Για το Athens Animfest (το ελληνικό διαγωνιστικό) και την παρουσίαση του Άγγελου Ρούβα.

   Ολοκληρώθηκε και το 10ο Athens Animfest. Ανακηρύχτηκαν και οι νικητές (μπορείτε να τους δείτε αναλυτικά ΕΔΩ). Να αναφέρω ειδικά όμως τους νικητές του ελληνικού διαγωνιστικού:
  Το πρώτο βραβείο το πήρε το "My stuffed granny" της Έφης Παππά, μία συμπαραγωγή Ελλάδας και Μεγάλης Βρεττανίας. Το βραβείο το άξιζε - ήταν το μεγάλο φαβορί άλλωστε εξ αρχής - αλλά άλλο να το ακούς και άλλο να το βλέπεις (ανάμεσα στους συντελεστές της ταινίας και ο Γιάννης Ζόγκας). Αυτό που καταλαβαίνει, βέβαια, κανείς βλέποντας αυτή την δουλειά αλλά και τα credits στο τέλος της ταινίας, είναι η αποφασιστική σημασία της συλλογικής δουλειάς και της οργάνωσης της δουλειάς από την αρχή έως το τέλος.
Το δεύτερο βραβείο το πήρε ο Άγγελος Ροδιτάκης. Η ταινία του, "Safe place", είχε κάνει από τη στιγμή που "βγήκε" στην δημοσιότητα μεγάλη εντύπωση και πολλοί ήμαστε - και είμαστε - αυτοί και αυτές που λέγαμε και λέμε ότι θα είναι μεγάλη επιτυχία να μείνει αυτό το παιδί στην Ελλάδα και να κάνει την δουλειά που ξέρει να κάνει. Προσωπικά, το θεωρώ πολύ δύσκολο τελικά να γίνει, εκτός και κάνει υπομονή, περιμένοντας κάτι οργανωμένο.
To τρίτο βραβείο το πήρε η ταινία του Αριστοτέλη Μαραγκού "Πορτραίτο". Η τεχνική της είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και το αφήγημα δομημένο και, καθώς ακολουθεί παραδοσιακές φόρμες, εγώ δεν θα φέρω αντίρρηση για το βραβείο :D
Από εκεί και έπειτα, υπήρχαν και άλλες ταινίες ενδιαφέρουσες κατά την άποψή μου και αναφέρομαι κυρίως σε αυτές που είχαν δομή συγκεκριμένη και με εξωστρεφή αναφορά, ανεξάρτητα από την τεχνική που χρησιμοποίησαν. Εφέτος, οφείλω να ομολογήσω ότι, άσχετα από το αν σου άρεσε ή όχι κάτι που έβλεπες, είχε τελικά μεγάλη σημασία το να βλέπεις αν κάτι έχει αφηγηματική μορφή, δηλαδή μία ιστορία με αρχή, μέση και τέλος και με ένα οποιοδήποτε περιεχόμενο που απευθύνεται σε ένα ευρύ κοινό. Παρακάτω θα εξηγήσω τί εννοώ.
   Πρώτα, όμως, θα γκρινιάξω άλλη μία φορά: Η συμμετοχή μου, το 5ο επεισόδιο του "Μες στα μπουντρούμια", "χαντακώθηκε" αφού ο ήχος ήταν κατεστραμμένος (παρότι ακολουθήθηκαν οι προδιαγραφές που ζητήθηκαν από τους διοργανωτές). Εφόσον δε μιλάμε για σειρά με μεγάλο βάρος στο διαλογικό κομμάτι, κανείς δεν κατάλαβε τί ακριβώς πραγματευόταν το επεισόδιο. Έφτασα - για δεύτερη φορά, γιατί και στην προηγούμενη συμμετοχή μου ο ήχος ήταν απαράδεκτος, αλλά εκεί είχα την "παρηγοριά" ότι και άλλες ταινίες αντιμετώπισαν σοβαρά προβλήματα ήχου - να λέω "άντε να τελειώνει γιατί δεν αντέχεται. Ο ήχος ήταν διακοπτόμενος (κάθε 2 ή 3 δευτερόλεπτα) ενώ ο ήχος φαινόταν να παίζει σε χαμηλότερο pitch από το κανονικό. Οπότε, για λόγους τυπικούς, ανεβάζω εδώ το επεισόδιο, μη τυχόν θελήσει να το δει κάποιος/κάποια, έστω και κατόπιν εορτής :D.

Τώρα, δύο λόγια για το μεγάλο πλήθος των ταινιών του φεστιβάλ που ήταν πολύ προσωπικές (εδώ μεταφέρω και συμπεράσματα από συζήτηση με φίλους, με τους οποίους συζητήσαμε μετά το πέρας της διοργάνωσης). Είναι κατανοητό και θετικό να υπάρχουν και πιο "προσωπικές" ταινίες, οι οποίες όντως πάντα έχουν να δώσουν κάτι. Όμως, όταν το φαινόμενο παίρνει τόσο μεγάλες διαστάσεις και η αναφορά γίνεται αυτοαναφορά, χωρίς μάλιστα αρχή, μέση και τέλος, ή όταν κάποιοι πραγματικά ενδιαφέροντες πειραματισμοί - κάποιοι μάλιστα περισσότερο θα είχαν σημασία για ένα επιστημονικό συνέδριο, παρά για φεστιβάλ animation - φτάνουν στο άκρο και επαναλαμβάνονται χωρίς τελικά να λένε κάτι για τους πολλούς ή έστω για ένα δυναμικό κομμάτι λίγων (η αφήγηση εξαφανίστηκε σε πολλές από αυτές τις ταινίες), τότε υπάρχει θέμα. Όπως δε πολύ σωστά είπε φίλος μου, το να προσπαθείς να προκαλέσεις σήμερα με κάτι που ήταν προκλητικό πριν 50-60 χρόνια, δεν προσφέρει τελικά κάτι νέο. Υπήρχαν και ταινίες που ήταν προσωπικές, αλλά είχαν συγκεκριμένη δομή και εκφορά ενός λόγου αφηγηματικού που, θα μπορούσε να πει κάποιος, ακόμα και ένα αυστηρά προσωπικό ζήτημα να ήθελαν να επικοινωνήσουν, το πετύχαιναν, οπότε δεν ήταν "απόμακρες". Βέβαια, το ζήτημα δεν είναι θέμα του animation, αλλά αφορά στις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες που ζούμε, οπότε υπάρχει αυτή η εξήγηση. Προσωπικά, όμως, δεν πιστεύω ότι προτείνεται με αυτόν τον τρόπο κάποια διέξοδος. Και τελικά, νομίζω ότι αποδεικνύεται και με αυτόν τον τρόπο ότι η μορφή έχει τελικά μικρότερη σημασία από το περιεχόμενο ενός έργου ή, σε άλλη περίπτωση, έχει μέχρι ίση αξία. Προσωπικά, πάντως, πολλές από αυτές τις ταινίες θα τις ενέτασσα περισσότερο στο video art και λιγότερο στο animation.

   Από εκεί και έπειτα, παρότι το φεστιβάλ έκανε σαφή ανοίγματα και σε άλλους χώρους - και αυτό πρέπει να συνεχιστεί - εν τούτοις τα ζητήματα της οργάνωσης ήταν και πάλι πολλά: Πέρα από τα προβλήματα ήχου - έμαθα ότι αντίστοιχα ζητήματα υπήρξαν και σε άλλα τμήματα του προγράμματος  του φεστιβάλ - είχαμε αλλαγές στο πρόγραμμα τρέχοντος του φεστιβάλ, κακή οργάνωση του προγράμματος (προσωπικά θεωρώ μεγάλο λάθος το αφιέρωμα στον Παναγιώτη τον Ράππα να μεταφέρεται σε ώρες σχεδόν απαγορευτικές για παιδιά) κτλ. Γενικά, υπάρχει ακόμη πολλή δουλειά να γίνει. 

Η ομιλία του Άγγελου Ρούβα για το ελληνικό animation.

  Πριν το ελληνικό διαγωνιστικό, έγινε η παρουσίαση του Άγγελου Ρούβα για το ελληνικό animation. Η εκδήλωση έγινε με την αφορμή της συμπλήρωσης εφέτος των 70 χρόνων από όταν "βγήκε" η πρώτη ελληνική ταινία aκαρτούν, "Ο Ντούτσε αφηγείται" του Σταμάτη Πολενάκη (το κομμάτι αυτό της παρουσίαση θα το έκανε ο γιος του ο Λέανδρος, ο οποίος όμως δεν ήρθε δυστυχώς).

   Ο Άγγελος Ρούβας λοιπόν έκανε μία παρουσίαση της ιστορίας - σε αδρές γραμμές αναγκαστικά - του ελληνικού animation και της πορείας αυτού μέχρι τις ημέρες μας. 

   Κατόπιν, το πιο πρακτικό κομμάτι της παρουσίασής του αφορούσε το γιατί και πώς μπορεί να οργανωθεί το ελληνικό animation, ώστε να παρουσιάσει έργο εντός και εκτός συνόρων. Συνδύασε την αντίληψή του με την φιλοσοφική θεώρηση που έχει ο ίδιος για τα πράγματα - με την οποία διαφωνώ και του το έχω πει: εγώ είμαι περισσότερο αριστοτελικός και υλιστής, ενώ αυτός είναι πλατωνικός - εν τούτοις, κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει ότι στις σημερινές  κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, ο τρόπος που προτείνει είναι ουσιαστικά μονόδρομος (επίσης, διαφωνίες έχω και σε ιστορικά και κοινωνικοπολιτικά ζητήματα, αλλά αυτό είναι άλλης τάξης συζήτηση, έτσι; :D ).

   Ο ίδιος σκοπεύει να ασχοληθεί περισσότερο με το κομμάτι της παραγωγής - στα διεθνή όμως πρότυπα, όχι στα ελληνικά - και στην κατεύθυνση αυτή κινείται ήδη. προσπαθώντας να συμπληρώσει τα κομμάτια του παζλ που λείπουν για να κάνει την αρχή ενός μεγάλου εγχειρήματος. Οι εκδηλώσεις για τα 70χρονα του ελληνικού animation θα αξιοποιηθούν σε αυτή την κατεύθυνση, καθώς ορθώς είπε ότι δεν έχει νόημα να γίνει μία γιορτή απλώς για να γίνει, αν δεν έχει πρακτικό αποτέλεσμα και προοπτική για το ελληνικό animation.

   Ακολούθως, θα μπορέσετε να παρακολουθήστε εκτενή αποσπάσματα από την ομιλία του, την οποία βιντεοσκόπησα. ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Καθώς ο συνολικός χρόνος είναι πολύ μεγάλος, το βίντεο το "έσπασα" σε 7 κομμάτια. Επειδή, όμως, τα δεδομένα είναι πολλά, καθυστερεί αρκετά η ανάρτησή τους στο youtube. Έτσι, δεν είναι όλα ανεβασμένα, αλλά θα ενημερώνω το άρθρο όποτε θα έχει "ανέβει" ένα από τα βίντεο. Ελπίζω τις επόμενες ημέρες αυτό να έχει ολοκληρωθεί, ώστε να έχετε όλα τα αρχεία (οπότε καλό θα είναι να επανέρχεστε στην σελίδα προς το τέλος κάθε ημέρας για να βλέπετε ό,τι έχει ανέβει). 

Δεκαήμερο πιθανών εξελίξεων.

   Οι επόμενες 10 ημέρες θα είναι ίσως σημαντικές για την vktoons. Είναι φυσικά η προβολή στο Athens Animfest αλλά και κάποια άλλα πράγματα που ΠΙΘΑΝΩΣ να τρέξουν στο μεσοδιάστημα και - αναλόγως με το αν θα τρέξουν - ίσως σηματοδοτήσουν κινήσεις και αμέσως μετά το φεστιβάλ.
   Αυτό που με σαφήνεια μπορώ να πω είναι ότι γίνονται γενικώς κινήσεις στον χώρο του ελληνικού animation. Υπάρχει κόσμος επίσης που έχει ενδιαφέρον για το ελληνικό animation (εννοώ κόσμος που ίσως - τονίζω το ίσως - θέλει να επενδύσει σε αυτό) και θεωρώ δεδομένο πως οι θεατές θα ήθελαν να δουν ελληνικές δουλειές στις οθόνες όλων των μεγεθών (τηλεοπτικές και μη).
   Για τις κινήσεις μου είναι ενήμεροι συγκεκριμένοι άνθρωποι και δεν το "ξανοίγω" πολύ, γιατί μία από τις παθογένειες του χώρους του ελληνικού animation είναι ότι ενθουσιάζεται εξίσου εύκολα όσο τα "βάφει μαύρα".
   Στην περίπτωση δε που προχωρήσουν τα πράγματα "κατ' ευχήν", μπαίνουμε αφενός σε μία διαδικασία "συγκέντρωσης δυνάμεων" με συγκεκριμένη στόχευση. Αυτό σε πρώτη φάση. Το ευκταίο είναι - και μιλάω για τον εαυτό μου - να γίνει κάποια στιγμή μία κίνηση τέτοια που να αποτελέσει ομπρέλα ει δυνατόν για όλους τους Έλληνες και εν γένει τους κατοίκους της χώρας που ασχολούνται με το animation και παραμένουν στην χώρα. Αφετέρου, σε δεύτερη φάση - πάντα με την προϋπόθεση ότι τα πράγματα προχωρήσουν κατ' ευχήν, πράγμα δύσκολο αλά μπαίνει στην στόχευση - ανοίγει ο δρόμος για συνεργασίες με το εξωτερικό, σε διάφορες ίσως φάσεις της παραγωγής ή του post production. Αν θέλετε, αυτό είναι πιο εύκολο να λυθεί σε σχέση με την συγκέντρωση δυνάμεων κάτω από "μία στέγη", αρκεί να υπάρχει η οικονομική προοπτική (σε αυτές τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες ζούμε και δεν μπορούμε αυτή τη στιγμή να κάνουμε αλλιώς).
   Πιθανώς σε μία εβδομάδα να μπορούμε να μοιραστούμε κάποια πράγματα παραπάνω.

Athens Animfest και άλλα τινά.

   Εφέτος διεξάγεται το 15ο Athens Animfest. Οι παλιοί αναγνώστες γνωρίζουν ότι η άποψή μου τα

προηγούμενα χρόνια ήταν πως είχε πολύ σοβαρά προβλήματα ως διοργάνωση. Την άποψή μου για τα χρόνια εκείνα ακόμα την κρατώ. Φέτος, όμως, νομίζω ότι βλέπω κάποια πράγματα ενθαρρυντικά που μπορούν αν φέρουν αναβάθμιση του φεστιβάλ.
   Η αισιοδοξία μου εδράζεται σε δύο στοιχεία. Το πρώτο είναι το άπλωμα του φεστιβάλ και σε άλλους χώρους/αίθουσες. Συγκεκριμένα, προβολές θα γίνουν στο "Ρομάντσο" και στην Αλκυονίδα. Φαίνεται λοιπόν μία προσπάθεια να "πιάσει" ένα ευρύτερο κοινό, να "απλώσει" μέσα στην πόλη και μακάρι αυτή η προσπάθεια να ευοδώσει, να συνεχιστεί και να βελτιωθεί. Το δεύτερο είναι η διαφαινόμενη αποφασιστικότητα να διασφαλιστεί η επιτυχία της καθαυτής προβολής. Αυτό μπορώ να το πω, καθώς μου ζητήθηκε να ξαναστείλω την ταινία με την οποία συμμετέχω (παρεμπιπτόντως: είναι το 5ο επεισόδιο του "Μες στα μπουντρούμια) , ώστε να καλύπτει τα ζητούμενα τεχνικά πρότυπα. Θυμίζω ότι την τελευταία φορά που έστειλα έργο μου στο φεστιβάλ, ο ήχος ήταν απαράδεκτος μέσα στην αίθουσα και στην ταινία μου "ούρλιαζε" (αν θυμάμαι καλά, σε κάποια άλλη ταινία αντίθετα δεν ακουγόταν τίποτα).
   Το πρόγραμμα του φεστιβάλ μπορείτε να το βρείτε στον ακόλουθο σύνδεσμο (το ελληνικό διαγωνιστικό είναι την Πρωταπριλιά - όχι, δεν σας λέω προκαταβολικά ψέμματα, στην ταινιοθήκη).
http://athensanimfest.eu/2015/en/schedule.

   Από εκεί και έπειτα, γίνονται κινήσεις γενικά στον χώρο του ελληνικού animation - στον βαθμό που μπορώ και που μου αναλογεί συμμετέχω κι εγώ σε αυτές - και επίκεινται κάποιες συναντησούλες για συζήτηση με αφορμή το Animfest, ώστε να δούμε - μεταξύ μπίρας και κρασιού μάλλον - τί έχουμε, πού είμαστε, πού πάμε, πού θέλουμε και πού μπορούμε να πάμε. Φέτος είναι τα 70 χρόνια από το πρώτο ελληνικό animation και πιθανώς - όχι σίγουρα - να δούμε σημαντικά πράγματα με αφορμή αυτή την επέτειο.
   Σε ό,τι αφορά δε το δημιουργικό κομμάτι, πέρα από διάφορα projects που επεξεργάζομαι (ΣΕ ΑΥΤΗ την φάση μόνος μου), δουλεύω πιο συστηματικά το "Ερνέστο και Ταρούν". Γενικά, ένας προγραμματισμός που έχω θέσει - πιο αυστηρός αυτή την φορά - έχει βοηθήσει στην αύξηση της παραγωγής έργου αλλά και στην θεωρητική μελέτη (μην ξεχνάμε: ΔΕΝ έχω σπουδάσει το αντικείμενο και πρέπει μόνος μου να καλύψω ένα κενό που - ευτυχώς - άλλοι άνθρωποι του χώρου δεν έχουν). Σας δίνω και ένα pencil test με αρκετά λάθη (για αυτό γίνονται τα pencil tests: για να βρούμε τα λάθη) από την ταινία.

Ανακεφαλαίωση, αναπροσαρμογή και επόμενα βήματα

   Ναι, είναι αλήθεια ότι εξαφανίστηκα για πολλούς μήνες από το ιστολόγιο, αλλά υπήρχαν αρκετά σοβαροί λόγοι.
   "Ευπειθώς αναφέρω" λοιπόν ότι:
   Αυτούς τους μήνες ασχολήθηκα πάρα πολύ με την διαδικτυακή σειρά "Μες στα μπουντρούμια". Η σειρά αυτή ολοκλήρωσε τον πρώτο της κύκλο. Για λόγους που δεν είναι της παρούσης, "αναγκάζομαι" να την σταματήσω για εφέτος και να την προγραμματίσω στην ίδια λογική από Σεπτέμβρη.
   Παράλληλα, ασχολήθηκα αλλά όχι όσο θα έπρεπε με το "Ερνέστο και Ταρούν" και πολύ λιγότερο με τον "Θησαυρό στην ρίζα του Δέντρου της Γης". Είναι ξεκάθαρο πως είναι πρακτικά αδύνατο ένας άνθρωπος μόνος του να τα κάνει όλα, όπως και είναι δύσκολο να πεις σε κάποιον να σε βοηθήσει, όταν ξέρεις - και ΣΑΦΩΣ του το λες από την αρχή - ότι ΔΕΝ θα δει κάποια οικονομική απολαβή γρήγορα.
   Επίσης, κάποιες συνεργασίες δεν προχώρησαν ή άλλες φαίνεται να "παγώνουν".
   Από την άλλη, έγιναν όλο αυτό το διάστημα αρκετά σημαντικά πράγματα, όπως:
1) Δημιουργήθηκε η επίσημη σελίδα της vktoons, ιδιόκτητη παρακαλώ (στους συνδέσμους στο ιστολόγιο μπορείς να την βρεις επίσης)
2) Προωθήθηκαν συνεργασίες, όπως αυτή με το "down under studio" που αναλάμβανε το sound edit των επεισοδίων του "Μες στα μπουντρούμια"
3) Το δίκτυο του channel frederator ζήτησε - δεν το ζήτησα εγώ: αυτοί μας έψαξαν - να μπει η vktoons στο δίκτυό του, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για ένα άνοιγμα στο εξωτερικό (στο σύνδεσμο που έδωσα, πηγαίνετε στο γράμμα v και θα βρείτε τον σύνδεσμο για το κανάλι στο youtube).
4) Ξεκίνησε η δουλειά σε ένα διαφημιστικό.
5) Ήρθα σε επαφή με επιπλέον έμπειρους ανθρώπους του animation στην Ελλάδα, μαθαίνω πράγματα από αυτούς και όσο μπορώ τους βοηθώ σε ότι κάνουν (Άγγελος Ρούβας, Γιάννης Ζόγκα, Σπύρος Σιάκας), ενώ προσπαθώ να έρθω σε επαφή και με νεώτερους του χώρου.
   Πλέον, ήρθε (πάλι) η ώρα της αναπροσαρμογής αλλά και της προσπάθεια να "ανοιχτεί" το πλάνο και η δράση μου σε επιπλέον ανθρώπους. Αυτή η δράση, εντάσσεται/την εντάσσω στις κινήσεις που γίνονται αυτό το διάστημα στον χώρο του ελληνικού animation και συνειδητά υποτάσσονται σε αυτές. Είμαι αισιόδοξος (αγωνιστικά αισιόδοξος, όχι επειδή απλά θέλω να είμαι) ότι θα δούμε πολύ καλά πράγματα το επόμενο διάστημα στο ελληνικό animation.
   Αυτό, λοιπόν, που μπαίνει μπροστά μου το αμέσως επόμενο διάστημα είναι η μεταφορά στην πράξη της γνώσης και της εμπειρίας που έλαβα από τους πιο έμπειρους ανθρώπους, η προσέγγιση με νεώτερους ανθρώπους, οπωσδήποτε - εκ των ων ουκ άνευ - η συνεργασία (κάτι που το ήξερα, αλλά πλέον πρέπει να ξεπεράσω κάποιους φόβους και δισταγμούς που αφορούν στο οικονομικό κομμάτι και να το δω προοπτικά) και η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ σε στέρεες βάσει (όσο μπορώ τέλος πάντων να συμβάλω σε αυτό το κομμάτι). Η προοπτική είναι κάποια στιγμή ό,τι και αν (δεν) κάνω, να συναντηθεί με τις άλλες προσπάθειες (η Ελλάδα είναι μικρή χώρα για να πούμε ότι θα έχουμε 15 ανεξάρτητες προσπάθειες στο τέλος).
   Τα πλάνα μου προχωρούν λοιπόν, ήδη αυτή την στιγμή που διαβάζετε αυτές τις γραμμές (ακόμα και αυτό, είναι ενταγμένο μέσα στο σχέδιό μου) και το επόμενο διάστημα θα ακολουθήσουν μεταξύ των ανθρώπων του χώρου συζητήσεις, ενημερώσεις και ελπίζω και κοινοποίηση των συμπερασμάτων, των αγωνιών και των αγώνων των animators - παρότι ακόμα δεν θεωρώ εαυτόν animator (ελπίζω να γίνω κάποτε - στην Ελλάδα.

Μες στα μπουντούμια...online

   Η διαδικτυακή σειρά "Μες στα μπουντρούμια" είναι πλέον "στον αέρα (online).
   Πρόκειται για μία2D animated πολιτική σάτιρα της ελληνικής σύγχρονης πραγματικότητας που ελπίζει να βρει ανταπόκριση στο κοινό, από πολλές απόψεις: και να την αγκαλιάσει αλλά και να το προβληματίσει.
   Η σειρά προβάλλεται στο επίσημο κανάλι της vktoons στο youtube και θα βγαίνει στον αέρα Κάθε Δευτέρα, γύρω στις 6 το απόγευμα.
   Η προετοιμασία της σειρά δεν είανι εύκολη: πρέπει να υπα΄ρχει επαφή με την επικαιρότητα, να επιλέγεται το κύριο ζήτημα το οποίο δεν είναι απαραίτητα αυτό που απασχολεί περισσότερο τον κόσμο ή -συνήθως- τα ΜΜΕ και να βρίσκεται γρ΄γορα ο τρόπος εκείνος που θα προβάλλεται το θέμα με τρόπο ουσιαστικό, τραχύ, κωμικό, "στακάτο" στον κόσμο.
   Είναι μία σειρά που ΔΕΝ έρχεται να χαίδέψει αυτιά.
   Πρωταγωνιστής είναι ο Ιώβ, σιδηροδέσμιος στα μπουντρούμια του βασιλιά, ο οππίς όμως ακόμα δεν έχει βάλει μυαλό. Μαζί του έρχεται ο Δήμιος, η φωνή της συνείπδησής του ουσιαστικά. Ο Βασιλιάς εκφράζει τον εκάστοτε πρωθυπουργό και ο Σφουγγοκωλάριος τον εκάστοτε λακές του. ο Γραφιάς έναν διανοούμενο που ασκεί κριτική "με τα μάτια".
   Το πόσο και αν θα συνεχιστεί τελικά η σειρά είναι συνδυασμός παραγόντων. Πάντως, απαιτεί χρόνμο, μεράκι, προσφέρει ευχαρίστηση στον δημιουργό και, νομίζω, και στον θεατή.
   Σας δίνω το πρώτο επεισόδιο. Κάθε Δευτέρα, στις 6.00 μ.μ. θα υπάρχει στο κανάλι στο youtube νέο επεισόδιο.