είναι τί; Κάποια στιγμή, με φωνάζει ο Πιλάβιος και μου λέει "έχω την τάδε ιστορία, τον Παντεχνή". Ο Παντεχνής ήταν ένας ελληνικός Αστερίξ. Αυτή ήταν η "μαγιά". ήταν από τα πιο δύσκολα κινούμενα σχέδια που μπορούν να γίνουν. Εγώ πίστευα, ότι εκείνη τη στιγμή, στην Ελλάδα, έπρεπε να γίνει κάτι πολύ πιο απλό.
Πώς είναι ο Ροζ Πάνθηρ; Κάτι τέτοιο. Απλό, έτσι ώστε με τα 5-6 άτομα που υπάρχουν, να μπορείς να οργανωθείς και να το κάνεις. Δουλέψαμε 6 μήνες, κάναμε εκείνα τα περιβόητα 5΄, τους το δείξαμε (σ.σ. εννοεί την ΕΡΤ), τους άρεσε πάρα πολύ, αλλά μόλις ακούσανε το ποσό... Βέβαια, αυτό το ποσό, 13.000.000, ήτανε τη στιγμή που το φτηνότερο, έξω, στοίχιζε 60.000.000. Θα ήταν, ίσως, η μόνη επένδυση που θα μπορούσαν να κάνουν στην Ελλάδα, αλλά δεν το τολμήσανε. Σου λέει, έτσι και τους δώσουμε αυτά τα λεφτά, θα μας φάνε οι υπόλοιποι! Αλλά, ακόμα και αν δεν το πούλαγαν έξω και μόνο αν το ανταλλάσσανε με άλλα προγράμματα ξένα, να μην φεύγει συνάλλαγμα έξω, θα ήταν καλό.
Μόλις ατύχησε αυτή η ιστορία, έπαθα ένα είδος σοκ, κάπως έτσι, και λέω τέρμα τα κινούμενα σχέδια! Αυτή τη στιγμή, τουλάχιστον!

Chuck Jones, ο ...ισαπόστολος.

   Ας θεωρήσουμε το κινούμενο σχέδιο ως θρησκεία, π.χ. σαν την χριστιανική. Κατά την προσωπική μου άποψη, αν ο ιδρυτής της είναι ο Ντίσνεϋ (κατά την άποψή μου, όμως, μόνο αν τον θεωρήσουμε μαζί με τους συνεργάτες του), τότε ο Tex Avery είναι για εμένα ο ...Απόστολος Πέτρος, ο θεμελιωτής της ...εκκλησίας, αυτός που κυρίως προσελκύει τους πιστούς. Όμως, αυτός που κρατά τα κλειδιά του Παραδείσου, είναι ο άγιος Πέτρος ή, στην "θρησκεία" του καρτούν, ο Chuck Jones. Όλα αυτά βέβαια είναι πάντα προσωπική άποψη (και για να σας ...διαολίσω περισσότερο  μιας και η κουβέντα πήγε στα θρησκευτικά, για εμένα ο Ντίσνεϋ είναι κυρίως ...αίρεση :D )

   O Κάρολος Μαρτίνος (ουάου...ε, καλά, ας μην το πάμε σε πλήρη "ελληνοποίηση") Charles Martin (Chuck) Jones γεννήθηκε στα 1912 στο Spokane της πολιτείας της Ουάσινγκτον, αλλά πολύ γρήγορα μετακόμισε με τους γονείς του στην Καλιφόρνια. Ο πατέρας του, Charles, ήταν ένας όχι επιτυχημένος επιχειρηματίας, ο οποίος για κάθε επιχείρηση που "έστηνε", αγόραζε πολλή, πάρα πολλή χαρτική ύλη, με την επωνυμία της εκάστοτε νέας επιχείρησής του τυπωμένη στα χαρτιά. Κάθε φορά που μία δουλειά του πήγαινε ...άκλαφτη, με κρύα καρδιά έδινε τα χαρτιά στα παιδιά του και τους ζητούσε να τα κάνουν ό,τι θέλουν αλλά όσο το δυνατό γρηγορότερα (προφανώς ο άνθρωπος ψυχοπλακωνόταν βλέποντας την επωνυμία μίας ακόμα επιχείρησης που δεν στέριωσε).

   Καθώς μεγάλωσε κοντά στο Χόλυγουντ, σαν πιτσιρικάς πήρε μέρος σαν κομπάρσος σε μερικές ταινίες. Αποφοίτησε από το ινστιτούτο τέχνης Chouinard και ξεκίνησε να βγάζει το ψωμί του κάνοντας πορτραίτα σε δρόμους της πόλης. Στα 1932 μπήκε στην βιομηχανία του κινουμένου σχεδίου, αρχικά καθαρίζοντας διαφάνειες για τον παλιό συνεργάτη του Ντίσνeϋ, τον Ubbe Iwerks. Εκεί γνώρισε και την πρώτη του σύζυγο, την Dorothy Webster. Ταυτόχρονα εργάστηκε και σαν βοηθός animator στον Walter Lantz.  

Κατόπιν, έπιασε δουλειά στο στούντιο του Leon Schlesinger, στα 1933, η οποία λειτουργούσε ουσιαστικά σαν παράρτημα της Warner Bross (από το 1944 και επίσημα πια εντάχθηκε στα στούντιό της) σαν βοηθός animator. Η εταιρεία παρήγαγε τα διάσημα Looney Tunes από το 1930 και τα Merrie Melodies από το 1931. Στα 1935 έγινε animator και δημιουργήθηκε μία ομάδα με τον ίδιο, τον Tex Avery ως σκηνοθέτη, τον Bobo Clampett επίσης ως σκηνοθέτη (με τον οποίο είχε πολλές προστριβές, για τις οποίες δεν είχε πάντα δίκιο) και άλλους, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν σε έναν ιδιαίτερο χώρο (τα στούντιο του Schlesinger δεν φημίζονταν για τις ανέσεις τους και τις παροχές τους), τον οποίον ονόμασαν Termite Terrace ("βεράντα... τερμιτών"). Στα 1938 έγινε και ο ίδιος σκηνοθέτης και το πρώτο του καρτούν ήταν το "The Night Watchman".
   Οι συνάδελφοί του στην εταιρεία αλλά και το κοινό που δεν συμπαθούσε ιδιαίτερα την σχολή του Ντίσνεϋ, "κατηγορούσε" τον Jones ότι είχε πολύ "γλυκάδα" στα έργα του καθώς και αργές κινήσεις, αλλά και έλλειψη πρωτότυπου χιούμορ, στοιχεία που προσιδίαζαν - κατά την άποψή τους (και την δική μου, χωρίς να παραβλέπω τις απίστευτες αρετές τους) - στα έργα του Ντίσνεϋ.

Αυτό, άλλαξε στα 1942, όταν με την ταινία The Dover Boys at Pimento University ξεπέρασε τον ακαδημαϊσμό και μπήκε στο τρελό κόσμο της WB και των συναδέλφων του. ο ίδιος άλλωστε είπε ότι με αυτό το φιλμ έμαθε πώς να είναι αστείος. Είναι επίσης το πρώτο ή από τα πρώτα καρτούν στις  ΗΠΑ με στυλιζαρισμένα στοιχεία, στοιχεία του limited animation.

   Την ίδια περίοδο αρχίζει να δημιουργεί κάποιους από τους λιγότερο γνωστούς ήρωές του.

Γύρω στα μέσα της δεκαετίας ο Avery και αρκετοί από τους συμμετέχοντες στο Termite Terrace έφυγαν από την Warner, όχι όμως και ο Jones. Κατά την διάρκεια του πολέμου, ο Jones δημιούργησε, σε συνεργασία με τον Theodor Geisel, πιό γνωστό ως Dr. Seuss, μία σειρά από εκπαιδευτικές ταινίες για τον στρατό. 

Εκεί κάπου, στα 1944, έρχεται και η πιό σκοτεινή σελίδα για τον Chuck Jones, με την ταινία Angel Puss. Το σκοτεινή το θέτω όχι τόσο για την ταινία καθ' αυτή, αλλά για το ότι και ο ίδιος απέφευγε συστηματικά να μιλά για αυτή και για το γιατί την έφτιαξε. Πρόκειται για μία ταινία που χρησιμοποιεί ρατσιστικά στερεότυπα για τους μαύρους, και σε ό,τι αφορά στον χαρακτήρα τους (εμφανίζεται ένας χαζούλης μαύρος, αλλά ο Jones έδωσε επίσης λευκούς χαζούς: η δεισιδαιμονία, όμως, ήταν ένα στερεότυπο ρατσιστικό για τους μαύρους), αλλά και στα εξωτερικά χαρακτηριστικά, στο όνομα κ.ά. Τέλος πάντων, η ταινία είναι μία από τις 11 απαγορευμένες ταινίες animation, χωρίς να είναι ξεκάθαρο αν ο Jones ήταν ο κύριος εμπνευστής της (πάντως,την ιστορία δεν την έγραψε ο ίδιος και με κάποιους από ους συντελεστές της ταινίας "τα έσπασε" αμέσως μετά, άγνωστο όμως για ποιόν λόγο). Δυστυχώς, δεν έχω στα χέρια μου κάποια συνέντευξη ή κάποιο βιβλίο του που να μας διαφωτίζει πάνω στο θέμα. Ας έχουμε, όμως, υπόψιν ότι κάποιες ταινίες μπήκαν στην "απαγορευμένη λίστα" για λόγους "πολιτικής ορθότητας" της στιγμής. Π.χ. στην λίστα έχουν μπει και ταινίες άλλως δημιουργών που μπορεί να παρουσιάζουν κάποιες καρικατούρες μαύρων ανθρώπων (όπως όμως υπάρχει και πλήθος άλλων με καρικατούρες λευκών) οι οποίες όμως έως και εκθειάζουν τον αφροαμερικάνικο πολιτισμό. 

   Παράλληλα, όμως, με όλα αυτά, ο Jones είτε τελειοποιούσε ήρωες που άλλοι είχαν δημιουργήσει αρχικά (π.χ. Bugs Bunny, τον Duffy Duck, τον Elmer Fudd, και τον Porky Pig, αν και σε όλους αυτούς έχουν δουλέψει και έχουν δώσει στοιχεία αρκετοί  animators). Πριν βγει η δεκαετία του 1940, δημιούργησε τον Wile E. Coyote και τον Road Runner.  Εσκεμμένα, όπως έχει πει ο ίδιος, φέρνει το κογιότ πιό κοντά σε εμάς, το κάνει πιό συμπαθές, να παλεύει με τις εκρηκτικές ύλες και, από ένα σημείο και έπειτα, με την βαρύτητα και άλλες δυνάμεις της φύσης, χωρίς ποτέ να του προξενήσει την παραμικρή ζημιά ο Road Runner. Και, τελικά, αυτό που τον πονά, δεν είναι ο αφόρητος πόνος της σύγκρουσης, της έκρηξης ή του πλακώματος από έναν βράχο, αλλά ο πόνος του εξευτελισμού, τον οποίον τον μοιράζεται με τον θεατή.

Λίγο πριν τον Road Runner και τον Wile E. Coyote, στα 1948 έκανε την εμφάνισή του ο Martin ο Αρειανός.

O πρώτος από τους πιό γνωστούς χαρακτήρες του στην σειρά Looney Tunes ήταν ο Pepe le Pew (1945), το γαλλόφωνο - με γαλλική προφορά καλύτερα - "καρδιοκατακτητή" κουνάβι με την κάποια ψύχωση για τις γάτες...

   Το 1951, με το Rabbit Fire, ο Jones και οι συνεργάτες του αλλάζουν τον χαρακτήρα του Ντάφυ Ντακ από τρελό σε εγωπαθή που θέλει να ξεπεράσει τον Μπαγκς Μπάνυ. Στα 1953 έχουμε ένα από τα αριστουργιματικά καρτούν του, το Duck Amuck (το Amuck αποτέλεσε και ψευδώνυμο του Jones). Εϊναι ένα πανέξυπνο παιχνίδι που σκαρφίστηκε ο JOnes, με τον Ντάφυ να είναι ο πρωταγωνιστής ενός καρτούν, στο οποίο όμως ξαφνικά και στα καλά των καθουμένων ο σκηνοθέτης αλλάζει τα σκηνικά , τους ήχους και την ιστορία όλη. Μέχρι στο τέλος να φανεί ποιός είναι ο σκηνοθέτης-animator.

Στα 1953, την ίδια χρονιά, για ένα μικρό χρονικό διάστημα το στούντιο animation της WB έκλεισε και ο Jones δούλεψε για το διάστημα αυτό στην Ντίσνεϋ. Οι Warners μπορεί να είχαν μία μεγάλη επιείρηση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ήξεραν ακριβώς τί έκανε. Σε μία συνέντευξή του ο Jοnes αναφερόμενος στον Jack Warner, απαντώντας σε ερώτηση για το πώς τον έβλεπε σαν εργοδότη, μας δίνει στοιχεία για τον αδερφό του, Harry: "Ε, ήταν σα να μην υπήρχε (ο Jack). Δεν είχαμε καμμία σχέση (επαγγελματική) με τον jack Warner. Μετά από 15 χρόνια σκηνοθεσίας (και το άλλο άτομο που ήταν παρών, ο Friz Freleng, σκηνοθετούσε για περισσότερα χρόνια) προσκληθήκαμε επιτέλους για να πάρουμε μαζί του δείπνο στο δωμάτιο δείπνου των ανώτερων υπαλλήλων. Ήταν ένα δωμάτιο για τους υψηλόβαθμους υπαλλήλους και για τους αγαπημένους του σκηνοθέτες. Ο Jack Warner ήταν εκεί. Και ο Harry Warner ήταν εκεί. Ο Jack δεν μας μιλούσε πολύ. Μιλούσε σε άλλους για άλλα πράγματα. Αλλά ο Harry Warner είπε: "Το μόνο που ξέρω για το τμήμα καρτούν που έχουμε είναι ότι φτιάχνουμε Μίκυ Μάους". Ε, αυτό ήταν κάπως εντυπωσιακό. Για τ' όνομα του θεού, ήταν η αρχή της δεκαετίας του '50. Και έτσι, όταν φεύγαμε, είπα: "Μην ανησυχείτε, κύριε Warner. Θα συνεχίσουμε να φτιάχνουμε καλά Μίκυ Μάους". Και με χτύπησε φιλικά στην πλάτη".

Στα 1957 ο Jοnes δίνει στο κοινό το καρτούν που θεωρείται από τους περισσότερους το καλύτερό του. Ουσιαστικά, πρόκειται για μία παρωδία, το "What's opera, doc?".

Στο μικρό διάστημα που εργάστηκε στην Ντίσνεϋ, έκανε δουλειά στην Ωραία Κοιμωμένη, αλλά δεν φαίνεται κάπου στους τίτλους.
Στις αρχές της δεκαετάις του 1960, ο Jones με την σύζυγό του έγραψαν το σενάριο για την ταινία Gay Purree, αλλά μυστικά από την Warner, με την οποία είχε ακόμα συμβόλαιο (η ταινία ήταν παραγωγή της UPA). Η ταινία ολοκληρώθηκε το 1962, η Warner ανακάλυψε ότι ο Jones παραβίασε τους όρους συνεργασίας και διέκοψε το συμβόλαιό του. Έκανε το τελευταίο του καρτούν στην εταιρεία, το The Iceman Ducketh και το στούντιο της Warner έκλεισε στα 1963.
Αμέσως η MGM τον πήρε και εκεί εργάστηκε σε πολλά επεισόδια του Τομ και Τζέρρυ.

Στα 1965, η ταινία του The Dot and the Line: A Romance in Lower Mathematics πήρε το Oscar μικρού μήκους ταινίας animation.

Το ίδιο θα συμβεί με την ταινία The Bear That Wasn't, δύο χρόνια μετά. Στυλιστικά είναι minimal και limited animation, ενώ θεματικά καταπιάνεται με τον παραλογισμό της σύγχρονης κοινωνίας που θέλει να σε πείσει ότι είσαι κάτι που δεν είσαι, ξεφεύγοντας από το σύνηθες πεδίο θεματολογίας του JOnes (όπως άλλωστε και το The dot and the line). Στηλιτεύει την αποξένωση και την αλλοτρίωση, ενώ εντυπωσιακό είναι το στοιχείο πως το πρόσωπο του κεφαλαιοκράτη δεν αποκαλύπτεται, μένει απρόσωπο, ως γενική αναφορά! Στο τέλος, δίνει ένα αισιόδοξο μήνυμα, πάντως.

Το 1970 η MGM έκλεισε το τμήμα animation και ο Jones έφτιαξε πάλι ένα δικό του στούντιο. Στα επόμενα χρόνια έφτιαξε κάποια καρτούν για την τηλεόραση ενώ στα 1976 άρχισε πάλι να δουλεύει για την WB, η οποία έφτιαχνε καρτούν για την τηλεόραση πια. Ασχολήθηκε μα τα comic stips, ζωγράφιζε καρέ και έτσι ενίσχυσε την κόρη του που ασχολείτο με το αντικείμενο αυτό. Ακόμα, σχεδίασε τον Thomas Timberwolf, έναν διαδικτυακό χαρακτήρα.

O Jones είχε εργαστεί και σε σεκάνς με animation σε διάφορες ταινίες (π.χ. στο Mrs Doubtfire), έγραψε βιβλία, πήρε τρία oscar για ταινίες του και ένα ακόμα για την συνολική του προσφορά (το 1996). Πάντως, είχε αρκετές προστριβές με συναδέλφους του, όπως με τον Bob Clampett, τον οποίον κατηγόρησε για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας, χωρίς όμως να είναι απόλυτα καθαρό αν η κατηγορία αυτή έστεκε ή όχι. Πέθανε από ανακοπή καρδιάς στα 2002, αλλά οι ταινίες τους μάλλον θα βλέπονται ες αεί.