Το "Animation Magazine", τα βήματα του ελληνικού animation, η vktoons και ολίγα για το "Μες στα μπουντρούμια".

   Δεν ξέρω αν μιλάμε για το γεγονός της χρονιάς ή της δεκαετίας (είμαι σίγουρος ότι κάτι θα γίνει που θα το ξεπεράσει), αλλά, από ιστορικής άποψης γράφοντας, το ότι στο Animation Magazine, το μεγαλύτερο διεθνώς περιοδικό για το animation υπάρχει - επιτέλους! - αφιέρωμα στο ελληνικό animation με αφορμή τα 70 χρόνια από την πρώτη ταινία του Πολενάκη, μπορεί να σταθεί - αν αξιοποιηθεί από όλους μας η ευκαιρία - ως το εφαλτήριο για μεγάλα πράγματα. Ακόμα και αν ξεκινήσει κάποια στιγμή μία ελληνική ...Disney, αυτό το άρθρο θα πρέπει να μνημονεύεται ως η βάση πάνω στην οποία χτίστηκε το όποιος οικοδόμημα χτιστεί (πλέον, όπως συνηθίζω να λέω, τα πράγματα δεν τα τρέχουμε, αλλά μας τρέχουν και πρέπει να τα προλάβουμε).

   Εννοώ ότι, αν πατήσουμε σε αυτή την διεθνή προβολή - και εδώ πρέπει να πούμε ότι τα εύσημα ανήκουν πρωτίστως στο greekanimation.com και στον Άγγελο τον Ρούβα (εδώ μία ενημέρωση - διόρθωση της ανάρτησης: ο Βασίλης Κρουστάλλης και το Be There! της Κέρκυρας ξεκίνησαν την διαδικασία και κατόπιν κρίθηκε ότι πρέπει να εμπλακούν περισσότεροι φορείς στην υπόθεση και μαζί με το grekkanimation.com ήταν και η Asifa Hellas και, νομίζω, καλώς έγινε έτσι) - θα πρέπει:
α) Να νιώσουμε την ευθύνη και να βελτιώσουμε - ειδικά όσοι είμαστε "πίσω" - την ποιότητα της δουλειάς μας,
β) Να καταλάβουμε ότι, για να ανταποκριθούμε στα νέα δεδομένα που δημιουργεί αυτό το άρθρο - πλέον, κάποια μάτια στρέφονται επάνω μας - πρέπει να δούμε "θέλοντας και μη" την οργανωμένη παραγωγή,
γ) Να καταλάβουμε πλέον ότι ο πλανήτης κάτι περιμένει να δει από εμάς, κάτι οργανωμένο, κάτι καλό και ελληνικό (όχι με όρους εθνικιστικούς, αλλά με όρους λογικούς: όπως έχει πει και ο Άγγελος ο Ρούβας, κανείς δεν θα πάρει anime από την Ελλάδα. Πρέπει να φτιάξουμε το δικό μας προϊόν),
δ) Να αποδείξουμε και στους συμπατριώτες μας αλλά και στον κόσμο ότι θέλουμε να δουλέψουμε, ξέρουμε να δουλέψουμε, μπορούμε να κάνουμε οργανωμένη, συλλογική δουλειά και να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες όλων.
Εάν τα κάνουμε αυτά, ο δρόμος για την παραγωγή με όρους βιοτεχνίας έστω (για την Ελλάδα μιλάμε) είναι ανοιχτός. Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, ήδη γίνεται προσπάθεια δημιουργίας εταιρειών παραγωγής και αυτό όχι μόνο από την vtkoons, αλλά και από (αρκετούς;) άλλους.
   Στο τεύχος Φεβρουαρίου του 2016 λοιπόν υπάρχει ένα τρισέλιδο αφιέρωμα. Αφού αναφέρεται στην ταινία του Πολενάκη, κατόπιν καταπιάνεται με το θέμα της σχέσης animation και πολιτικής στην Ελλάδα εξ αρχής. Έτσι, "πιάνει" το εκπληκτικό Dinner for few του Νάσσου Βακάλη και της Κατερίνας Στεργιοπούλου και καταπιάνεται με τις πολιτικού - σατιρικού περιεχομένου δουλειές του μεγάλου δασκάλου Ιορδάνη Ανανιάδη και του ακούραστου animator αλλά και κινηματογραφιστή και ντοκουμενταριστή Θόδωρου Μαραγκού. Το άρθρο πηγαίνει στις δυσκολίες και στην απουσία στήριξης του ελληνικού animation και εκεί καταθέτουν τις γνώσεις τους ο Άγγελος Ρούβας, τα στελέχη της artoon (Βεργίτσης και Νικολούλιας), o "Παραμυθάς" μας ο Νίκος Πιλάβιος που διετέλεσε υπεύθυνος παιδικού προγράμματος της ΕΡΤ και έχουν δει διάφορα τα μάτια του.
Μέσα από το άρθρο όμως αναδεικνύονται και οι δυνατότητες του ελληνικού animation αλλά και η νεώτερη γενιά των Ελλήνων animators, όπως αυτοί εκπροσωπούνται από τον Αρίσταρχο Παπαδανιήλ και τον Κωνσταντίνο Κρυστάλλη. Οι δυνατότητες που περούν σε μεγάλο βαθμό μέσα από την ιστοσελίδα greekanimation.com.

Το άρθρο για το ελληνικό animation μπορείτε να το "κατεβάσετε" μπαίνοντας στον παρακάτω σύνδεσμο:

http://www.greekanimation.com/news/to-elliniko-animation-sto-animation-magazine/

Το άρθρο αυτό, έχει κινητοποιήσει σε έναν βαθμό την ελληνική κοινότητα του animation, αλλά νομίζω ότι ακόμα δεν έχουμε δει την δυναμική ΄του να απλώνεται όσο μπορεί. Έχω την εντύπωση ότι θα δουλεύει υπογείως για πολύν καιρό μπροστά, δηλαδή θα αποκτήσει ποιοτικά χαρακτηριστικά (εκτός και ΔΕΝ το εκμεταλλευτούμε, πράγμα ΔΥΣΚΟΛΟ πιά!!! ).

Και είναι δύσκολο γιατί, π.χ., το "Αγορά" του Animasyros φέτος συνεργάζεται με το μεγάλο φεστιβάλ της Annecy. Είναι δύσκολο γιατί φιλόδοξες παραγωγές έχουν μπει σε ράγες και σκέφτονται την οργάνωση και σκέφτονται με βάση τις σημερινές δυνατότητες και κατανοώντας τις ανάγκες για επιβίωση κτλ. Π.χ. ο Μέντωρ του Άγγελου Ρούβα είναι μία παραγωγή που κινείται - προφανώς, αφού ο Άγγελος τρέχει σε αυτή την κατεύθυνση - κινείται με όρους κανονικής - εννοώ με διεθνή στάνταρ - παραγωγής. Και είναι γνωστό ότι και άλλες δυνάμεις προσπαθούν να κάνουν κάτι.

   Και εδώ κάπου έρχεται και η vktoons. Η  vktoons ασχολείται με το 2D (παραδοσιακό και digital puppetry) animation και πιθανώς με το stop motion και το clay mation κάποια στιγμή. Έχουν γίνει βήματα στο κομμάτι της πρότασης για έναρξη επιχείρησης. Έχουν ΄δη προσεγγιστεί και πλήθος ανθρώπων - ηθοποιοί, επιστήμονες, animators - που μπορούν να πλαισιώσουν αμέσως την παραγωγή έργου, έχουν ληφθεί όλες οι προσφορές για να είναι τεκμηριωμένη μία πρόταση που θα εξασφαλίζει στον όποιον επενδυτή την "άνεση" να έχει έτοιμα κάποια πράγματα, χωρίς να χρειάζεται να τρέξει ή να περιμένει. Εκεί που θα πρέπει να δοθεί η μάχη είναι στο περιεχόμενο των projects, δηλαδή να μην μπορεί να αλλάξει στην ουσία το περιεχόμενο μίας πρότασης ενός project. Αυτό, θα είναι δύσκολο να το κάνει, γιατί - πέραν του ότι εμείς γνωρίζουμε καλύτερα από αυτόν το animation - όταν το Animation Magazine - αμερικάνικο περιοδικό - αναφέρει ότι μια δουλειά σου είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα web σάτιρας, πάει να πει ότι κάνεις κάτι αρκετά καλά:

Αυτά είναι "διαπραγματευτικά" χαρτιά για να εξασφαλίσει κάποιος έναν έλεγχο ποιοτικό (συν την αξιοποίηση της εμπειρίας των παλιότερων φυσικά). Να σημειώσουμε βέβαια ότι από λάθος το "Μες στα μπουντρούμια" αναφέρεται ως σειρά με τίτλο vktoons, αλλά αυτό δεν είναι μεγάλη ζημιά: η αναφορά σε ένα τέτοιο περιοδικό είναι σημαντικό στοιχείο για εμάς.

Σε κάθε περίπτωση, εντός των επόμενων εβδομάδων - ίσως και ημερών - περιμένουμε κάποια νέα (ευχάριστα ή όχι, θα δείξει). 

Και μιας και η αναφορά στο Μες στα μπουντρούμια, να πούμε κάποια πράγματα για το τελευταίο επεισόδιο:

1) Απεφεύχηθησαν κάποια λάθη που έγιναν στο παρελθόν (π.χ. κάποιες κινήσεις που γινόντουσαν αποτυχημένα, δεν έγιναν)

2) Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να ανέβει η ποιότητα του επεισοδίου και να το επισημάνουν αρκετοί φίλοι και φίλες (αυτό όμως δεν σημαίνει τίποτα άλλο παρά ότι τα λάθη στο animation πρέπει να διορθωθούν και να έχουμε βελτίωση: σε αυτό το επεισόδιο, οι μορφές ήταν πιο στατικές και αυτό ήταν το "τίμημα").

3) Αποδεικνύεται πως έχουν δίκιο αυτοί που λένε ότι πρέπει να προτρέπεις τον κόσμο να δει το επεισόδιο, να κάνει "like" και να εγγράφεται στο κανάλι. Είχαμε "έξαρση" των "likes" (για τα δεδομένα του καναλιού) και πολλές εγγραφές συνδρομητών (μάλιστα, ξεπεράστηκε και το ορόσημο των 100). Αυτό είναι κάτι που μεταδίδω σαν εμπειρία στους Έλληνες animators  που θέλουν να αξιοποιήσουν το διαδίκτυο και ειδικά το youtube, που μπορεί να αποτελέσει μία πρώτη πύλη για την προβολή μας στο εξωτερικό, αλλά και - κυρίως - να βοηθήσει στο να δημιουργηθεί ένα ελληνικό κοινό με βάση (να το δούμε και για τις μικρές ηλικίες).

4) Ένα θέμα που πρέπει να βρεθεί τρόπος να λυθεί είναι να "εμπλακεί" το ελληνικό κοινό στην συζήτηση για το animation καθώς και στον σχολιασμό - σε θέμα περιεχομένου ή και μορφής - στα βίντεο στο youtube και - συνεπακόλουθα - στα social media και στις ανοιχτές εκδηλώσεις της κοινότητας του ελληνικού animation. Θεωρώ κρίσιμο να μην αφήσουμε το θέμα αυτό να "κλειστεί" μόνο σε όσους έχουμε άμεση εμπλοκή με το αντικείμενο.

5) Το "Μες στα μπουντρούμια" θα είναι το όχημα πάνω στο οποίο θα πατήσουν οι πραγματικά φιλόδοξες παραγωγές (αν πάνε τα πράγματα καλά).

5) Είναι εξαιρετικά περίεργο (να είμαι κομψός) το πώς λειτουργεί η πολιτική της google για την προβολή/διαφήμιση κάποιων βίντεο. Είναι περίεργο και σε πολλά σημεία ύποπτα περίεργο...

Ελπίζω να έχω να σας μεταδώσω νεώτερα σύντομα.

Απόπειρα ανασκόπησης και ...πρόβλεψη.

   Η χρονιά σε λίγο φεύγει και είναι η ώρα  να γίνει μία ανασκόπηση, η οποία αφορά και την vktoons αλλά και το ελληνικό animation εν γένει.
   Ήταν μία χρονιά με δυνατά σκαμπανεβάσματα. Μία χρονιά που ξεκίνησε με αισιόδοξα μηνύματα για την vktoons, με την δημιουργία μίας ομάδας που έτρεξε για ένα διάστημα το "Ένα...ιστορικό ταξίδι" (όπως λεγόταν τότε το project). Μία δουλειά που την είχαμε προχωρήσει αρκετά και σε γενικές γραμμές σωστά, δηλαδή με ομαδικόπνεύμα και όχι με την λογική "γιούργια κι ο καθένας μόνος του", ενώ ήμαστε έτοιμοι να θυσιάσουμε το καλοκαίρι μας (έτσι κι αλλιώς, εγώ αυτό έκανα εδώ και τρία χρόνια) για να ετοιμάσουμε έναν καλό πιλότο και να παρουσιάσουμε την δουλειά αυτή το agora του Animasyros, προέκυψαν τα capital controls και όλα πήγαν περίπατο (δεν υπήρχε περίπτωση να κρατήσω την ομάδα, γνωρίζοντας ότι μπαίνουμε σε ειδικές οικονομικές συνθήκες και έτσι τους είπα ότι, εφόσον κρίνουν ότι μπορούν να βρουν κάτι καλύτερο, μπορούν να το ακολουθήσουν, ειδάλλως "θα τα δίναμε όλα" για τον πιλότο. Τα άλλα μέλη της ομάδας επέλεξαν να ψάξουν κάτι πιο ασφαλές και φυσικά δεν τα κατηγορώ για αυτό).
Παράλληλα, βέβαια, συμμετείχα εθελοντικά στο έργο του Γιάννη Ζόγκα που τελικά τιτλοφορήθηκε Ethnophobia και κέρδισε λίγο αργότερα το βραβείο καλύτερης animated ταινίας στο μικρομηκάδικο φεστιβάλ της Δράμας.
   Όλο αυτό το διάστημα όμως γινόταν υπόγεια δουλειά στον σύνολο χώρο του ελληνικού animation. Πέρα από το "άνοιγμα' του animasyros, η asifa Hellas προγραμμάτισε τις εκδηλώσεις για τα 70 χρόνια από τοπρώτο ελληνικό animation. Και μπορεί να έχω πολλές παρατηρήσεις στο οργανωτικό κομμάτι, ωστόσο αυτές οι εκδηλώσεις έδωσαν ώθηση - προσωπικά σε εμένα σίγουρα έδωσαν - για να προχωρήσουν κάποια πράγματα σε μια πιο ολοκληρωμένη-οργανωμένη βάση. Οι γνώσεις που αποκόμισα στα σεμινάρια τόσο στο θεωρητικό κομμάτι, όσο και στο πρακτικό είναι ανεκτίμητες. "Αναγκάστηκα" να έρθω σε επαφή με κόσμο της αγοράς, να ακούσω την σκληρή γλώσσα της αγοράς, να ψάξω να βρω τρύπες και χαραμάδες για να "σπρώξω" μέσω αυτών το δημιουργικό, καλλιτεχνικό κομμάτι (διαδικασία που συνεχίζεται). Ακόμα, ήρθα σε επαφή με το κομμάτι που λέγεται "παραγωγή" και σε ικανό βαθμό εργάστηκα και εργάζομαι ως (οιονεί) παραγωγός animation και συνειδητοποίησα ότι αυτοί με τους οποίους ένας παραγωγός animation έρχεται σε επαφή - τη εξαιρέσει αυτών που γνωρίζουν την δουλειά - θεωρούν πως ο παραγωγός είναι μάγος, δεν κατανοούν πως πρέπει να συγκεράσουν αντικρουώμενα "συμφέροντα" και τελικά να καταλήξουν σε επιτυχία ή αποτυχία ανάλογα με το τί στόχο έχουν. Έγινε ακόμα απολύτως κατανοητό ότι το animation είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ομαδική δουλειά, εφόσον μιλάμε για εργασία που θα θρέψει ανθρώπους, οικογένειες κτλ. Σε αυτό το παιχνίδι, κάποια πράγματα θα πάνε αναγκαστικά παραπίσω, προκειμένου να ικανοποιηθούν στο μέλλον, ειδάλλως δεν θα ικανοποιηθούν ποτέ."Ηρωισμοί" και "όλα θα τα κάνω εγώ" δεν έχουν θέση σε μία τέτοια διαδικασία. Αυτό άλλωστε μεταδίδουν ως εμπειρία οι επιτυχίες και οι αποτυχίες των έμπειρων στον χώρο αλλά και η μικρή εμπειρία όσων τώρα προσπαθούμε να κινηθούμε σε επαγγελματικά πρότυπα με βάση την διεθνή εμπειρία. Αν θέλουμε να μείνουμε ξεκρέμαστοι και να εγκαταλείψουμε το animation, ξέρουμε τον δρόμο: είναι αυτός που ακολουθούμε μέχρι σήμερα.
   Για την vktoons είναι μεγάλη τιμή το ότι είχε μία γωνία στην ρετροσπεκτίβα για τα 70χρονα του ελληνικού animation. Με σκαμπανεβάσματα συνεχίζεται μία πορεία που, αν βρεθεί ο τρόπος να κάνει το μικρό πρώτο βήμα (και αυτό αποδεικνύεται το πιο δύσκολο: η έναρξη επιχειρηματικής δραστηριότητας που είναι και το ελάχιστο), θα αποδειχθεί - και σε αυτό είμαι πολύ αισιόδοξος οφείλω να ομολογήσω όχι λόγω φύσης, αλλά λόγω των όσων έχω ακούσει για όσα είναι στο στάδιο του pre-production - ανοδική.
   Το γεγονός της χρονιάς; Η ταινία Dinner for few του Νάσσου Βακάλη, η οποία έφτασε ένα βήμα από το να πάει στον "τελικό" των oscars, κέρδισε και κερδίζει ατελειώτα βραβεία και διακρίσεις στο εξωτερικό, μία ταινία που αξίζει να την δει κανείς για πάρα πολλούς λόγους. Μία ταινία που μας έβγαλε από τα ελληνικά σύνορα με έναν εντυπωσιακό όντως τρόπο και μας βάζει "δύσκολα" για την συνέχεια!
   Ανοδική θα είναι - νομίζω αναμφισβήτητα - η σύνολη πορεία του ελληνικού animation. Με βάση αυτά που ακούω, βλέπω, μαθαίνω, διαβάζω, πρέπει να ΘΕΛΕΙ να αποτύχει κάποιος για να αποτύχει, με την εξέλιξη που παίρνουν τα πράγματα ή να επιμείνει ότι η ποιότητα δεν συμβαδίζει με το εμπόριο. Ναι, δεν συμβαδίζει πάντα, αλλά ΕΙΝΑΙ εφικτό να συμβαδίσει. και, στο τέλος, αν κάποιος animator κάνει μία δουλειά ενδεχομένως όχι τόσο ποιοτική (αρκεί να μην κάνουμε κάτι εντελώς για πέταμα, ίσα για να πουλήσουμε ένα προϊόν: να έχει να πει έστω κάτι λίγο) που θα του αποφέρει χρήματα, θα μπορέσει να αυτοχρηματοδοτηθεί και να δουλέψει πάνω σε κάτι που πραγματικά τον ικανοποιεί. Σε κάθε περίπτωση, αυτοί που θέλουμε να ζήσουμε από το animation γιατί το αγαπάμε έχουμε βρει έναν δρόμο που ΣΤΙΣ ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ μπορεί να καλύψεις τις ανάγκες μας σε αρκετά επίπεδα.
   Τις επόμενες ημέρες θα δημοσιοποιηθεί ένα άρθρο (δεν σας λεώ πού και τί) που θα αποδεικνύει (για εμένα τουλάχιστον θα αποτελεί απόδειξη) ότι πλέον είμαστε σε θέση να κάνουμε όλοι το βήμα παραπάνω.Για να σας δώσω ένα κλου: Θα μπούμε για τα καλά στον χάρτη του animation.

Μικρά, σταθερά βήματα προς τον στόχο!

   Νομίζω ότι σε λίγο καιρό - εβδομάδες, ίσως και μέρες - θα μπορώ να κάνω κάποιες ανακοινώσεις πιά: να ονομάσω ανθρώπους με τους οποίους υπάρχει ήδη μία συνεργασία, φορείς με τους οποίους είμαστε πολύ κοντά σε συμφωνία και ενδεχομένως οικονομικού τύπου ανακοινώσεις.
   Με λίγα λόγια, σε λίγες ημέρες ίσως μπορούμε να μιλάμε για την επίσημη έναρξη της δραστηριότητας της vktoons.
   Κάποια πράγματα ήδη "τρέχουν" στο παρασκήνιο λοιπόν. Όμως, σε κάθε περίπτωση καλό είναι να γνωρίζετε όλοι πως όλη αυτή η προσπάθεια που γίνεται και φαίνεται πως δρέπει καρπούς οφείλεται αφενός στην εταιρεία bizplan4u με την οποία συνεργάζομαι εδώ και έναν χρόνο και, αφετέρου, στην φιλοσοφία της επιχειρηματικότητας γύρω από το animation στις σημερινές συνθήκες, όπως την ανέπτυξε ο Άγγελος Ρούβας (greekanimation).
   Αν θέλουμε να μιλήσουμε για μεγέθη, αυτό που είναι κοντά, λοιπόν, στην πραγμάτωση δεν είναι κάτι το εντυπωσιακό. Θα είναι, όμως, μεγάλο αν όντως γίνει, διότι θα δείχνει
1) την σημασία της συλλογικής δουλειάς (εκ των ων ουκ άνευ)
2) την σημασία της οργάνωσης της παραγωγής
3) την σημασία της επιμονής και της υπομονής (το δεύτερο εκ των ων ουκ άνευ επίσης).
   Σε επίπεδο δημιουργικό, λοιπόν, ήδη είναι στο στάδιο της παραγωγής το 5ο επεισόδιο του "Θησαυρού στην ρίζα του Δέντρου της Γης", με σοβαρή προοπτική να γίνει πολύ πιο επαγγελματική δουλειά στα επόμενα τρία επεισόδια, ενώ στο στάδιο της προετοιμασίας βρίσκεται μία άλλη μικρή Τέλος, είναι στο στάδιο της παραγωγής πιλότου μία ακόμα σειρά για παιδιά, ένα πολύ φιλόδοξο concept (δες και εικόνα). Ο πιλότος θα είναι, όπως υπολογίζουμε, έτοιμος μέσα στον Ιούλιο.

Καρέ από το storyboard για το επεισόδιο - πιλότο της σειράς που ετοιμάζουμε στην vktoons.

σειρά που απευθύνεται σε παιδιά.
Με δεδομένα αυτά που αναφέρω, είναι πολύ πιθανό ότι οι επόμενοι μήνες θα είναι εξαιρετικά "φορτωμένοι" λόγω εργασίας αλλά και παράπλευρων δραστηριοτήτων, όχι πάντα άμεσα σχετικές με το δημιουργικό κομμάτι.

Αυτά τα ολίγα σε αυτό το χρονικό σημείο. Σύντομα, όμως, ελπίζω να έχω "επίσημα" νέα να μοιραστώ μαζί σας! 

Κίνηση στον χώρο του ελληνικού animation

   Ο τίτλος περιγράφει μία πραγματικότητα. Αυτό που μένει να διευκρινιστεί είναι ότι η κίνηση αφορά σε πολλά επίπεδα. Το βασικό είναι το δημιουργικό βέβαια. Οι Γιάννης Ζόγκας, Σπύρος Σιάκας, Ιορδάνης Ανανιάδης, Άγγελος Ρούβας δουλεύουν στις ταινίες τους (αναφέρομαι σε αυτούς που γνωρίζω ο ίδιος), ενώ και οι "μικρότεροι" προσπαθούμε να προχωρήσουμε τις δικές μας δουλειές (εγώ προσωπικά παλεύω ακόμα και με μεγάλη δυσκολία το "Ερνέστο και Ταρούν"). Γενικά, πάντως, το δημιουργικό κομμάτι "τρέχει" μια χαρά.
   Εκεί που θα εστιάσω, όμως, είναι το κομμάτι που αφορά στην οργάνωση του ελληνικού animation και στην προσπάθεια να ενταχθεί σε μία αγορά - εντός και εκτός συνόρων - με όρους πολύ καλύτερους από ό,τι στο παρελθόν, έχοντας μάθει - έστω σε κάποιον βαθμό - από τα λάθη του παρελθόντος. Και θα εστιάσω κυρίως σε αυτά στα οποία έχω άμεση εμπλοκή εγώ. Για όσες κινήσεις γίνονται από τους καταξιωμένους του χώρου, μπορώ μόνο να σας πω ότι τα βήματα είναι σταθερά, αργά, γερά και ότι η επέτειος και οι εκδηλώσεις για τα 70 έτη του ελληνικού animation λογικά θα σηματοδοτήσουν σοβαρές αλλαγές προς το θετικό για τον χώρο μας.
   Η προσπάθεια στην οποία συμμετέχω εγώ - και εξ αντικειμένου σε έναν σημαντικό βαθμό την κινητοποιώ - έχει στραμμένη το βλέμμα της στην μεγάλη εικόνα, στην οποία ευελπιστεί και θέλει τελικά να ενταχθεί, αν όλα πάνε καλά.
Αφορά στην συγκέντρωση κάποιων ανθρώπων που ενδιαφέρονται για το 2D animation και προσανατολίζονται στην παραγωγή εκπομπών και άλλων δημιουργιών. Εσκεμμένα δεν λέω πολλά πράγματα, γιατί ακόμα τίποτα δεν είναι "τελειωμένο" και σίγουρο. Αυτό που μπορώ να πω μόνο είναι ότι αυτή η μικρή ομάδα μέχρι στιγμής φαίνεται ότι έχει μία συναντίληψη για ορισμένα βασικά ζητήματα και έχει επίσης μία μεγάλη διάθεση για συνεργασία - βασικότατο όπως αντιλαμβάνεστε - και έχει στραμμένα τα μάτια και εντός συνόρων και εκτός.
   Αν ήταν απόλυτα στο χέρι μας (και στο σχεδιαστήριό μας και στους υπολογιστές μας), ήδη θα είχαμε ξεκινήσει αυτό που θέλουμε να κάνουμε. Όμως, αφού αυτό δεν είναι απόλυτα στο χέρι μας, κάνουμε αυτό που μπορούμε να κάνουμε και περιμένουμε.
Καλώς εχόντων των πραγμάτων, ο Μάιος θα καθορίσει σε σημαντικό βαθμό αν θα προχωρήσουμε τελικά τον σχεδιασμό μας και πώς θα τον προχωρήσουμε. Στους φορείς στους οποίους έχουμε απευθυνθεί - για ευνόητους λόγους δεν μπορώ να αναφέρω ποιοί είναι αυτοί - υπάρχει μία καταρχήν θετική στάση απέναντί μας. Σε ό,τι αφορά την χρηματοδότηση της "ιδέας", είμαστε αισιόδοξοι ότι θα προσελκύσει ενδιαφέρον επενδυτικό - δεν μπορούμε να αποφύγουμε τον κεφαλαιοκρατικό τρόπο χρηματοδότησης στις σημερινές συνθήκες (εκτός και γνωρίζει κάποιος μη κεφαλαιοκρατικές οικονομικές σχέσεις μέσα στον κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής...) - και μάλιστα ίσως από διάφορες πηγές. Το ζητούμενο είναι, βέβαια, να πείσουμε εκτός των άλλων ότι το animation ΔΕΝ θα αρχίσει να αποδίδει αμέσως κέρδη, ότι ΠΡΕΠΕΙ να επανεπενδύονται τα κέρδη στην πρόσληψη ανέργων του χώρου (ή και άλλων που επικουρικά θα συνδράμουν σε άλλους τομείς) και μάλιστα να πείσουμε και κόσμο που έχει φύγει έξω να επιστρέψει (αν τα καταφέρουμε και σταθούμε κατ' αρχάς στα πόδια μας) και ότι γενικά και αυτός - όπως εξ ορισμού ο animator - πρέπει να έχει μεγάλη υπομονή.
   Θέλω να πιστεύω ότι στο διάστημα των επόμενων δύο εβδομάδων θα έχω κάτι πιο χειροπιαστό να σας παρουσιάσω.

Για το Athens Animfest (το ελληνικό διαγωνιστικό) και την παρουσίαση του Άγγελου Ρούβα.

   Ολοκληρώθηκε και το 10ο Athens Animfest. Ανακηρύχτηκαν και οι νικητές (μπορείτε να τους δείτε αναλυτικά ΕΔΩ). Να αναφέρω ειδικά όμως τους νικητές του ελληνικού διαγωνιστικού:
  Το πρώτο βραβείο το πήρε το "My stuffed granny" της Έφης Παππά, μία συμπαραγωγή Ελλάδας και Μεγάλης Βρεττανίας. Το βραβείο το άξιζε - ήταν το μεγάλο φαβορί άλλωστε εξ αρχής - αλλά άλλο να το ακούς και άλλο να το βλέπεις (ανάμεσα στους συντελεστές της ταινίας και ο Γιάννης Ζόγκας). Αυτό που καταλαβαίνει, βέβαια, κανείς βλέποντας αυτή την δουλειά αλλά και τα credits στο τέλος της ταινίας, είναι η αποφασιστική σημασία της συλλογικής δουλειάς και της οργάνωσης της δουλειάς από την αρχή έως το τέλος.
Το δεύτερο βραβείο το πήρε ο Άγγελος Ροδιτάκης. Η ταινία του, "Safe place", είχε κάνει από τη στιγμή που "βγήκε" στην δημοσιότητα μεγάλη εντύπωση και πολλοί ήμαστε - και είμαστε - αυτοί και αυτές που λέγαμε και λέμε ότι θα είναι μεγάλη επιτυχία να μείνει αυτό το παιδί στην Ελλάδα και να κάνει την δουλειά που ξέρει να κάνει. Προσωπικά, το θεωρώ πολύ δύσκολο τελικά να γίνει, εκτός και κάνει υπομονή, περιμένοντας κάτι οργανωμένο.
To τρίτο βραβείο το πήρε η ταινία του Αριστοτέλη Μαραγκού "Πορτραίτο". Η τεχνική της είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και το αφήγημα δομημένο και, καθώς ακολουθεί παραδοσιακές φόρμες, εγώ δεν θα φέρω αντίρρηση για το βραβείο :D
Από εκεί και έπειτα, υπήρχαν και άλλες ταινίες ενδιαφέρουσες κατά την άποψή μου και αναφέρομαι κυρίως σε αυτές που είχαν δομή συγκεκριμένη και με εξωστρεφή αναφορά, ανεξάρτητα από την τεχνική που χρησιμοποίησαν. Εφέτος, οφείλω να ομολογήσω ότι, άσχετα από το αν σου άρεσε ή όχι κάτι που έβλεπες, είχε τελικά μεγάλη σημασία το να βλέπεις αν κάτι έχει αφηγηματική μορφή, δηλαδή μία ιστορία με αρχή, μέση και τέλος και με ένα οποιοδήποτε περιεχόμενο που απευθύνεται σε ένα ευρύ κοινό. Παρακάτω θα εξηγήσω τί εννοώ.
   Πρώτα, όμως, θα γκρινιάξω άλλη μία φορά: Η συμμετοχή μου, το 5ο επεισόδιο του "Μες στα μπουντρούμια", "χαντακώθηκε" αφού ο ήχος ήταν κατεστραμμένος (παρότι ακολουθήθηκαν οι προδιαγραφές που ζητήθηκαν από τους διοργανωτές). Εφόσον δε μιλάμε για σειρά με μεγάλο βάρος στο διαλογικό κομμάτι, κανείς δεν κατάλαβε τί ακριβώς πραγματευόταν το επεισόδιο. Έφτασα - για δεύτερη φορά, γιατί και στην προηγούμενη συμμετοχή μου ο ήχος ήταν απαράδεκτος, αλλά εκεί είχα την "παρηγοριά" ότι και άλλες ταινίες αντιμετώπισαν σοβαρά προβλήματα ήχου - να λέω "άντε να τελειώνει γιατί δεν αντέχεται. Ο ήχος ήταν διακοπτόμενος (κάθε 2 ή 3 δευτερόλεπτα) ενώ ο ήχος φαινόταν να παίζει σε χαμηλότερο pitch από το κανονικό. Οπότε, για λόγους τυπικούς, ανεβάζω εδώ το επεισόδιο, μη τυχόν θελήσει να το δει κάποιος/κάποια, έστω και κατόπιν εορτής :D.

Τώρα, δύο λόγια για το μεγάλο πλήθος των ταινιών του φεστιβάλ που ήταν πολύ προσωπικές (εδώ μεταφέρω και συμπεράσματα από συζήτηση με φίλους, με τους οποίους συζητήσαμε μετά το πέρας της διοργάνωσης). Είναι κατανοητό και θετικό να υπάρχουν και πιο "προσωπικές" ταινίες, οι οποίες όντως πάντα έχουν να δώσουν κάτι. Όμως, όταν το φαινόμενο παίρνει τόσο μεγάλες διαστάσεις και η αναφορά γίνεται αυτοαναφορά, χωρίς μάλιστα αρχή, μέση και τέλος, ή όταν κάποιοι πραγματικά ενδιαφέροντες πειραματισμοί - κάποιοι μάλιστα περισσότερο θα είχαν σημασία για ένα επιστημονικό συνέδριο, παρά για φεστιβάλ animation - φτάνουν στο άκρο και επαναλαμβάνονται χωρίς τελικά να λένε κάτι για τους πολλούς ή έστω για ένα δυναμικό κομμάτι λίγων (η αφήγηση εξαφανίστηκε σε πολλές από αυτές τις ταινίες), τότε υπάρχει θέμα. Όπως δε πολύ σωστά είπε φίλος μου, το να προσπαθείς να προκαλέσεις σήμερα με κάτι που ήταν προκλητικό πριν 50-60 χρόνια, δεν προσφέρει τελικά κάτι νέο. Υπήρχαν και ταινίες που ήταν προσωπικές, αλλά είχαν συγκεκριμένη δομή και εκφορά ενός λόγου αφηγηματικού που, θα μπορούσε να πει κάποιος, ακόμα και ένα αυστηρά προσωπικό ζήτημα να ήθελαν να επικοινωνήσουν, το πετύχαιναν, οπότε δεν ήταν "απόμακρες". Βέβαια, το ζήτημα δεν είναι θέμα του animation, αλλά αφορά στις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες που ζούμε, οπότε υπάρχει αυτή η εξήγηση. Προσωπικά, όμως, δεν πιστεύω ότι προτείνεται με αυτόν τον τρόπο κάποια διέξοδος. Και τελικά, νομίζω ότι αποδεικνύεται και με αυτόν τον τρόπο ότι η μορφή έχει τελικά μικρότερη σημασία από το περιεχόμενο ενός έργου ή, σε άλλη περίπτωση, έχει μέχρι ίση αξία. Προσωπικά, πάντως, πολλές από αυτές τις ταινίες θα τις ενέτασσα περισσότερο στο video art και λιγότερο στο animation.

   Από εκεί και έπειτα, παρότι το φεστιβάλ έκανε σαφή ανοίγματα και σε άλλους χώρους - και αυτό πρέπει να συνεχιστεί - εν τούτοις τα ζητήματα της οργάνωσης ήταν και πάλι πολλά: Πέρα από τα προβλήματα ήχου - έμαθα ότι αντίστοιχα ζητήματα υπήρξαν και σε άλλα τμήματα του προγράμματος  του φεστιβάλ - είχαμε αλλαγές στο πρόγραμμα τρέχοντος του φεστιβάλ, κακή οργάνωση του προγράμματος (προσωπικά θεωρώ μεγάλο λάθος το αφιέρωμα στον Παναγιώτη τον Ράππα να μεταφέρεται σε ώρες σχεδόν απαγορευτικές για παιδιά) κτλ. Γενικά, υπάρχει ακόμη πολλή δουλειά να γίνει. 

Η ομιλία του Άγγελου Ρούβα για το ελληνικό animation.

  Πριν το ελληνικό διαγωνιστικό, έγινε η παρουσίαση του Άγγελου Ρούβα για το ελληνικό animation. Η εκδήλωση έγινε με την αφορμή της συμπλήρωσης εφέτος των 70 χρόνων από όταν "βγήκε" η πρώτη ελληνική ταινία aκαρτούν, "Ο Ντούτσε αφηγείται" του Σταμάτη Πολενάκη (το κομμάτι αυτό της παρουσίαση θα το έκανε ο γιος του ο Λέανδρος, ο οποίος όμως δεν ήρθε δυστυχώς).

   Ο Άγγελος Ρούβας λοιπόν έκανε μία παρουσίαση της ιστορίας - σε αδρές γραμμές αναγκαστικά - του ελληνικού animation και της πορείας αυτού μέχρι τις ημέρες μας. 

   Κατόπιν, το πιο πρακτικό κομμάτι της παρουσίασής του αφορούσε το γιατί και πώς μπορεί να οργανωθεί το ελληνικό animation, ώστε να παρουσιάσει έργο εντός και εκτός συνόρων. Συνδύασε την αντίληψή του με την φιλοσοφική θεώρηση που έχει ο ίδιος για τα πράγματα - με την οποία διαφωνώ και του το έχω πει: εγώ είμαι περισσότερο αριστοτελικός και υλιστής, ενώ αυτός είναι πλατωνικός - εν τούτοις, κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει ότι στις σημερινές  κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, ο τρόπος που προτείνει είναι ουσιαστικά μονόδρομος (επίσης, διαφωνίες έχω και σε ιστορικά και κοινωνικοπολιτικά ζητήματα, αλλά αυτό είναι άλλης τάξης συζήτηση, έτσι; :D ).

   Ο ίδιος σκοπεύει να ασχοληθεί περισσότερο με το κομμάτι της παραγωγής - στα διεθνή όμως πρότυπα, όχι στα ελληνικά - και στην κατεύθυνση αυτή κινείται ήδη. προσπαθώντας να συμπληρώσει τα κομμάτια του παζλ που λείπουν για να κάνει την αρχή ενός μεγάλου εγχειρήματος. Οι εκδηλώσεις για τα 70χρονα του ελληνικού animation θα αξιοποιηθούν σε αυτή την κατεύθυνση, καθώς ορθώς είπε ότι δεν έχει νόημα να γίνει μία γιορτή απλώς για να γίνει, αν δεν έχει πρακτικό αποτέλεσμα και προοπτική για το ελληνικό animation.

   Ακολούθως, θα μπορέσετε να παρακολουθήστε εκτενή αποσπάσματα από την ομιλία του, την οποία βιντεοσκόπησα. ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Καθώς ο συνολικός χρόνος είναι πολύ μεγάλος, το βίντεο το "έσπασα" σε 7 κομμάτια. Επειδή, όμως, τα δεδομένα είναι πολλά, καθυστερεί αρκετά η ανάρτησή τους στο youtube. Έτσι, δεν είναι όλα ανεβασμένα, αλλά θα ενημερώνω το άρθρο όποτε θα έχει "ανέβει" ένα από τα βίντεο. Ελπίζω τις επόμενες ημέρες αυτό να έχει ολοκληρωθεί, ώστε να έχετε όλα τα αρχεία (οπότε καλό θα είναι να επανέρχεστε στην σελίδα προς το τέλος κάθε ημέρας για να βλέπετε ό,τι έχει ανέβει). 

Δεκαήμερο πιθανών εξελίξεων.

   Οι επόμενες 10 ημέρες θα είναι ίσως σημαντικές για την vktoons. Είναι φυσικά η προβολή στο Athens Animfest αλλά και κάποια άλλα πράγματα που ΠΙΘΑΝΩΣ να τρέξουν στο μεσοδιάστημα και - αναλόγως με το αν θα τρέξουν - ίσως σηματοδοτήσουν κινήσεις και αμέσως μετά το φεστιβάλ.
   Αυτό που με σαφήνεια μπορώ να πω είναι ότι γίνονται γενικώς κινήσεις στον χώρο του ελληνικού animation. Υπάρχει κόσμος επίσης που έχει ενδιαφέρον για το ελληνικό animation (εννοώ κόσμος που ίσως - τονίζω το ίσως - θέλει να επενδύσει σε αυτό) και θεωρώ δεδομένο πως οι θεατές θα ήθελαν να δουν ελληνικές δουλειές στις οθόνες όλων των μεγεθών (τηλεοπτικές και μη).
   Για τις κινήσεις μου είναι ενήμεροι συγκεκριμένοι άνθρωποι και δεν το "ξανοίγω" πολύ, γιατί μία από τις παθογένειες του χώρους του ελληνικού animation είναι ότι ενθουσιάζεται εξίσου εύκολα όσο τα "βάφει μαύρα".
   Στην περίπτωση δε που προχωρήσουν τα πράγματα "κατ' ευχήν", μπαίνουμε αφενός σε μία διαδικασία "συγκέντρωσης δυνάμεων" με συγκεκριμένη στόχευση. Αυτό σε πρώτη φάση. Το ευκταίο είναι - και μιλάω για τον εαυτό μου - να γίνει κάποια στιγμή μία κίνηση τέτοια που να αποτελέσει ομπρέλα ει δυνατόν για όλους τους Έλληνες και εν γένει τους κατοίκους της χώρας που ασχολούνται με το animation και παραμένουν στην χώρα. Αφετέρου, σε δεύτερη φάση - πάντα με την προϋπόθεση ότι τα πράγματα προχωρήσουν κατ' ευχήν, πράγμα δύσκολο αλά μπαίνει στην στόχευση - ανοίγει ο δρόμος για συνεργασίες με το εξωτερικό, σε διάφορες ίσως φάσεις της παραγωγής ή του post production. Αν θέλετε, αυτό είναι πιο εύκολο να λυθεί σε σχέση με την συγκέντρωση δυνάμεων κάτω από "μία στέγη", αρκεί να υπάρχει η οικονομική προοπτική (σε αυτές τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες ζούμε και δεν μπορούμε αυτή τη στιγμή να κάνουμε αλλιώς).
   Πιθανώς σε μία εβδομάδα να μπορούμε να μοιραστούμε κάποια πράγματα παραπάνω.

Athens Animfest και άλλα τινά.

   Εφέτος διεξάγεται το 15ο Athens Animfest. Οι παλιοί αναγνώστες γνωρίζουν ότι η άποψή μου τα

προηγούμενα χρόνια ήταν πως είχε πολύ σοβαρά προβλήματα ως διοργάνωση. Την άποψή μου για τα χρόνια εκείνα ακόμα την κρατώ. Φέτος, όμως, νομίζω ότι βλέπω κάποια πράγματα ενθαρρυντικά που μπορούν αν φέρουν αναβάθμιση του φεστιβάλ.
   Η αισιοδοξία μου εδράζεται σε δύο στοιχεία. Το πρώτο είναι το άπλωμα του φεστιβάλ και σε άλλους χώρους/αίθουσες. Συγκεκριμένα, προβολές θα γίνουν στο "Ρομάντσο" και στην Αλκυονίδα. Φαίνεται λοιπόν μία προσπάθεια να "πιάσει" ένα ευρύτερο κοινό, να "απλώσει" μέσα στην πόλη και μακάρι αυτή η προσπάθεια να ευοδώσει, να συνεχιστεί και να βελτιωθεί. Το δεύτερο είναι η διαφαινόμενη αποφασιστικότητα να διασφαλιστεί η επιτυχία της καθαυτής προβολής. Αυτό μπορώ να το πω, καθώς μου ζητήθηκε να ξαναστείλω την ταινία με την οποία συμμετέχω (παρεμπιπτόντως: είναι το 5ο επεισόδιο του "Μες στα μπουντρούμια) , ώστε να καλύπτει τα ζητούμενα τεχνικά πρότυπα. Θυμίζω ότι την τελευταία φορά που έστειλα έργο μου στο φεστιβάλ, ο ήχος ήταν απαράδεκτος μέσα στην αίθουσα και στην ταινία μου "ούρλιαζε" (αν θυμάμαι καλά, σε κάποια άλλη ταινία αντίθετα δεν ακουγόταν τίποτα).
   Το πρόγραμμα του φεστιβάλ μπορείτε να το βρείτε στον ακόλουθο σύνδεσμο (το ελληνικό διαγωνιστικό είναι την Πρωταπριλιά - όχι, δεν σας λέω προκαταβολικά ψέμματα, στην ταινιοθήκη).
http://athensanimfest.eu/2015/en/schedule.

   Από εκεί και έπειτα, γίνονται κινήσεις γενικά στον χώρο του ελληνικού animation - στον βαθμό που μπορώ και που μου αναλογεί συμμετέχω κι εγώ σε αυτές - και επίκεινται κάποιες συναντησούλες για συζήτηση με αφορμή το Animfest, ώστε να δούμε - μεταξύ μπίρας και κρασιού μάλλον - τί έχουμε, πού είμαστε, πού πάμε, πού θέλουμε και πού μπορούμε να πάμε. Φέτος είναι τα 70 χρόνια από το πρώτο ελληνικό animation και πιθανώς - όχι σίγουρα - να δούμε σημαντικά πράγματα με αφορμή αυτή την επέτειο.
   Σε ό,τι αφορά δε το δημιουργικό κομμάτι, πέρα από διάφορα projects που επεξεργάζομαι (ΣΕ ΑΥΤΗ την φάση μόνος μου), δουλεύω πιο συστηματικά το "Ερνέστο και Ταρούν". Γενικά, ένας προγραμματισμός που έχω θέσει - πιο αυστηρός αυτή την φορά - έχει βοηθήσει στην αύξηση της παραγωγής έργου αλλά και στην θεωρητική μελέτη (μην ξεχνάμε: ΔΕΝ έχω σπουδάσει το αντικείμενο και πρέπει μόνος μου να καλύψω ένα κενό που - ευτυχώς - άλλοι άνθρωποι του χώρου δεν έχουν). Σας δίνω και ένα pencil test με αρκετά λάθη (για αυτό γίνονται τα pencil tests: για να βρούμε τα λάθη) από την ταινία.

Ανακεφαλαίωση, αναπροσαρμογή και επόμενα βήματα

   Ναι, είναι αλήθεια ότι εξαφανίστηκα για πολλούς μήνες από το ιστολόγιο, αλλά υπήρχαν αρκετά σοβαροί λόγοι.
   "Ευπειθώς αναφέρω" λοιπόν ότι:
   Αυτούς τους μήνες ασχολήθηκα πάρα πολύ με την διαδικτυακή σειρά "Μες στα μπουντρούμια". Η σειρά αυτή ολοκλήρωσε τον πρώτο της κύκλο. Για λόγους που δεν είναι της παρούσης, "αναγκάζομαι" να την σταματήσω για εφέτος και να την προγραμματίσω στην ίδια λογική από Σεπτέμβρη.
   Παράλληλα, ασχολήθηκα αλλά όχι όσο θα έπρεπε με το "Ερνέστο και Ταρούν" και πολύ λιγότερο με τον "Θησαυρό στην ρίζα του Δέντρου της Γης". Είναι ξεκάθαρο πως είναι πρακτικά αδύνατο ένας άνθρωπος μόνος του να τα κάνει όλα, όπως και είναι δύσκολο να πεις σε κάποιον να σε βοηθήσει, όταν ξέρεις - και ΣΑΦΩΣ του το λες από την αρχή - ότι ΔΕΝ θα δει κάποια οικονομική απολαβή γρήγορα.
   Επίσης, κάποιες συνεργασίες δεν προχώρησαν ή άλλες φαίνεται να "παγώνουν".
   Από την άλλη, έγιναν όλο αυτό το διάστημα αρκετά σημαντικά πράγματα, όπως:
1) Δημιουργήθηκε η επίσημη σελίδα της vktoons, ιδιόκτητη παρακαλώ (στους συνδέσμους στο ιστολόγιο μπορείς να την βρεις επίσης)
2) Προωθήθηκαν συνεργασίες, όπως αυτή με το "down under studio" που αναλάμβανε το sound edit των επεισοδίων του "Μες στα μπουντρούμια"
3) Το δίκτυο του channel frederator ζήτησε - δεν το ζήτησα εγώ: αυτοί μας έψαξαν - να μπει η vktoons στο δίκτυό του, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για ένα άνοιγμα στο εξωτερικό (στο σύνδεσμο που έδωσα, πηγαίνετε στο γράμμα v και θα βρείτε τον σύνδεσμο για το κανάλι στο youtube).
4) Ξεκίνησε η δουλειά σε ένα διαφημιστικό.
5) Ήρθα σε επαφή με επιπλέον έμπειρους ανθρώπους του animation στην Ελλάδα, μαθαίνω πράγματα από αυτούς και όσο μπορώ τους βοηθώ σε ότι κάνουν (Άγγελος Ρούβας, Γιάννης Ζόγκα, Σπύρος Σιάκας), ενώ προσπαθώ να έρθω σε επαφή και με νεώτερους του χώρου.
   Πλέον, ήρθε (πάλι) η ώρα της αναπροσαρμογής αλλά και της προσπάθεια να "ανοιχτεί" το πλάνο και η δράση μου σε επιπλέον ανθρώπους. Αυτή η δράση, εντάσσεται/την εντάσσω στις κινήσεις που γίνονται αυτό το διάστημα στον χώρο του ελληνικού animation και συνειδητά υποτάσσονται σε αυτές. Είμαι αισιόδοξος (αγωνιστικά αισιόδοξος, όχι επειδή απλά θέλω να είμαι) ότι θα δούμε πολύ καλά πράγματα το επόμενο διάστημα στο ελληνικό animation.
   Αυτό, λοιπόν, που μπαίνει μπροστά μου το αμέσως επόμενο διάστημα είναι η μεταφορά στην πράξη της γνώσης και της εμπειρίας που έλαβα από τους πιο έμπειρους ανθρώπους, η προσέγγιση με νεώτερους ανθρώπους, οπωσδήποτε - εκ των ων ουκ άνευ - η συνεργασία (κάτι που το ήξερα, αλλά πλέον πρέπει να ξεπεράσω κάποιους φόβους και δισταγμούς που αφορούν στο οικονομικό κομμάτι και να το δω προοπτικά) και η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ σε στέρεες βάσει (όσο μπορώ τέλος πάντων να συμβάλω σε αυτό το κομμάτι). Η προοπτική είναι κάποια στιγμή ό,τι και αν (δεν) κάνω, να συναντηθεί με τις άλλες προσπάθειες (η Ελλάδα είναι μικρή χώρα για να πούμε ότι θα έχουμε 15 ανεξάρτητες προσπάθειες στο τέλος).
   Τα πλάνα μου προχωρούν λοιπόν, ήδη αυτή την στιγμή που διαβάζετε αυτές τις γραμμές (ακόμα και αυτό, είναι ενταγμένο μέσα στο σχέδιό μου) και το επόμενο διάστημα θα ακολουθήσουν μεταξύ των ανθρώπων του χώρου συζητήσεις, ενημερώσεις και ελπίζω και κοινοποίηση των συμπερασμάτων, των αγωνιών και των αγώνων των animators - παρότι ακόμα δεν θεωρώ εαυτόν animator (ελπίζω να γίνω κάποτε - στην Ελλάδα.

Μες στα μπουντούμια...online

   Η διαδικτυακή σειρά "Μες στα μπουντρούμια" είναι πλέον "στον αέρα (online).
   Πρόκειται για μία2D animated πολιτική σάτιρα της ελληνικής σύγχρονης πραγματικότητας που ελπίζει να βρει ανταπόκριση στο κοινό, από πολλές απόψεις: και να την αγκαλιάσει αλλά και να το προβληματίσει.
   Η σειρά προβάλλεται στο επίσημο κανάλι της vktoons στο youtube και θα βγαίνει στον αέρα Κάθε Δευτέρα, γύρω στις 6 το απόγευμα.
   Η προετοιμασία της σειρά δεν είανι εύκολη: πρέπει να υπα΄ρχει επαφή με την επικαιρότητα, να επιλέγεται το κύριο ζήτημα το οποίο δεν είναι απαραίτητα αυτό που απασχολεί περισσότερο τον κόσμο ή -συνήθως- τα ΜΜΕ και να βρίσκεται γρ΄γορα ο τρόπος εκείνος που θα προβάλλεται το θέμα με τρόπο ουσιαστικό, τραχύ, κωμικό, "στακάτο" στον κόσμο.
   Είναι μία σειρά που ΔΕΝ έρχεται να χαίδέψει αυτιά.
   Πρωταγωνιστής είναι ο Ιώβ, σιδηροδέσμιος στα μπουντρούμια του βασιλιά, ο οππίς όμως ακόμα δεν έχει βάλει μυαλό. Μαζί του έρχεται ο Δήμιος, η φωνή της συνείπδησής του ουσιαστικά. Ο Βασιλιάς εκφράζει τον εκάστοτε πρωθυπουργό και ο Σφουγγοκωλάριος τον εκάστοτε λακές του. ο Γραφιάς έναν διανοούμενο που ασκεί κριτική "με τα μάτια".
   Το πόσο και αν θα συνεχιστεί τελικά η σειρά είναι συνδυασμός παραγόντων. Πάντως, απαιτεί χρόνμο, μεράκι, προσφέρει ευχαρίστηση στον δημιουργό και, νομίζω, και στον θεατή.
   Σας δίνω το πρώτο επεισόδιο. Κάθε Δευτέρα, στις 6.00 μ.μ. θα υπάρχει στο κανάλι στο youtube νέο επεισόδιο.

Η επίσημη ιστοσελίδα είναι στον διαδικτυακό..αέρα!

   Με καθυστέρηση ενημερώνεται το ιστολόγιο. Η αιτία είναι απλή: Αυτό το διάστημα τρέχω - τρόπος του λέγειν - για να διασφαλίσω - όσο μπορώ και αν μπορώ - την επαγγελματική ενασχόληση με το 2D animation. Αυτό, από μόνο του θα με βοηθήσει και στην δημιουργία των έργων πάνω στα οπία εργάζομαι, αφού εν πολλοίς θα αυτοχρηματοδοτούμαι για την δημιουργία τους.
   Ανάμεσα στα άλλα, αυτό σημαίνει πως έπρεπε να "σηκωθεί" μία επίσημη ιστοσελίδα, όπερ και εγένετο. Την επίσημη λοιπόν ιστοσελίδα της vktoons μπορείτε να την βρείτε ΕΔΩ.
   Τϊ μπορεί να βρει κάποιος στην σελίδα;
   1) Γενικές πληροφορίες για εμένα και την έως τώρα πορεία μου στην τέχνη του animation.
   2) Τα έργα πάνω στα οποία εργάζομαι αυτή την στιγμή
   3) Δουλειές μου για τρίτους
   4) Ένα portfolio με δείγματα της δουλειάς μου
   5) Τις παρεχόμενες υπηρεσίες προς όποιον θέλει να απευθυνθεί στην vktoons και
   6) Φυσικά στοιχεία επικοινωνίας αλλά και δυνατότητα εγγραφής στο newsletter της vktoons.

Αυτά!
Καλοτάξιδη να είναι η ιστ(ι)οσελίδα!

"Μες στα μπουντρούμια"...έξω στο κοινό...

   Σας το είχα πει ότι σύντομα μπορεί να βλέπατε το αποτέλεσμα της δουλειάς που κάναμε αυτό το διάστημα. Ε, πριν λίγες μέρες βγήκε στον διαδικτυακό "αέρα" η νέα σειρά, το "Μες στα μπουντρούμια" (αγγλικός τίτλος "In the dungeons").
   Το πιλοτικό επεισόδιο ανέβηκε στο youtube και στο vimeo. Σε δύο μέρες μάζεψε τόσα like στο youtube όσα δεν έχει μαζέψει το πιο επιτυχημένο επεισόδιο του "Θησαυρού" εδώ και μήνες. ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ: Υπάρχουν υπότιτλοι και στις δύο πλατφόρμες στα αγγλικά αλλά ΚΑΙ στα ελληνικά, για τους έχοντες/τις έχουσες προβλήματα ακοής.
   Το ενδιαφέρον είναι πως υπήρχαν ποικίλες αντιδράσεις για το επεισόδιο, κυρίως για το σενάριο και την σκηνική απόδοση. Εν αρχή, οι συντριπτικά περισσότερες αντιδράσεις ήταν θετικές. Και έγιναν και παρατηρήσεις σε τεχνικό και καλλιτεχνικό επίπεδο από ανθρώπους με ειλικρινή διάθεση να συμβάλλουν στην βελτίωση της σειράς.
Επίσης, ήρθα σε πιο κοντινή επαφή με αρκετούς ανθρώπους με τους οποίους είχα μία πιο "εκ του μακρόθεν" επαφή μέχρι εκείνη την στιγμή, που μου έδωσαν τα φώτα τους για διάφορα πράγματα (ο βαθμός εγγύτητας ποικίλει βέβαια). Αποδεικνύεται όμως πως η σειρά έχει και μία δυνατή πτυχή που δεν την είχαμε λάβει υπόψιν εγώ και τα παιδιά - ανάμεσά τους ο Δημήτρης Μπέλλος - που δουλέψαμε πάνω στο επεισόδιο.

   Οι αντιδράσεις σε πολύ μικρή κλίμακα αφορούσαν στην λέξη με την οποία περιγράφονται τα γεννητικά όργανα στην καθομιλουμένη (γκουχ - γκουχ...αυτολογοκρισία) που θεωρήθηκαν βρισιά (και φυσικά είναι κατά τον τρόπο που χρησιμοποιήθηκε η λέξη, αλλά και ο Αριστοφάνης έβριζε και σαφώς δεν συγκρίνω τον εαυτό μου με τον Αριστοφάνη, αλλά και αυτός "τα άκουγε" στην εποχή τους για τα όσα έγραφε και απέδιδε και όχι μόνο αυτός βέβαια), μέχρι και για προσβολή θρησκευτικού συναισθήματος άκουσα (λόγω του σταυροκοπήματος του σφουγγοκωλάριου, ενώ φαίνεται όταν ακούμε π.χ. ότι ο πρωθυπουργός μας συνομιλεί με τον θεό ή όταν βλέπουμε πλήθος επισήμων και μη με υποκριτικό τρόπο να επικαλούνται τα θεία - άσχετα με το αν πιστεύει κανείς σε ένα υπερβατικό ον ή όχι - εκεί δεν υπάρχει μάλλον πρόβλημα). Τέλος πάντων, η "προσβολή στα θεία" αφορούσε στην υποκρισία των αρχόντων και η πλειοψηφία το κατάλαβε.
Κάπως περισσότερες αντιδράσεις προκάλεσε η αποκοπή των γεννητικών οργάνων (νιώθω σχεδόν ανατόμος όπως γράφω αυτές τις λέξεις :D ) που θεωρήθηκε από "σοκαριστική" μέχρι ότι τελικά συνετέλεσε στο να "χαθεί" το νόημα που μέχρι τότε επιτυχημένα περνούσε το επεισόδιο (παρεμπιπτόντως: δεν νοείται να θεωρηθεί σοκαριστική η σκηνή, γιατί προοικονομείται και μάλιστα δις). Και πάλι βέβαια η μεγάλη πλειοψηφία δεν θεώρησε κάτι τέτοιο, αλλά ήθελα να σημειώσω αυτή την κριτική.
Σε σχέση με τις αντιδράσεις αυτές, λοιπόν, άκουσα και συμβουλές από αρκετά άτομα, ότι πιθανώς στο τέλος, αν θέλουμε να προωθήσουμε την σειρά και εμπορικά, ώστε να βγάλουμε κάτι για τα προς το ζην, ίσως αναγκαστούμε να αυτολογοκριθούμε ή να λογοκριθούμε ευθέως. Εδώ, όμως, έρχεται το γεγονός ότι η πλειοψηφία κατάλαβε τί έλεγε και πού ήταν ο πολιτικός/κοινωνικός στόχος του επεισοδίου.
Αποφασίσαμε λοιπόν η σειρά κάποια στιγμή σχετικά σύντομα να πάρει τον δικό της δρόμο "αυτόνομα" στο διαδίκτυο, χωρίς να μπλέξει με τον πιθανό κίνδυνο λογοκρισίας. Φυσικά, ακόμα και στο youtube θα υπάρχει ο κίνδυνος των αναφορών και, τελικά, του "κατεβάσματος" κάποιου επεισοδίου, αλλά εκεί θα πάρουν την σειρά τους τα "μπιπ" και τα "πιξελιάσματα". 
Φτάνουμε έτσι και στο γιατί την ξεκινήσαμε την σειρά: στόχος είναι να αναδεικνύουμε σε εβδομαδιαία βάση ένα σημαντικό κοινωνικοπολιτικό γεγονός της ελληνικής πραγματικότητας (και ίσως όχι μόνο) με τρόπο δεικτικό, "σοκαριστικό", σύντομο και προπάντων χιουμοριστικό. Σε αυτές τις αρχές αποφασίσαμε να μείνουμε σταθεροί (μάλιστα, οι αντιδράσεις επιβεβαιώνουν περισσότερο ότι "καλά το πάμε" παρά το αντίθετο). Προτείναμε την σειρά σε τηλεοπτική παραγωγή, σαν "ένθετο" σε άλλη εκπομπή (προφανώς δεν θα πούμε σε ποιά), αλλά ουσιαστικά δεν υπήρξε απάντηση, όπως δεν Πάντως, εμείς δεν έχουμε διάθεση να κρύψουμε το τί κάναμε (αλλά δεν θα δώσουμε κιόλας ονόματα αυτών στους οποίους απευθυνθήκαμε, αφού πιθανώς δεν θα το επιθυμούσαν).
υπάρχει απάντηση από όλα τα ΜΜΕ σε πλήθος θεμάτων και αυτό αφορά βασικά στην κρίση που βιώνουν και τα ΜΜΕ σήμερα.
   Από εκεί και πέρα, αυτή η σειρά - η οποία επαναλαμβάνω πως σχετικά γρήγορα θα ξεκινήσει να προβάλλεται σε σταθερή εβδομαδιαία διαδικτυακή βάση - θα αποτελέσει ΜΑΖΙ με κάποιες άλλες δράσεις μας την βάση για να βγάλουμε τα προς το ζην, οπότε και να προχωρήσουν και πράγματα που αργούν ή έχουν μείνει στην μέση (για να μιλήσω για τον εαυτό μου, αναφέρω τον "Θησαυρό στην ρίζα του Δέντρου της Γης" καθώς και το "Ερνέστο και Ταρούν").
   Τώρα, καλό είναι να πούμε δύο λόγια και για τους χαρακτήρες: Ο δήμιος ουσιαστικά παίζει τον ρόλο της συνείδησης - κάποτε ατομικής, κάποτε συλλογικής - του Ιώβ και τον κατηγορεί για όσα (δεν) έκανε στο παρελθόν και τον τιμωρεί στο τέλος (δηλαδή: αν δεν θέλεις την τιμωρία του δήμιου (=συνείδησης), Φρόντισε να μην γίνεις ο Ιώβ.
Ο Ιώβ, ο φυλακισμένος στο μπουντρούμι, αντιπροσωπεύει ουσιαστικά την πλειοψηφία των Ελλήνων που έχασαν την γη κάτω από τα πόδια τους με το ξέσπασμα της κρίσης, που αδιαφορούσαν για τα κοινωνικά ζητήματα και τους κοινωνικούς αγώνες τα προηγούμενα χρόνια, τους "παρτάκηδες", τους πολιτικά και κοινωνικά εξαπατημένους αλλά και αυτούς που είναι ακόμα "πολύ κλο κλο και αυγό τίποτα".
Ο βασιλιάς είναι ο (εκάστοτε) πρωθυπουργός. Βρίσκεται μπροστά από ένα παράθυρο που συμβολίζει την "αγιότητα" της Ε.Ε. και απεικονίζει την (εκάστοτε) ηγέτιδα δύναμη μέσα στην Ε.Ε. 
Ο Σφουγγοκωλάριος είναι αυτό που ακριβώς λέει το όνομά του. Σ¨ημερα θα το λέγαμε "κωλογλύφτης" ή και "κλύφτης" σκέτος.
Ο Γραφιάς, είναι ένα άβουλο ον, που απλώς καταγράφει τις εντολές των αρχόντων, διαφωνεί με αυτές ("ιδεολογικά", "από θέση αρχών", "λόγω μόρφωσης", "ανθρώπινα" κτλ), ποτέ όμως ουσιαστικά δεν τις αμφισβητεί. Ίσως κάποτε πάρει την θέση του Ιώβ.

   Τέλος, ευχαριστούμε όλους και όλες που μπήκαν στην διαδικασία να ασκήσουν κριτική, άσχετα αν μας άρεσε ή όχι: Το γεγονός ότι μπήκαν στον κόπο να ασκήσουν κριτική σημαίνει πως είδαν κάτι που πρέπει να κριθεί είτε επικριτικά είτε επιβραβευτικά. Βεβαίως να ευχαριστήσουμε και όσους έδωσαν τα καλλιτεχνικά/τεχνικά τους φώτα.

   Σύντομα να περιμένετε νεώτερα (πολλά και νεώτερα ;) )

Ναι, ναι, χάθηκα είναι η αλήθεια...

...αλλά αυτό καθόλου δεν σημαίνει ότι δεν έκανα δουλειά όλο αυτό το διάστημα.

   Μπορώ να σας πω στα σίγουρα ότι ο κύριος λόγος για τον οποίο δεν γινόντουσαν αναρτήσεις όλον αυτόν τον καιρό, ήταν ότι μαζί με κάποια άλλα παιδιά - ακόμα δεν λέω ονόματα - παλεύουμε για να φτιάξουμε μία κατάσταση, μία μικρή επιχείρηση που να αφορά το animation. Το εγχείρημα είναι δύσκολο και κάποια από αυτά που προσπαθήσαμε να κάνουμε, δυστυχώς δεν φαίνεται να προχωρούν (και δεν θα γράψω περισσότερα).

   Εν τούτοις, παρότι μεγάλο κομμάτι ενέργειας καταναλώθηκε σε αυτή την δουλειά - δηλαδή στο οργανωτικό και - ας το πω αυθαίρετα - στο οικονομικό - δεν σταμάτησα καθόλου να δουλεύω πάνω στο καρτούν. Μέρος της δουλειάς, βέβαια, αφορούσε το κομμάτι αυτό που μόλις σας ανέφερα.

Σε αυτό το κομμάτι λοιπόν, ακόμα δεν μπορώ να σας δείξω animated δείγμα (αλλά αυτό μάλλον θα γίνει πολύ σύντομα), μπορώ όμως να σας δώσω την εικόνα των χαρακτήρων που δούλεψα σε δύο προτάσεις, χαρακτήρες που ίσως κάποιοι ήδη είδατε στο portfolio:

Προς το παρόν δεν μπορώ να σας δώσω επιπλέον στοιχεία (αλλά όπως ήδη έγραψα, μάλλον σύντομα θα μάθετε τα πάντα...περίπου τέλος πάντων).

   Παράλληλα, δούλευα - και δουλεύω - το "Ερνέστο και Ταρούν". Εδώ βέβαια το πρόβλημα είναι ακριβώς ότι δεν υπάρχουν χρήματα και για αυτό ακριβώς επέσπευσα τις διαδικασίες μήπως γίνει κάτι, ώστε με έναν μισθό να αυτοχρηματοδώ την ταινία. Το δεδομένο είναι πως δυστυχώς τα χρονοδιαγράμματα δεν βγαίνουν, όπως λέμε, και η ταινία θα πάει παραπίσω (θα γίνει όμως). Δούλεψα αρκετά πάνω στους τίτλους της ταινίας, οι οποίοι δεν θα είναι αυτοί που αρχικά ήταν. Μάλιστα, πήρα καλές κριτικές αλλά και παρατηρήσεις αρκετές ΚΑΙ από το εξωτερικό, κάτι και σημαντικό αλλά και ενθαρρυντικό (δεν κάνει κάποιος εποικοδομητική κριτική σε κάτι που δεν αξίζει κάτι). Οι τίτλοι - στους οποίους πάντως έχει γίνει ήδη βελτιωτική δουλειά με βάση παρατηρήσεις που έγιναν, αλλά το αρχείο δεν το έχω "ανεβάσει" στο διαδίκτυο - είναι αυτοί:

   Τέλος, έχει μείνει παραπίσω και ο "Θησαυρός στην ρίζα του Δέντρου της Γης" αναγκαστικά, για τους οικονομικούς λόγους. Δεν τον ξεχνώ εννοείται, αλλά πηγαίνει αναγκαστικά και αυτ΄ςο για αργότερα.

   Για να μην λέτε ότι δεν δουλεύω, έτσι; ... :D

Δελτίο ειδήσεων.

   Το σημαντικότερο νέο εδώ και πολύν καιρό είναι το εξής: ο Άγγελος Ρούβας πήρε την πρωτοβουλία και "έστησε" μία ιστοσελίδα πραγματικό διαμάντι: την http://www.greekanimation.com/. Είναι μία σελίδα που ανανεώνεται συνεχώς. Σημαντικό είναι να τονίσουμε πως ζητά από τους animators ή όποιον έχει κάποια σχέση με το ελληνικό animation να συνδράμουν δίνοντας πληροφορίες για το έργο, δικό τους ή άλλων, έντυπο υλικό(συνεντεύξεις κτλ). Στην σελίδα θα βρείτε διάφορες ενότητες. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η ενότητα history που αναφέρεται φυσικά στην ιστορία του ελληνικού animation.

Στην καρτέλα movies θα βρείτε ό,τι μπορείτε και δεν μπορείτε να φανταστείτε, όρεξη να έχετε. Υπάρχουν οι ταινίες όσων δημιουργών τα έργα υπέπεσαν στην αντίληψή του - εκεί θα βρείτε και δικά μου αλλά για αυτό σας ξαναγράφω ότι όσοι δεν δείτε τα έργα σας ή το όνομά σας, καλό είναι να στείλετε τα στοιχεία σας οι ίδιοι, διότι ο άνθρωπος έχει αναλάβει πολύν όγκο δουλειάς και φαίνεται και σίγουρα κάτι θα "παραπέσει" όχι από πρόθεση - αλλά και συνεντεύξεις, διαφημίσεις ελληνικές και ό,τι έχει να κάνει γενικά με το υπάρχον και διαθέσιμο υλικό του ελληνικού animation.
Στην καρτέλα artists θα δείτε ονομαστική αναφορά όλων των δημιουργών (παλι ισχύει αυτό που σας έγραψα παραπάνω).
Εξαιρετικά χρήσιμο "εργαλείο" για τους animators είναι η καρτέλα companies που αφορά στις εταιρείες στην Ελλάδα που δραστηριοποιούνται στον χώρο του animation.
Θα βρείτε ακόμα πολλές σελίδες εξαιρετικά χρήσιμες (μέχρι και αγγελία σχετική με το animation μπορεί κάποιος να αναρτήσει δωρεάν, κάτι που τουλάχιστον εμένα μου φάνηκε χρήσιμο). Επίσης, πολλές σελίδες είναι ακόμη στο στάδιο της δημιουργίας.
   Σε κάθε περίπτωση, είναι μία μοναδική προσπάθεια για τα ελληνικά δεδομένα - κατά την γνώμη μου - και θέλει την στήριξη όλων μας!
Την σελίδα φυσικά μπορείτε πλέον να την βρείτε και στην πλαϊνή στήλη του ιστολογίου αυτού.

   Επίσης, ολοκληρώθηκε το Athens Animfest, στο οποίο δεν πήγα όχι γιατί δεν είχα συμμετοχή εφέτος, αλλά για άλλους λόγους. Από ό,τι έμαθα, όμως, στο ελληνικό διαγωνιστικό - στο οποίο οι συμμετοχές ήταν λίγες εφέτος - υπήρχαν πάρα πολλά τεχνικά προβλήματα, κάτι που αδικεί την προσπάθεια των δημιουργών. Καλή ή κακή η προσπάθεια, είναι κόπος. Επειδή και πέρυσι το πρόβλημα στον ήχο είχε εμφανιστεί και μάλιστα στην δική μου συμμετοχή - ευτυχώς, μόνο στην δική μου - κάποια στιγμή οι διοργανωτές πρέπει να το δουν. Ειδικά αν το πρόβλημα αφορά μόνο στο ελληνικό διαγωνιστικό ...τί να πω; (δεν έμαθα πάντως τί έγινε στο διεθνές).
Τέλος πάντων, η διοργάνωση απέκτησε μία καλύτερη ιστοσελίδα. Ελπίζω αυτό να είναι μία αρχή για βελτίωση σε όλους τους τομείς. Σας δίνω την σελίδα με τις βραβεύσεις και βέβαια από εκεί μπορείτε να μεταβείτε σε άλλους τομείς της ιστοσελίδας.
http://athensanimfest.eu/gr/awards

  Τέλος, σε ό,τι αφορά το "Ερνέστο και Ταρούν" είμαι στην διαδικασία του storyboard ακόμη (το κάνω αρκετά αναλυτικό και ας είναι μικρού μήκους). Όμως, το σημαντικό πρόβλημα αφορά στο ότι δεν βρίσκω παραγωγό. Είναι σημαντικό αφενός γιατί έτσι δεν μπορώ να καταθέσω πρόταση στο ΕΚΚ, αφετέρου διότι με πιέζουν οικονομικά οι καταστάσεις και αυτό υπάρχει κίνδυνος να έχει αντίκρυσμα στην δημιουργία της ταινίας. Εναλλακτικά εξετάζω το ενδεχόμενο να προχωρήσω στην δημιουργία ατομικής επιχείρησης παραγωγής ΜΟΝΟ animation, αλλά αυτό σημαίνει ρίσκο (δεν έχω χρήματα δικά μου για να ξεκινήσω την προσπάθεια). Σε κάθε περίπτωση, η ταινία θα ολοκληρωθεί σε πείσμα των συνθηκών. 

Μία συνέντευξη: "Μαγικός Φακός"

   Εγκαινιάζω εδώ μία νέα ενότητα στο ιστολόγιο, με συνεντεύξεις Ελλήνων που ασχολούνται με το animation στην Ελλάδα. Είχα κάνει και παλιότερα βέβαια μία πρώτη προσπάθεια, με μία μικρή συνέντευξη από τον Θόδωρο Μαραγκό, αλλά τώρα θα προσπαθήσω να είμαι πιο συστηματικό.
   Ξεκινώ λοιπόν παρουσιάζοντας τα παιδιά από τον Μαγικό Φακό, για τον οποίο μπορεί να βρείτε περισσότερες πληροφορίες στην σελίδα τους (http://magikosfakos.org/). Επίσης, μπορείτε να δείτε την δουλειά τους στο κανάλι τους στο youtube (http://www.youtube.com/user/magikosfakos) και στο κανάλι τους στο vimeo (https://vimeo.com/user6450585) καθώς και να τους ακολουθήσετε μέσω facebook (https://www.facebook.com/kokovios.kokoviou?fref=ts).Τα παιδιά (ο "Μαγικός Φακός" αποτελείται από τον Louis Santos, την Σοφία Παυλάκη και την Φωτεινή Παυλάκη) είναι και αυτοί μετανάστες σήμερα και έτσι κάποια στιγμή περιμένουμε να μάθουμε περισσότερα από τον χώρο του animation "εκεί στα ξένα".
   Ακολουθεί η μίνι συνέντευξη.

Τί είναι ο «Μαγικός φακός»; Και πώς προέκυψε ο τίτλος;
Το όνομα το εμπνευστήκαμε από το οπτικό μηχάνημα του 17ου αιώνα, πρόδρομο του κινηματογράφου. Και παρόλο που εμείς ασχολούμαστε με 3D, το όνομα υπενθυμίζει ότι όλα άρχισαν από το μαγικό φακό.

Μέχρι τώρα ποιά είναι η επαφή σας με το κοινό; Μέσω
φεστιβάλ; Με άλλους τρόπους;
Εμείς μέχρι τώρα έχουμε προσεγγίσει το κοινό με τρεις τρόπους: με
συμμετοχές σε φεστιβάλ, με κοινωνικές εκδηλώσεις και μέσω του
internet (site, social media, youtube, vimeo, κλπ). 

Αυτό το διάστημα βλέπουμε πως ασχολείστε με την σειρά “GreekToys”. Μάλιστα, το πρώτο επεισόδιο έχει ήδη υποτιτλιστεί και στα ιαπωνικά. Ποιά είναι η φιλοσοφία της σειράς και τα μηνύματα που θέλετε να περάσετε και ποιά αγορά στοχεύει; Ακόμα, πώς προέκυψε ο υποτιτλισμός στα ιαπωνικά;
Το GreekToys είναι μια παιδική σειρά με σκοπό να μαθαίνουν τα
παιδιά με διασκεδαστικό τρόπο την πολιτιστική κληρονομιά της
Ελλάδας και άλλων χωρών, για παράδειγμα της Ιαπωνίας.
Οι υπότιτλοι στα Ιαπωνικά είναι μέρος της προσπάθειας να
προσεγγίσουμε ένα ευρύ κοινό. Άλλωστε, το επόμενο επεισόδιο της
σειράς θα έχει ως θέμα την Ιαπωνία.

Γενικότερα, ποιά είναι τα πλάνα σας για το μέλλον;
Ήδη έχουμε προγραμματίσει τα δυο επόμενα επεισόδια της σειράς:
“Ο Βαλίος στους Ολυμπιακούς Αγώνες” και “Kon’nichiwa Βαλίε:
ταξίδι στην Ιαπωνία”, αλλά επιφυλάσσουμε και εκπλήξεις!
Επίσης, στην προσπάθεια αυτή ετοιμάζουμε καμπάνια crowdfunding
για τους επόμενους μήνες.

Γιατί επιλέξατε το 3D animation;
To 3D είναι αυτό που ταιριάζει καλύτερα με το concept των έργων
μας, το οποίο συνδυάζει ρεαλισμό με φανταστικά στοιχεία. Εμείς
δουλεύουμε αποκλειστικά με free & open source software, τα οποία
μας παρέχουν τα απαραίτητα μέσα για τη δημιουργία της σειράς.
Θέλουμε να δείξουμε ότι δουλεύοντας με free & open source
(ανοιχτό λογισμικό) μπορούμε να έχουμε αντίστοιχα καλά
αποτελέσματα όπως με το proprietary software (κλειστό λογισμικό).

Ποιές εμπειρίες – θετικές και αρνητικές – έχετε αποκομίσει
έως τώρα από τον χώρο του animation στην Ελλάδας;
Το συμπέρασμά μας από τις εμπειρίες μας μέχρι τώρα είναι ότι το
μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει το ελληνικό animation
είναι η απουσία αγοράς, άρα και επενδύσεων, και αυτό περιορίζει
την παραγωγή animation, καθώς και την προβολή του. Με
αποτέλεσμα μια ταινία animation να περιοριστεί σε συμμετοχές σε
φεστιβάλ και τίποτα περισσότερο.

Τέλος, πώς βλέπετε το animation στην Ελλάδα;
Στο ελληνικό animation υπάρχει ανάπτυξη στο διαφημιστικό τομέα
και κυρίως σε 3D. Όσον αφορά την παραγωγή ταινιών μικρού
μήκους, σειρών, κλπ, απ' ότι γνωρίζουμε υπάρχουν αξιόλογες
δουλειές, απομονωμένες βέβαια, επειδή το animation στην Ελλάδα,
όπως είπαμε, δεν υποστηρίζεται από επενδυτές, χορηγούς,
εταιρείες.
Όπως και άλλοι δημιουργοί, έτσι και εμείς με το Greektoys
υλοποιούμε τα σχέδιά μας ανεξάρτητοι βάζοντας ένα λιθαράκι στο
ελληνικό animation. Αυτό ο κόσμος το εκτιμάει και χαιρόμαστε που
υπάρχει ένα πιστό κοινό που αγαπάει ήδη το Greektoys.

Σας δίνω και μία παλιότερη δουλειά των παιδιών του Μαγικού Φακού.

Nightmare after christmas from magikos fakos on Vimeo.

Η -μικρή και μέχρι τούδε- εμπειρία μου από την (ημι-επαγγελματική;) ενασχόληση με το "Ερνέστο και Ταρούν".

   Είναι πολύς καιρός από τότε που έγραψα τελευταία φορά στο ιστολόγιο και υπήρχε λόγος. Μάλλον, λόγοι.  Δεν αναφέρομαι μόνο στην προσπάθεια με το κινούμενο σχέδιο, αλλά και σε άλλα ζητήματα που αφορούν υγεία, επιτροπές κτλ. Όμως, τώρα είναι ώρα να μεταφέρω την μέχρι τώρα εμπειρία μου από το όλο πακέτο της ταινίας. ΟΛΟ το πακέτο.
   Κατ' αρχήν, το γράφω με μεγάλη μου χαρά: είχα αμφιβολίες, μήπως το animation ήταν ένα καπρίτσιο που στα πρώτα δύσκολα τεχνικά-καλλιτεχνικά προβλήματα στο παραδοσιακό κινούμενο σχέδιο θα παρατούσα. Όμως, τελικά είναι μία εργασία που την απολαμβάνω, που δεν με κουράζει ψυχικά και που, αν και σωματικά κουράζει (δεν σκάβω, αλλά αφιερώνω πολλές ώρες και μειώνω και τις ώρες ύπνου), ΔΕΝ με κάνει να βαριέμαι. ΔΕΝ με αποτρέπουν οι δυσκολίες, αντίθετα με οδηγούν στο να αναζητήσω λύσεις ΟΠΟΥ μπορώ (βιβλία, διαδίκτυο, συζητήσεις με πιο έμπειρους κτλ).
Έτσι, "η καλύτερή μου" είναι τα pencil tests. Εκεί που διαπιστώνω τα προβλήματα στην κίνηση κτλ, αλλά για έναν περίεργο λόγο νομίζω ότι βλέπω και κανονικό καρτούν, δημιουργημένο μάλιστα από εμένα. Και εννοώ ότι έχει εντελώς άλλη υφή αυτή η αίσθηση από αυτή που νιώθω όταν φτιάχνω απευθείας σε vector based πρόγραμμα. Όμως, όταν πλέον πάω πάλι στο πρόγραμμα του υπολογιστή, θα έχω περισσότερες ακόμα απαιτήσεις από αυτό που θα φτιάξω. Γιατί τώρα πραγματικά μαθαίνω.

Όταν τελικά περνάω την δουλειά αυτή στο πρόγραμμα για να χρωματίσω τα καρέ και να κάνω την σύνθεση, είμαι πολύ πιο ικανοποιημένος από το ποιοτικό αποτέλεσμα, παρότι καταλαβαίνω ότι αν σχεδίαζα απευθείας σε ένα πρόγραμμα που κάνει αυτόματα τις κινήσεις (τα betweens και τα inbetweens κτλ). θα ήταν κάτι "σχεδόν τέλειο", τώρα κάνω κάτι καλύτερο (ίσως ακριβώς επειδή δεν είναι "τέλειο")

   Από την άλλη, κάποια πράγματα πηγαίνουν "εκτός προγράμματος". Κακώς, αλλά μάλλον αυτό οφείλεται στην απειρία. Και τα προβλήματα αυτά οφείλονται στο οικονομικό κομμάτι. Και να εξηγήσω:
Σαφώς αν είχα χρήματα, θα ήμουν άνετος από κάθε άποψη να κάνω αυτό που θέλω/πρέπει να κάνω. Αφού δεν έχω, στράφηκα εν πρώτοις στην λύση του crowdfunding. Αυτό σήμαινε - και σημαίνει - ότι πρέπει να αφιερώσω χρόνο για την προώθηση της καμπάνιας. Και πρέπει να αφιερώσω χρόνο εγώ, αφού μόνος μου κάνω τα πάντα (σαν άνθρωπος ορχήστρα ένα πράγμα). Αυτό μη θεωρηθεί "ηρωισμός": Αυτό είναι το γενικό πλαίσιο που εργάζονται οι περισσότεροι - ειδικά οι του παραδοσιακού ή του 2D animation- στην Ελλάδα: τα πάντα όλα, τό 'να, τ' άλλο, ξέρω 'γω τα κάνει ένας (το πολύ να έχει άλλο ένα χέρι βοήθειας, το οποίο όμως φαίνεται πολύ σε αυτόν που ΔΕΝ το έχει, έτσι;). Το πρόβλημα εδώ είναι ότι δεν είμαι ειδικό στην προώθηση μίας καμπάνιας τέτοια, οπότε περίπου κάνω "του κεφαλιού μου" και ό,τι με συμβουλεύουν άλλοι (ή ό,τι μπορώ να κάνω από αυτά που με συμβουλεύουν). Πάντως, κάνω δουλειά που ΔΕΝ θα έκανα εγώ υπό κανονικές συνθήκες (μην συζητήσουμε ποιες είναι αυτές...). Προφανώς, όλη αυτή η προσπάθεια πάει πίσω χρονικά την καθαυτή δουλειά στο καρτούν (αλλά και είναι κάτι ψυχοφθόρο, ειδικά αφού "δεν τό 'χω").
   Κατόπιν αποφάσισα -μετά από συζήτηση με έμπειρους- να προχωρήσω στην σύνταξη πρότασης για το ΕΚΚ. Εκεί προκύπτουν άλλα ζητήματα. Όπως, το κόστος της πρότασης καθαυτής (!!!), αν και πιθανώς έχουν αλλάξει κάποια πράγματα σε σχέση με παλιότερα, οι τεχνικές ανάγκες που πρέπει να καλυφθούν, να κοστολογηθούν κτλ (π.χ. μετατροπή ήχου σε dolby αναγκαστικά -κάτι που έχει κόστος- για να προβληθεί η ταινία σε αίθουσα!) αλλά και η εύρεση παραγωγού, ώστε να μπορούν να δοθούν τα χρήματα, αν και εφόσον τελικά δώσει έγκριση το ΕΚΚ. Και εδώ, το animation έχει ένα ισχυρό ντεζαβαντάζ στην Ελλάδα.
Από ό,τι έχω καταλάβει από συζητήσεις, ελάχιστοι είναι οι παραγωγοί που ασχολούνται με το animation και μάλλον περνάνε και οικονομικά ζόρια. Οι περισσότεροι παραγωγοί αλλά και οι μεγάλες εταιρείες παραγωγής μάλλον δεν έχουν ξαναδουλέψει animation και το λένε οι άνθρωποι, δεν είναι ότι το κρύβουν (και καλά κάνουν: αυτό δείχνει σοβαρότητα).
Σε άλλα οικονομικά - κοινωνικά συστήματα το πρόβλημα θα ήταν λυμένο από τα γεννοφάσκια του, με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, ίσως και με κακό τρόπο ενίοτε . Αλλά λυμένο. Και με υποστήριξη. Εδώ και στις παρούσες συνθήκες πρέπει να βρεις παραγωγό που θα ρισκάρει ουσιαστικά - μιλάμε για αντικείμενο που δεν ξέρει - αλλά και να του δώσεις να καταλάβει ότι τo animation -και το 2D παρακαλώ: η ευρωπαϊκήήπειρος έχει το πάνω χέρι στο κομμάτι αυτό ετούτη τη στιγμή (θα το ξαναπάρουν κάποια στιγμή οι Αμερικάνοι, μη γελιέστε...) - μπορεί να "τρέξει" στην Ελλάδα.
Εδώ, λοιπόν, είδα και αυτό που μπορεί να είναι λύση (στο μυαλό μου, δηλαδή, είναι): κάποιες εταιρείες παραγωγής κάνουν συμπαραγωγές με το εξωτερικό (σε μία εταιρεία που πήγα, άκουγα να μιλάνε αγγλικά οι άνθρωποι που ήταν μαζεμένοι στον χώρο, άρα κάτι ήταν στα σκαριά). Αυτή είναι για μένα η λύση: το άνοιγμα της πύλης προς τα έξω. Για να φτιαχτεί αγορά ικανή στην Ελλάδα, πρέπει - άποψή μου και την έχω ξαναγράψει - να βγει το ελληνικό animation έξω. Από εκεί θα μπει - δυστυχώς, αλλά έτσι δουλεύει εδώ το "κόλπο" - πιο εύκολα στην Ελλάδα, θα αναγκάσει κάποιους να το πάρουν πιο σοβαρά, θα αναγκάσει τα κανάλια να προβάλλουν, θα οδηγήσει σε επενδύσεις κτλ. Αλλά αυτό θέλει οργάνωση. Αναλόγως πώς θα πάνε τα πράγματα με το Ερνέστο και Ταρούν, ίσως να πάρω μία πρωτοβουλία κατόπιν. Κάτι έχω στο νου (πολλά έχω, αλλά τέλος πάντων...).

Η ιστοσελίδα για το "Ερνέστο και Ταρούν"

   "Σηκώθηκε" η ιστοσελίδα για την παραγωγή του "Ερνέστο και Ταρούν" στη παρακάτω διεύθυνση:

http://ernestoandtaroon.weebly.com/

Στην αρχική σελίδα θα υπάρχει μόνιμα το βίντεο της καμπάνιας χρηματοδότησης καθώς και η κάρτα με το ποσοστό που έχει "πιαστεί", μέχρι να ολοκληρωθεί η καμπάνια.

Η σελίδα της εκστρατείας χρηματοδότησης στέλνει τον θεατή απευθείας στην σελίδα της εκστρατείας στο groopio.

Στην σελίδα "πορεία της παραγωγής" θα δίνεται ενημέρωση για την πρόοδος της παραγωγής, για τα στάδια, τις δυσκολίες κτλ.

Στην σελίδα "media updates" θα βρίσκει κανείς φωτό, βίντεο (ίσως και αποσπάσματα μουσικά: το σκέφτομαι ακόμα) από την διαδικασία της παραγωγής.

Ε, η σελίδα επικοινωνίας είναι αυτό που λέει :D.

Εννοείται ότι η σελίδα θα μείνει ενεργή και μετά το πέρας της καμπάνιας χρηματοδότησης και μέχρι το τέλος της παραγωγής (αν και γιατί δηλαδή να την σβήσω μετά;).

Καμπάνια online χρηματοδότησης μίας μικρού μήκους ταινίας μου: Ερνέστο και Ταρούν

Αυτό το αρθράκι είναι κάπως διαφορετικό σε σχέση με όσα έχω γράψει έως τώρα. Είναι διαφορετικό, γιατί ζητάω ενίσχυση και στήριξη από τον καθένα και την καθεμιά για μία μικρού μήκους ταινία, ένα παιδικό καρτούν που ετοιμάζω.
Την online καμπάνια της διοργανώνω μέσω της ελληνικής πλατφόρμας groopio. Ακολουθεί ο σύνδεσμος για την καμπάνια.

http://www.groopio.com/el/projects/display/429/ernesto-and-taroon

Εκεί θα βρείτε περισσότερες λεπτομέρειες για το όλο έργο (νεοελληνιστί: project).

Η ταινία αφορά στον Ερνέστο, ένα μικρό ποντίκι που ζει στην μεγαλούπολη με τους γονείς του και θέλει να επισκεφθεί το τσίρκο που ήρθε στην πόλη τους. Οι γονείς του, όμως, προσπαθούν να τον ...συνετίσουν και του εφιστούν την προσοχή στους ελέφαντες, οι οποίοι είναι τρομερά θηρία και μισούν τους ποντικούς.  Ο Ταρούν, ο μικρός ελέφαντας του τσίρκου, μαθαίνει από τους δικούς τους γονείς ότι τα ποντίκια θέλουν να εξολοθρεύσουν όλους τους ελέφαντες. Με κάποιον τρόπο, ο Ταρούν ελευθερώνεται από τα δεσμά του και αποφασίζει να περιτριγυρίσει το τσίρκο, την ίδια ώρα που ο Ερνέστο φεύγει κρυφά από το σπίτι του για να δει το τσίρκο. Εκεί, λοιπόν, έντρομοι έρχονται αντιμέτωποι οι δύο πιτσιρικάδες. Τί θα ακολουθήσει;

Η ταινία είναι στο αρχικό στάδιο. Έχει ολοκληρωθεί το σενάριο, έχουν σχεδιαστεί οι δύο βασικοί ήρωες, έχουν γίνει κάποια τεστ και έχει ολοκληρωθεί το εισαγωγικό πλάνο. Η καμπάνια γίνεται με βασικό σκοπό να αγοραστούν βασικά αντικείμενα της δουλειάς: Ένας διακορευτής (ο οποίος ανοίγει τις στάνταρ τρύπες της "βιομηχανίας" του κινουμένου σχεδίου), ένα σκάνερ Α3, ώστε να μπορούν να αποτυπωθούν περισσότερες λεπτομέρειες (άρα, να ανέβει η ποιότητα του καρτούν) στο χαρτί και ένα δίσκο ειδικό για το σχεδιαστήριο του κινουμένου σχεδίου. Λίγο η ανεργία, λίγο η μεγάλη πιθανότητα διακοπής του αναπηρικού επιδόματος, καθιστούν ανάγκη την χρηματοδότηση της ταινίας από τον κόσμο.

Έχουν οριστεί και "ανταποδόσεις" για κάθε εισφορά -μικρή και μεγάλη - στην ταινία.

Αν σας ενδιαφέρει το αντικείμενο και γνωρίζετε κάποιο φυσικό πρόσωπο ή εταιρεία που θα μπορούσε ή θα ήθελε να ενισχύσει με ένα μεγαλύτερο ποσό, επικοινωνήστε μαζί μου για να δούμε τρόπο επικοινωνίας με το πρόσωπο/την εταιρεία.

Κατά καιρούς θα επανέρχομαι στο θέμα, με ενημερώσεις εν είδει σχολίων, σε συνέχεια του άρθρου.

Πώς θα μπορούσε να δημιουργηθεί "αγορά" κινουμένου σχεδίου στην Ελλάδα; ερωτήσεις κι προτάσεις.

   Ο τίτλος του άρθρου "προκαλεί", με την έννοια ότι παίζει με τους όρους "κέρδος", "κεφάλαιο" και τους συναφείς και φαίνεται σαν να βάζει στο περιθώριο την τέχνη του animation. Εν τούτοις, από την στιγμή που δεν υπάρχουν εκείνες οι συνθήκες που να επιτρέπουν να μιλήσουμε για ένα αντικείμενο που θα στηρίζεται σε ένα άλλο καθεστώς οικονομικό-πολιτικό και επειδή όλοι έχουμε ανάγκη από ένα πιάτο φαγητό, αναγκαστικά η συζήτηση περιστρέφεται στις παρούσες συνθήκες. Και αναγκαστικά μιλάμε για αγορά.

   Μπαίνουν, όμως, και εισαγωγικά στον όρο "αγορά" και υπάρχει λόγος: δεν αναφέρομαι αποκλειστικά σε κάτι που θα "φέρνει χρήμα", παρότι ένας ζωτικός όρος είναι αυτός. Ουσιαστικά, θέτω το ζήτημα της δημιουργίας στερεών βάσεων για την δημιουργίας μίας "σχολής" - ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το - animation στην Ελλάδα.

Να εξηγήσω περαιτέρω: το να φτιάξεις ένα animation, να βγάλεις μία φορά λεφτά και τέρμα, πάει, πάπαλα, αυτό έχει γίνει στην Ελλάδα, ίσως και στο εξωτερικό (δεν το γνωρίζω). Το θέμα, για εμένα, είναι η συνέχεια. Η συνέχεια απαιτεί βάσεις. Οι βάσεις μπαίνουν με την εκπαίδευση.

   Το βασικό, είναι να δημιουργηθούν σχολές - το ιδανικό είναι να είναι κρατικές, αλλά αυτό μάλλον πάει μακριά, παρότι υπάρχει μαθήματα στο ΤΕΙ της Αθήνας, αλλά αυτό δεν αρκεί - στις οποίες ο μαθητής-φοιτητής θα παίρνει τις βάσεις του animation, και θα τελειώνει - με την πλήρη έννοια της λέξης - τις σπουδές του. Σπουδές που θα διδάσκονται όλα τα επαγγέλματα που σχετίζονται με το animation, όλη η "παραγωγική γραμμή". Αυτό, απαιτεί χώρο, χρόνο (δεν τελειώνει σε δύο χρόνια κάτι τέτοιο) και χρήμα. Σήμερα, μπορεί κάποιος να μάθει τεχνικές animation σε διάφορες ιδιωτικές σχολές, δεν θα γίνει όμως κάτι άλλο πέρα από τεχνίτης. Υπάρχουν και στούντιο που προσπαθούν να αναπληρώσουν αυτό το κενό (π.χ. η Rappas Films), αλλά προφανώς και αντικειμενικά δεν μπορεί να το κάνει στον καλύτερο δυνατό βαθμό.

   Εδώ, λοιπόν, μπαίνει αντικειμενικά το ζήτημα των χρημάτων. Εδώ βάζω ως προϋπόθεση ότι μιλάμε για φτηνές σπουδές, ει δυνατόν και δωρεάν. Αλλιώς, θα πάμε στα εξωπραγματικά δίδακτρα του εξωτερικού και για σπουδές μόνον για λίγους και εκλεκτούς (άρα και σε απώλεια ταλέντων). Είναι βασικό να υπάρχει κάποιος που θα "ρίξει" χρήματα σε μία ανύπαρκτη ουσιαστικά αγορά, σε ένα νέο εγχείρημα στον ελλαδικό χώρο, σε κάτι που δεν είναι σίγουρο ότι θα αποδώσει με όρους κεφαλαίου, σε τελική ανάλυση. Υπάρχει αυτή την στιγμή αυτός ο άνθρωπος/όμιλος ή όπως αλλιώς τον πούμε στην Ελλάδα; όχι. Και δεν υπάρχει αφενός λόγω και του χαρακτήρα του ελληνικού κεφαλαίου (μεταπρατικό εν πολλοίς) και γιατί υπάρχει άγνοια του αντικειμένου (γνωρίζω από πρώτο χέρι τί σας γράφω επ' αυτού, έχοντας συζητήσει με εταιρείες που συντάσσουν business plan). Αυτό το χαρτί λοιπόν μου φαίνεται "καμμένο" σε αυτή την φάση. Ή μήπως όχι;
   Το επόμενο που θα μπορούσε να γίνει, θα ήταν μία εταιρεία από το εξωτερικό να αποφασίσει να δημιουργήσει ένα στούντιο στην Ελλάδα, υπολογίζοντας φυσικά σε φτηνότερα εργατικά χέρια σε σχέση με την Αμερική, να θέσει τις βάσεις μέσα σε αυτό - δηλαδή, να διδάξει το κινούμενο σχέδιο - και το στούντιο αυτό να βγάλει δουλειά για την εταιρεία. Το μοντέλο έχει δοκιμαστεί με επιτυχία στην Ασία. Και όμως: τέτοια απόπειρα έγινε και στην Ελλάδα, μέσα στα χρόνια της χούντας. Όμως, οι επίγονοι των Στούντιο Φλάισερ που είχαν έρθει και είχαν ακουμπήσει χρήματα, είδαν τελικά αυτά να καταλήγουν στα χέρια επιτήδειων και χουντικών. Και προφανώς η Ελλάδα "έφτιαξε όνομα" από τότε και στο κομμάτι αυτό. Υπάρχει διαφορετική εμπειρία στο κομμάτι αυτό;
   Υπάρχουν, βέβαια, συνεργασίες με ξένα στούντιο εδώ και χρόνια. Όμως, μέχρι στιγμής φαίνεται πως δεν αφήνουν αυτές οι συνεργασίες κάτι εδώ. Αντίθετα, πάλι ο Έλληνας animator πάει στο εξωτερικό, εφόσον μπορεί. Τουλάχιστον, αυτό βλέπω εγώ και περιμένω όποιον/α έχει άλλη αντίληψη να την καταθέσει.
   Μία άλλη λύση θα ήταν η διαφήμιση. Όμως, το animation στην διαφήμιση περιορίζεται στο 3D με τις αδυναμίες που αυτό συνεπάγεται, λόγω της εκπαίδευσης που ΔΕΝ παρέχεται (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και πολύ καλά δείγματα). Όμως, ως χώρος πάνω στον οποίο θα μπορούσε κάποιος ΚΑΙ να μάθει αλλά ΚΑΙ να βγάλει τα προς το ζην, δεν υφίσταται πλέον.

   Ο δρόμος τελικά που προτείνω εγώ για να αναπτυχθεί το animation στην Ελλάδα είναι μάλλον πιό επίπονος και, φυσικά, δεν εξασφαλίζει αποτέλεσμα (και πώς θα μπορούσε; είναι πρόταση που δεν έχει δοκιμαστεί σε αντίστοιχες συνθήκες).
1) Το βασικό νομίζω πως είναι η οργάνωση του χώρου. Εννοώ οργάνωση συνδικαλιστική, που θα προστατεύει τα δικαιώματα των animators -υπάρχουν π.χ. περιπτώσεις που τα πνευματικά δικαιώματα καταπατήθηκαν από αιθουσάρχες και αυτό θα μπορούσε να το αντιμετωπίσει ένα σωματείο, ή θα μπορούσε να ασκήσει πίεση να προβάλλονται περισσότερο ελληνικές παραγωγές στα ελληνικά κανάλια, με αντίστοιχη προστασία των δικαιωμάτων κτλ - και οργάνωση που θα βοηθά με σεμινάρια και ανταλλαγή πείρας να αναπτύσσεται διαρκώς ο χώρος και το αντικείμενο.
2) Με δεδομένο πως δυστυχώς σε αυτή την χρονική φάση ΔΕΝ υπάρχει κάποιος φορέας που να διδάσκει τις βάσεις του animation, το χρέος της βελτίωσης του καθενός μας - και στο κάτω κάτω, ας μιλήσω μόνο για μένα, που ξέρω ότι έχω να διανύσω χιλιάδες χιλιόμετρα ακόμα για να είμαι ανεκτός στο είδος που θέλω να υπηρετήσω - είναι η αυτομόρφωση. Από το κομμάτι αυτό εξαιρώ όσους μπορούν να πάρουν τις βάσεις δίπλα σε στούντιο που λειτουργούν στην Ελλάδα - αλλά εννοώ πραγματικές βάσεις, όχι μόνο τεχνικές - και όσους έχουν την οικονομική άνεση να βγουν για σπουδές στην Ευρώπη ή στις ΗΠΑ (ή όπου αλλού). Εγώ, π.χ., δεν την έχω.
3) Μέσω της οργάνωσης, μπορούμε να δούμε μία αδιάκοπη παρουσία του ελληνικού animation στο εξωτερικό: μπορεί κάποιος να μην έχει να παρουσιάσει κάποιο έργο μία δεδομένη χρονική στιγμή σε κάποιο φεστιβάλ, γιατί όμως να μην ενημερώσει τον χώρο του ότι γίνεται αυτό το φεστιβάλ, ας πάει κάποιος να δώσει ό,τι έχει έτοιμο; ακόμα καλύτερα, γιατί να μην δούμε συνεργατικές προσπάθειες. Εννοώ, κάποιοι ανεξάρτητοι animators θα μπορούσαν να συνεργαστούν για μία ταινία η οποία θα γινόταν ακριβώς για να βγει στα φεστιβάλ. Με αυτόν τον τρόπο θα εργάζονταν περισσότεροι μαζί, κάτι που είναι απαίτηση του animation (από την φύση του, ας το γράψω έτσι, "ομαδικό άθλημα") και θα έβλεπαν επίσης αν υπάρχει "χημεία" σε αυτή την ομάδα. ΑΝ υπάρχει όντως χημεία και το αποτέλεσμα είναι μετρήσιμο, τότε, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μία δημιουργία ενός εργαστηρίου ή μίας έστω πιό συχνής επαφής επαγγελματικής. Αυτό, όμως, ταυτόχρονα θα πρέπει να αναπτύσσεται μαζί με την επαφή με το εξωτερικό, για έναν και μόνον λόγο: επειδή εκεί υπ;aρχουν ακόμα - τονίζω: ακόμα - χρήματα για το animation και εκεί πρέπει σε πρώτη φάση (και πάντα κατά την γνώμη μου) να στραφεί το ελληνικό animation.
4) Όσο και να φανεί περίεργο σε πολλούς, η αγορά του εξωτερικού δείχνει και το ποιά θεματολογία θα μπορούσε να "σηκώσει" το ελληνικό animation για να κάνει "καριέρα" έξω: μυθολογία και ιστορία. Και δεν εννοώ μόνον αρχαία ιστορία. Η Zarafa πιάνει την "Μπουμπουλίνα" (και ιστορικά της αλλάζει τα φώτα). Παρότι η Μπουμπουλίνα αυτή δεν υπάρχει ιστορικά, μας λένε όμως οι Γάλλοι ότι έχουμε ενδιαφέροντα πρόσωα ιστορικά. Εγώ πιστεύω και μύθους και θρύλους της σύγχρονης παράδοσης. Έχουμε και ιστορία που δεν αγγίζουν πολλοί, ούτε καν οι Έλληνες του "live action" (π.χ. βυζαντινή). Δεν κάνω γενική υπόδειξη φυσικά. Απλά τονίζω αυτό που μπορεί να φέρει και χρήμα πίσω στην Ελλάδα.
5) Αυτό το χρήμα που τυχόν θα έρθει ΔΕΝ πρέπει αν επενδυθεί για να βγάζουμε διαρκώς ταινίες έξω. Αυτό το χρήμα πρέπει να επενδυθεί για να φτιαχτούν εργαστήρια και στούντιο στην Ελλάδα. Αυτό το χρήμα θα είναι ο μοχλός πίεσης για την δημιουργία αγοράς στο εσωτερικό, πίεσης στις αίθουσες, στα κανάλια να πάρουν ελληνική παραγωγή (σήμερα, τα ελληνικά κανάλια ή έχουν παράλογες απαιτήσεις, νομίζοντας ότι στην Ελλάδα λειτουργούν τα στούντιο της Disney, ή έχουν αφήσει ελληνικές παραγωγές στα συρτάρια. Και στο μακρινό αλλά και στο πρόσφατο παρελθόν). Με αυτόν τον τρόπο, ξεκινώντας μας αρέσει ή όχι - εμένα π.χ. μου αρέσει - από την πιτσιρικαρία (δηλαδή: η ελληνική επίθεση στην ...Ελλάδα κατά την γνώμη μου πρέπει να στοχεύει στα παιδιά, όχι στο ενήλικο κοινό), θα αρχίσουμε να βάζουμε στο μυαλό των μικρών παιδιών και την προοπτική να ασχοληθούν με το animation. Αυτό θα έχει αποτελέσματα, βέβαια, μόνο αν έχουν πραγματοποιηθεί τα προηγούμενα βήματα και, οπωσδήποτε, να έχουν μπει οι εκπαιδευτικές βάσεις για να κάνει ένα παιδί, ένας νέος animation στην χώρα μας.
   Περιμένω τις δικές σας σκέψεις, προτάσεις, αντιρρήσεις, πείρα.

Το τέταρτο επεισόδιο του "Θησαυρού" επιτέλους στον αέρα!

   Επιτέλους, πριν λίγες ημέρες το τέταρτο επεισόδιο του "Θησαυρού στην ρίζα του Δέντρου της Γης" αναρτήθηκε στο youtube! Η διαδικασία ξεκίνησε από τον Νοέμβριο του 2012! Δηλαδή συνολικά πήρε 10 μήνες!
   Βέβαια, μέχρις ενός χρονικού σημείου η καθυστέρηση δικαιολογείται και αιτιολογείται. Ξεκίνησα με κανονικό storyboard (όχι βέβαια επιπέδου παραγωγής μεγάλης ταινίας), προχώρησα σε animatic και μετά στην δημιουργία των backgrounds (υπόβαθρα), στους επιπλέον χαρακτήρες και στην μουσική, την οποία την "έγραφα" μετά το τέλος κάθε σεκάνς. Το πρόβλημα εν προκειμένω είναι ότι, ενώ η διαδικασία αυτή εξασφάλισε κάποια ποιότητα παραπάνω στο επεισόδιο (άσχετα αν φαίνεται ή όχι στον θεατή αυτό), αποδείχτηκε εξαιρετικά χρονοβόρα, γιατί όλη η δουλειά (pre-production, production, post-production) έγινε από ένα άτομο.

   Αυτό, βέβαια, ήταν κάτι που το γνώριζα: το να δουλεύεις μόνος σου στο animation είναι "ηρωικό" αλλά τελικά ασύμφορο και ΣΕ ΒΑΡΟΣ σε τελική ανάλυση και της ποιότητα και της ποσότητας.
   Η λύση στο προκείμενο ζήτημα είναι φυσικά η συνεργατική δουλειά. Όμως, ειδικά σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, ποιός θα δεχόταν να μπει σε μία διαδικασία να εργαστεί σε κάτι που οικονομικά είναι δεδομένο πως ΔΕΝ θα του δώσει κάτι. Και γνωρίζω πολύ καλά ότι ο χώρος πάσχει οικονομικά. Δεν μπορώ λοιπόν να έχω απαιτήσεις. Σκέψεις, βέβαια, έχω, αλλά σε επόμενο άρθρο θα ασχοληθώ περισσότερο.
   Στο επεισόδιο τώρα. Αποδείχτηκε περίτρανα η χρησιμότητα ενός καλού μηχανήματος, ενός σοβαρού όσο γίνεται υπολογιστή, που να "σηκώνει" δουλειά. Ο προηγούμενος που είχε "σερνόταν" και, τελικά, η κάρτα γραφικών κάηκε. Λογικό. Αυτό, όμως, σήμαινε αναγκαστικά αγορά νέου υπολογιστή - ο παλιός δεν "σήκωνε" νέες κάρτες, κάτι που με μάτωσε οικονομικά (περιόρισα δραστικά και τις προσωπικές εξόδους, αλλά να σημειώσω ότι καθυστέρησε υπερβολικά η έλευση του νέου, σε βαθμό που σκέφτηκα πως πιό γρήγορα θα μου έφερνε η NASA έναν πύραυλο αν της τον παρήγγελνα: Εντάξει, για είκοσι ημέρες δεν έκανα παραγγελία, λόγω έλλειψης χρημάτων, αλλά 15 ημέρες καθυστέρηση από την στιγμή της παραγγελίας, πάει πολύ...), αλλά είδα αποτέλεσμα: μέσα σε δεκαπέντε ημέρες έβγαλα δουλειά που παλιότερα θα ήθελα δυο-τρεις μήνες .
   Επιτέλους, έδωσα στον εαυτό μου μία εβδομάδα άδεια - από Δευτέρα επιστροφή στην "δουλειά" - και φορτίζω (και) για το επόμενο επεισόδιο. Άντε να δούμε!