Μία συνέντευξη: "Μαγικός Φακός"

   Εγκαινιάζω εδώ μία νέα ενότητα στο ιστολόγιο, με συνεντεύξεις Ελλήνων που ασχολούνται με το animation στην Ελλάδα. Είχα κάνει και παλιότερα βέβαια μία πρώτη προσπάθεια, με μία μικρή συνέντευξη από τον Θόδωρο Μαραγκό, αλλά τώρα θα προσπαθήσω να είμαι πιο συστηματικό.
   Ξεκινώ λοιπόν παρουσιάζοντας τα παιδιά από τον Μαγικό Φακό, για τον οποίο μπορεί να βρείτε περισσότερες πληροφορίες στην σελίδα τους (http://magikosfakos.org/). Επίσης, μπορείτε να δείτε την δουλειά τους στο κανάλι τους στο youtube (http://www.youtube.com/user/magikosfakos) και στο κανάλι τους στο vimeo (https://vimeo.com/user6450585) καθώς και να τους ακολουθήσετε μέσω facebook (https://www.facebook.com/kokovios.kokoviou?fref=ts).Τα παιδιά (ο "Μαγικός Φακός" αποτελείται από τον Louis Santos, την Σοφία Παυλάκη και την Φωτεινή Παυλάκη) είναι και αυτοί μετανάστες σήμερα και έτσι κάποια στιγμή περιμένουμε να μάθουμε περισσότερα από τον χώρο του animation "εκεί στα ξένα".
   Ακολουθεί η μίνι συνέντευξη.

Τί είναι ο «Μαγικός φακός»; Και πώς προέκυψε ο τίτλος;
Το όνομα το εμπνευστήκαμε από το οπτικό μηχάνημα του 17ου αιώνα, πρόδρομο του κινηματογράφου. Και παρόλο που εμείς ασχολούμαστε με 3D, το όνομα υπενθυμίζει ότι όλα άρχισαν από το μαγικό φακό.

Μέχρι τώρα ποιά είναι η επαφή σας με το κοινό; Μέσω
φεστιβάλ; Με άλλους τρόπους;
Εμείς μέχρι τώρα έχουμε προσεγγίσει το κοινό με τρεις τρόπους: με
συμμετοχές σε φεστιβάλ, με κοινωνικές εκδηλώσεις και μέσω του
internet (site, social media, youtube, vimeo, κλπ). 

Αυτό το διάστημα βλέπουμε πως ασχολείστε με την σειρά “GreekToys”. Μάλιστα, το πρώτο επεισόδιο έχει ήδη υποτιτλιστεί και στα ιαπωνικά. Ποιά είναι η φιλοσοφία της σειράς και τα μηνύματα που θέλετε να περάσετε και ποιά αγορά στοχεύει; Ακόμα, πώς προέκυψε ο υποτιτλισμός στα ιαπωνικά;
Το GreekToys είναι μια παιδική σειρά με σκοπό να μαθαίνουν τα
παιδιά με διασκεδαστικό τρόπο την πολιτιστική κληρονομιά της
Ελλάδας και άλλων χωρών, για παράδειγμα της Ιαπωνίας.
Οι υπότιτλοι στα Ιαπωνικά είναι μέρος της προσπάθειας να
προσεγγίσουμε ένα ευρύ κοινό. Άλλωστε, το επόμενο επεισόδιο της
σειράς θα έχει ως θέμα την Ιαπωνία.

Γενικότερα, ποιά είναι τα πλάνα σας για το μέλλον;
Ήδη έχουμε προγραμματίσει τα δυο επόμενα επεισόδια της σειράς:
“Ο Βαλίος στους Ολυμπιακούς Αγώνες” και “Kon’nichiwa Βαλίε:
ταξίδι στην Ιαπωνία”, αλλά επιφυλάσσουμε και εκπλήξεις!
Επίσης, στην προσπάθεια αυτή ετοιμάζουμε καμπάνια crowdfunding
για τους επόμενους μήνες.

Γιατί επιλέξατε το 3D animation;
To 3D είναι αυτό που ταιριάζει καλύτερα με το concept των έργων
μας, το οποίο συνδυάζει ρεαλισμό με φανταστικά στοιχεία. Εμείς
δουλεύουμε αποκλειστικά με free & open source software, τα οποία
μας παρέχουν τα απαραίτητα μέσα για τη δημιουργία της σειράς.
Θέλουμε να δείξουμε ότι δουλεύοντας με free & open source
(ανοιχτό λογισμικό) μπορούμε να έχουμε αντίστοιχα καλά
αποτελέσματα όπως με το proprietary software (κλειστό λογισμικό).

Ποιές εμπειρίες – θετικές και αρνητικές – έχετε αποκομίσει
έως τώρα από τον χώρο του animation στην Ελλάδας;
Το συμπέρασμά μας από τις εμπειρίες μας μέχρι τώρα είναι ότι το
μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει το ελληνικό animation
είναι η απουσία αγοράς, άρα και επενδύσεων, και αυτό περιορίζει
την παραγωγή animation, καθώς και την προβολή του. Με
αποτέλεσμα μια ταινία animation να περιοριστεί σε συμμετοχές σε
φεστιβάλ και τίποτα περισσότερο.

Τέλος, πώς βλέπετε το animation στην Ελλάδα;
Στο ελληνικό animation υπάρχει ανάπτυξη στο διαφημιστικό τομέα
και κυρίως σε 3D. Όσον αφορά την παραγωγή ταινιών μικρού
μήκους, σειρών, κλπ, απ' ότι γνωρίζουμε υπάρχουν αξιόλογες
δουλειές, απομονωμένες βέβαια, επειδή το animation στην Ελλάδα,
όπως είπαμε, δεν υποστηρίζεται από επενδυτές, χορηγούς,
εταιρείες.
Όπως και άλλοι δημιουργοί, έτσι και εμείς με το Greektoys
υλοποιούμε τα σχέδιά μας ανεξάρτητοι βάζοντας ένα λιθαράκι στο
ελληνικό animation. Αυτό ο κόσμος το εκτιμάει και χαιρόμαστε που
υπάρχει ένα πιστό κοινό που αγαπάει ήδη το Greektoys.

Σας δίνω και μία παλιότερη δουλειά των παιδιών του Μαγικού Φακού.

Nightmare after christmas from magikos fakos on Vimeo.

Η -μικρή και μέχρι τούδε- εμπειρία μου από την (ημι-επαγγελματική;) ενασχόληση με το "Ερνέστο και Ταρούν".

   Είναι πολύς καιρός από τότε που έγραψα τελευταία φορά στο ιστολόγιο και υπήρχε λόγος. Μάλλον, λόγοι.  Δεν αναφέρομαι μόνο στην προσπάθεια με το κινούμενο σχέδιο, αλλά και σε άλλα ζητήματα που αφορούν υγεία, επιτροπές κτλ. Όμως, τώρα είναι ώρα να μεταφέρω την μέχρι τώρα εμπειρία μου από το όλο πακέτο της ταινίας. ΟΛΟ το πακέτο.
   Κατ' αρχήν, το γράφω με μεγάλη μου χαρά: είχα αμφιβολίες, μήπως το animation ήταν ένα καπρίτσιο που στα πρώτα δύσκολα τεχνικά-καλλιτεχνικά προβλήματα στο παραδοσιακό κινούμενο σχέδιο θα παρατούσα. Όμως, τελικά είναι μία εργασία που την απολαμβάνω, που δεν με κουράζει ψυχικά και που, αν και σωματικά κουράζει (δεν σκάβω, αλλά αφιερώνω πολλές ώρες και μειώνω και τις ώρες ύπνου), ΔΕΝ με κάνει να βαριέμαι. ΔΕΝ με αποτρέπουν οι δυσκολίες, αντίθετα με οδηγούν στο να αναζητήσω λύσεις ΟΠΟΥ μπορώ (βιβλία, διαδίκτυο, συζητήσεις με πιο έμπειρους κτλ).
Έτσι, "η καλύτερή μου" είναι τα pencil tests. Εκεί που διαπιστώνω τα προβλήματα στην κίνηση κτλ, αλλά για έναν περίεργο λόγο νομίζω ότι βλέπω και κανονικό καρτούν, δημιουργημένο μάλιστα από εμένα. Και εννοώ ότι έχει εντελώς άλλη υφή αυτή η αίσθηση από αυτή που νιώθω όταν φτιάχνω απευθείας σε vector based πρόγραμμα. Όμως, όταν πλέον πάω πάλι στο πρόγραμμα του υπολογιστή, θα έχω περισσότερες ακόμα απαιτήσεις από αυτό που θα φτιάξω. Γιατί τώρα πραγματικά μαθαίνω.

Όταν τελικά περνάω την δουλειά αυτή στο πρόγραμμα για να χρωματίσω τα καρέ και να κάνω την σύνθεση, είμαι πολύ πιο ικανοποιημένος από το ποιοτικό αποτέλεσμα, παρότι καταλαβαίνω ότι αν σχεδίαζα απευθείας σε ένα πρόγραμμα που κάνει αυτόματα τις κινήσεις (τα betweens και τα inbetweens κτλ). θα ήταν κάτι "σχεδόν τέλειο", τώρα κάνω κάτι καλύτερο (ίσως ακριβώς επειδή δεν είναι "τέλειο")

   Από την άλλη, κάποια πράγματα πηγαίνουν "εκτός προγράμματος". Κακώς, αλλά μάλλον αυτό οφείλεται στην απειρία. Και τα προβλήματα αυτά οφείλονται στο οικονομικό κομμάτι. Και να εξηγήσω:
Σαφώς αν είχα χρήματα, θα ήμουν άνετος από κάθε άποψη να κάνω αυτό που θέλω/πρέπει να κάνω. Αφού δεν έχω, στράφηκα εν πρώτοις στην λύση του crowdfunding. Αυτό σήμαινε - και σημαίνει - ότι πρέπει να αφιερώσω χρόνο για την προώθηση της καμπάνιας. Και πρέπει να αφιερώσω χρόνο εγώ, αφού μόνος μου κάνω τα πάντα (σαν άνθρωπος ορχήστρα ένα πράγμα). Αυτό μη θεωρηθεί "ηρωισμός": Αυτό είναι το γενικό πλαίσιο που εργάζονται οι περισσότεροι - ειδικά οι του παραδοσιακού ή του 2D animation- στην Ελλάδα: τα πάντα όλα, τό 'να, τ' άλλο, ξέρω 'γω τα κάνει ένας (το πολύ να έχει άλλο ένα χέρι βοήθειας, το οποίο όμως φαίνεται πολύ σε αυτόν που ΔΕΝ το έχει, έτσι;). Το πρόβλημα εδώ είναι ότι δεν είμαι ειδικό στην προώθηση μίας καμπάνιας τέτοια, οπότε περίπου κάνω "του κεφαλιού μου" και ό,τι με συμβουλεύουν άλλοι (ή ό,τι μπορώ να κάνω από αυτά που με συμβουλεύουν). Πάντως, κάνω δουλειά που ΔΕΝ θα έκανα εγώ υπό κανονικές συνθήκες (μην συζητήσουμε ποιες είναι αυτές...). Προφανώς, όλη αυτή η προσπάθεια πάει πίσω χρονικά την καθαυτή δουλειά στο καρτούν (αλλά και είναι κάτι ψυχοφθόρο, ειδικά αφού "δεν τό 'χω").
   Κατόπιν αποφάσισα -μετά από συζήτηση με έμπειρους- να προχωρήσω στην σύνταξη πρότασης για το ΕΚΚ. Εκεί προκύπτουν άλλα ζητήματα. Όπως, το κόστος της πρότασης καθαυτής (!!!), αν και πιθανώς έχουν αλλάξει κάποια πράγματα σε σχέση με παλιότερα, οι τεχνικές ανάγκες που πρέπει να καλυφθούν, να κοστολογηθούν κτλ (π.χ. μετατροπή ήχου σε dolby αναγκαστικά -κάτι που έχει κόστος- για να προβληθεί η ταινία σε αίθουσα!) αλλά και η εύρεση παραγωγού, ώστε να μπορούν να δοθούν τα χρήματα, αν και εφόσον τελικά δώσει έγκριση το ΕΚΚ. Και εδώ, το animation έχει ένα ισχυρό ντεζαβαντάζ στην Ελλάδα.
Από ό,τι έχω καταλάβει από συζητήσεις, ελάχιστοι είναι οι παραγωγοί που ασχολούνται με το animation και μάλλον περνάνε και οικονομικά ζόρια. Οι περισσότεροι παραγωγοί αλλά και οι μεγάλες εταιρείες παραγωγής μάλλον δεν έχουν ξαναδουλέψει animation και το λένε οι άνθρωποι, δεν είναι ότι το κρύβουν (και καλά κάνουν: αυτό δείχνει σοβαρότητα).
Σε άλλα οικονομικά - κοινωνικά συστήματα το πρόβλημα θα ήταν λυμένο από τα γεννοφάσκια του, με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, ίσως και με κακό τρόπο ενίοτε . Αλλά λυμένο. Και με υποστήριξη. Εδώ και στις παρούσες συνθήκες πρέπει να βρεις παραγωγό που θα ρισκάρει ουσιαστικά - μιλάμε για αντικείμενο που δεν ξέρει - αλλά και να του δώσεις να καταλάβει ότι τo animation -και το 2D παρακαλώ: η ευρωπαϊκήήπειρος έχει το πάνω χέρι στο κομμάτι αυτό ετούτη τη στιγμή (θα το ξαναπάρουν κάποια στιγμή οι Αμερικάνοι, μη γελιέστε...) - μπορεί να "τρέξει" στην Ελλάδα.
Εδώ, λοιπόν, είδα και αυτό που μπορεί να είναι λύση (στο μυαλό μου, δηλαδή, είναι): κάποιες εταιρείες παραγωγής κάνουν συμπαραγωγές με το εξωτερικό (σε μία εταιρεία που πήγα, άκουγα να μιλάνε αγγλικά οι άνθρωποι που ήταν μαζεμένοι στον χώρο, άρα κάτι ήταν στα σκαριά). Αυτή είναι για μένα η λύση: το άνοιγμα της πύλης προς τα έξω. Για να φτιαχτεί αγορά ικανή στην Ελλάδα, πρέπει - άποψή μου και την έχω ξαναγράψει - να βγει το ελληνικό animation έξω. Από εκεί θα μπει - δυστυχώς, αλλά έτσι δουλεύει εδώ το "κόλπο" - πιο εύκολα στην Ελλάδα, θα αναγκάσει κάποιους να το πάρουν πιο σοβαρά, θα αναγκάσει τα κανάλια να προβάλλουν, θα οδηγήσει σε επενδύσεις κτλ. Αλλά αυτό θέλει οργάνωση. Αναλόγως πώς θα πάνε τα πράγματα με το Ερνέστο και Ταρούν, ίσως να πάρω μία πρωτοβουλία κατόπιν. Κάτι έχω στο νου (πολλά έχω, αλλά τέλος πάντων...).

Η ιστοσελίδα για το "Ερνέστο και Ταρούν"

   "Σηκώθηκε" η ιστοσελίδα για την παραγωγή του "Ερνέστο και Ταρούν" στη παρακάτω διεύθυνση:

http://ernestoandtaroon.weebly.com/

Στην αρχική σελίδα θα υπάρχει μόνιμα το βίντεο της καμπάνιας χρηματοδότησης καθώς και η κάρτα με το ποσοστό που έχει "πιαστεί", μέχρι να ολοκληρωθεί η καμπάνια.

Η σελίδα της εκστρατείας χρηματοδότησης στέλνει τον θεατή απευθείας στην σελίδα της εκστρατείας στο groopio.

Στην σελίδα "πορεία της παραγωγής" θα δίνεται ενημέρωση για την πρόοδος της παραγωγής, για τα στάδια, τις δυσκολίες κτλ.

Στην σελίδα "media updates" θα βρίσκει κανείς φωτό, βίντεο (ίσως και αποσπάσματα μουσικά: το σκέφτομαι ακόμα) από την διαδικασία της παραγωγής.

Ε, η σελίδα επικοινωνίας είναι αυτό που λέει :D.

Εννοείται ότι η σελίδα θα μείνει ενεργή και μετά το πέρας της καμπάνιας χρηματοδότησης και μέχρι το τέλος της παραγωγής (αν και γιατί δηλαδή να την σβήσω μετά;).

Καμπάνια online χρηματοδότησης μίας μικρού μήκους ταινίας μου: Ερνέστο και Ταρούν

Αυτό το αρθράκι είναι κάπως διαφορετικό σε σχέση με όσα έχω γράψει έως τώρα. Είναι διαφορετικό, γιατί ζητάω ενίσχυση και στήριξη από τον καθένα και την καθεμιά για μία μικρού μήκους ταινία, ένα παιδικό καρτούν που ετοιμάζω.
Την online καμπάνια της διοργανώνω μέσω της ελληνικής πλατφόρμας groopio. Ακολουθεί ο σύνδεσμος για την καμπάνια.

http://www.groopio.com/el/projects/display/429/ernesto-and-taroon

Εκεί θα βρείτε περισσότερες λεπτομέρειες για το όλο έργο (νεοελληνιστί: project).

Η ταινία αφορά στον Ερνέστο, ένα μικρό ποντίκι που ζει στην μεγαλούπολη με τους γονείς του και θέλει να επισκεφθεί το τσίρκο που ήρθε στην πόλη τους. Οι γονείς του, όμως, προσπαθούν να τον ...συνετίσουν και του εφιστούν την προσοχή στους ελέφαντες, οι οποίοι είναι τρομερά θηρία και μισούν τους ποντικούς.  Ο Ταρούν, ο μικρός ελέφαντας του τσίρκου, μαθαίνει από τους δικούς τους γονείς ότι τα ποντίκια θέλουν να εξολοθρεύσουν όλους τους ελέφαντες. Με κάποιον τρόπο, ο Ταρούν ελευθερώνεται από τα δεσμά του και αποφασίζει να περιτριγυρίσει το τσίρκο, την ίδια ώρα που ο Ερνέστο φεύγει κρυφά από το σπίτι του για να δει το τσίρκο. Εκεί, λοιπόν, έντρομοι έρχονται αντιμέτωποι οι δύο πιτσιρικάδες. Τί θα ακολουθήσει;

Η ταινία είναι στο αρχικό στάδιο. Έχει ολοκληρωθεί το σενάριο, έχουν σχεδιαστεί οι δύο βασικοί ήρωες, έχουν γίνει κάποια τεστ και έχει ολοκληρωθεί το εισαγωγικό πλάνο. Η καμπάνια γίνεται με βασικό σκοπό να αγοραστούν βασικά αντικείμενα της δουλειάς: Ένας διακορευτής (ο οποίος ανοίγει τις στάνταρ τρύπες της "βιομηχανίας" του κινουμένου σχεδίου), ένα σκάνερ Α3, ώστε να μπορούν να αποτυπωθούν περισσότερες λεπτομέρειες (άρα, να ανέβει η ποιότητα του καρτούν) στο χαρτί και ένα δίσκο ειδικό για το σχεδιαστήριο του κινουμένου σχεδίου. Λίγο η ανεργία, λίγο η μεγάλη πιθανότητα διακοπής του αναπηρικού επιδόματος, καθιστούν ανάγκη την χρηματοδότηση της ταινίας από τον κόσμο.

Έχουν οριστεί και "ανταποδόσεις" για κάθε εισφορά -μικρή και μεγάλη - στην ταινία.

Αν σας ενδιαφέρει το αντικείμενο και γνωρίζετε κάποιο φυσικό πρόσωπο ή εταιρεία που θα μπορούσε ή θα ήθελε να ενισχύσει με ένα μεγαλύτερο ποσό, επικοινωνήστε μαζί μου για να δούμε τρόπο επικοινωνίας με το πρόσωπο/την εταιρεία.

Κατά καιρούς θα επανέρχομαι στο θέμα, με ενημερώσεις εν είδει σχολίων, σε συνέχεια του άρθρου.

Πώς θα μπορούσε να δημιουργηθεί "αγορά" κινουμένου σχεδίου στην Ελλάδα; ερωτήσεις κι προτάσεις.

   Ο τίτλος του άρθρου "προκαλεί", με την έννοια ότι παίζει με τους όρους "κέρδος", "κεφάλαιο" και τους συναφείς και φαίνεται σαν να βάζει στο περιθώριο την τέχνη του animation. Εν τούτοις, από την στιγμή που δεν υπάρχουν εκείνες οι συνθήκες που να επιτρέπουν να μιλήσουμε για ένα αντικείμενο που θα στηρίζεται σε ένα άλλο καθεστώς οικονομικό-πολιτικό και επειδή όλοι έχουμε ανάγκη από ένα πιάτο φαγητό, αναγκαστικά η συζήτηση περιστρέφεται στις παρούσες συνθήκες. Και αναγκαστικά μιλάμε για αγορά.

   Μπαίνουν, όμως, και εισαγωγικά στον όρο "αγορά" και υπάρχει λόγος: δεν αναφέρομαι αποκλειστικά σε κάτι που θα "φέρνει χρήμα", παρότι ένας ζωτικός όρος είναι αυτός. Ουσιαστικά, θέτω το ζήτημα της δημιουργίας στερεών βάσεων για την δημιουργίας μίας "σχολής" - ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το - animation στην Ελλάδα.

Να εξηγήσω περαιτέρω: το να φτιάξεις ένα animation, να βγάλεις μία φορά λεφτά και τέρμα, πάει, πάπαλα, αυτό έχει γίνει στην Ελλάδα, ίσως και στο εξωτερικό (δεν το γνωρίζω). Το θέμα, για εμένα, είναι η συνέχεια. Η συνέχεια απαιτεί βάσεις. Οι βάσεις μπαίνουν με την εκπαίδευση.

   Το βασικό, είναι να δημιουργηθούν σχολές - το ιδανικό είναι να είναι κρατικές, αλλά αυτό μάλλον πάει μακριά, παρότι υπάρχει μαθήματα στο ΤΕΙ της Αθήνας, αλλά αυτό δεν αρκεί - στις οποίες ο μαθητής-φοιτητής θα παίρνει τις βάσεις του animation, και θα τελειώνει - με την πλήρη έννοια της λέξης - τις σπουδές του. Σπουδές που θα διδάσκονται όλα τα επαγγέλματα που σχετίζονται με το animation, όλη η "παραγωγική γραμμή". Αυτό, απαιτεί χώρο, χρόνο (δεν τελειώνει σε δύο χρόνια κάτι τέτοιο) και χρήμα. Σήμερα, μπορεί κάποιος να μάθει τεχνικές animation σε διάφορες ιδιωτικές σχολές, δεν θα γίνει όμως κάτι άλλο πέρα από τεχνίτης. Υπάρχουν και στούντιο που προσπαθούν να αναπληρώσουν αυτό το κενό (π.χ. η Rappas Films), αλλά προφανώς και αντικειμενικά δεν μπορεί να το κάνει στον καλύτερο δυνατό βαθμό.

   Εδώ, λοιπόν, μπαίνει αντικειμενικά το ζήτημα των χρημάτων. Εδώ βάζω ως προϋπόθεση ότι μιλάμε για φτηνές σπουδές, ει δυνατόν και δωρεάν. Αλλιώς, θα πάμε στα εξωπραγματικά δίδακτρα του εξωτερικού και για σπουδές μόνον για λίγους και εκλεκτούς (άρα και σε απώλεια ταλέντων). Είναι βασικό να υπάρχει κάποιος που θα "ρίξει" χρήματα σε μία ανύπαρκτη ουσιαστικά αγορά, σε ένα νέο εγχείρημα στον ελλαδικό χώρο, σε κάτι που δεν είναι σίγουρο ότι θα αποδώσει με όρους κεφαλαίου, σε τελική ανάλυση. Υπάρχει αυτή την στιγμή αυτός ο άνθρωπος/όμιλος ή όπως αλλιώς τον πούμε στην Ελλάδα; όχι. Και δεν υπάρχει αφενός λόγω και του χαρακτήρα του ελληνικού κεφαλαίου (μεταπρατικό εν πολλοίς) και γιατί υπάρχει άγνοια του αντικειμένου (γνωρίζω από πρώτο χέρι τί σας γράφω επ' αυτού, έχοντας συζητήσει με εταιρείες που συντάσσουν business plan). Αυτό το χαρτί λοιπόν μου φαίνεται "καμμένο" σε αυτή την φάση. Ή μήπως όχι;
   Το επόμενο που θα μπορούσε να γίνει, θα ήταν μία εταιρεία από το εξωτερικό να αποφασίσει να δημιουργήσει ένα στούντιο στην Ελλάδα, υπολογίζοντας φυσικά σε φτηνότερα εργατικά χέρια σε σχέση με την Αμερική, να θέσει τις βάσεις μέσα σε αυτό - δηλαδή, να διδάξει το κινούμενο σχέδιο - και το στούντιο αυτό να βγάλει δουλειά για την εταιρεία. Το μοντέλο έχει δοκιμαστεί με επιτυχία στην Ασία. Και όμως: τέτοια απόπειρα έγινε και στην Ελλάδα, μέσα στα χρόνια της χούντας. Όμως, οι επίγονοι των Στούντιο Φλάισερ που είχαν έρθει και είχαν ακουμπήσει χρήματα, είδαν τελικά αυτά να καταλήγουν στα χέρια επιτήδειων και χουντικών. Και προφανώς η Ελλάδα "έφτιαξε όνομα" από τότε και στο κομμάτι αυτό. Υπάρχει διαφορετική εμπειρία στο κομμάτι αυτό;
   Υπάρχουν, βέβαια, συνεργασίες με ξένα στούντιο εδώ και χρόνια. Όμως, μέχρι στιγμής φαίνεται πως δεν αφήνουν αυτές οι συνεργασίες κάτι εδώ. Αντίθετα, πάλι ο Έλληνας animator πάει στο εξωτερικό, εφόσον μπορεί. Τουλάχιστον, αυτό βλέπω εγώ και περιμένω όποιον/α έχει άλλη αντίληψη να την καταθέσει.
   Μία άλλη λύση θα ήταν η διαφήμιση. Όμως, το animation στην διαφήμιση περιορίζεται στο 3D με τις αδυναμίες που αυτό συνεπάγεται, λόγω της εκπαίδευσης που ΔΕΝ παρέχεται (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και πολύ καλά δείγματα). Όμως, ως χώρος πάνω στον οποίο θα μπορούσε κάποιος ΚΑΙ να μάθει αλλά ΚΑΙ να βγάλει τα προς το ζην, δεν υφίσταται πλέον.

   Ο δρόμος τελικά που προτείνω εγώ για να αναπτυχθεί το animation στην Ελλάδα είναι μάλλον πιό επίπονος και, φυσικά, δεν εξασφαλίζει αποτέλεσμα (και πώς θα μπορούσε; είναι πρόταση που δεν έχει δοκιμαστεί σε αντίστοιχες συνθήκες).
1) Το βασικό νομίζω πως είναι η οργάνωση του χώρου. Εννοώ οργάνωση συνδικαλιστική, που θα προστατεύει τα δικαιώματα των animators -υπάρχουν π.χ. περιπτώσεις που τα πνευματικά δικαιώματα καταπατήθηκαν από αιθουσάρχες και αυτό θα μπορούσε να το αντιμετωπίσει ένα σωματείο, ή θα μπορούσε να ασκήσει πίεση να προβάλλονται περισσότερο ελληνικές παραγωγές στα ελληνικά κανάλια, με αντίστοιχη προστασία των δικαιωμάτων κτλ - και οργάνωση που θα βοηθά με σεμινάρια και ανταλλαγή πείρας να αναπτύσσεται διαρκώς ο χώρος και το αντικείμενο.
2) Με δεδομένο πως δυστυχώς σε αυτή την χρονική φάση ΔΕΝ υπάρχει κάποιος φορέας που να διδάσκει τις βάσεις του animation, το χρέος της βελτίωσης του καθενός μας - και στο κάτω κάτω, ας μιλήσω μόνο για μένα, που ξέρω ότι έχω να διανύσω χιλιάδες χιλιόμετρα ακόμα για να είμαι ανεκτός στο είδος που θέλω να υπηρετήσω - είναι η αυτομόρφωση. Από το κομμάτι αυτό εξαιρώ όσους μπορούν να πάρουν τις βάσεις δίπλα σε στούντιο που λειτουργούν στην Ελλάδα - αλλά εννοώ πραγματικές βάσεις, όχι μόνο τεχνικές - και όσους έχουν την οικονομική άνεση να βγουν για σπουδές στην Ευρώπη ή στις ΗΠΑ (ή όπου αλλού). Εγώ, π.χ., δεν την έχω.
3) Μέσω της οργάνωσης, μπορούμε να δούμε μία αδιάκοπη παρουσία του ελληνικού animation στο εξωτερικό: μπορεί κάποιος να μην έχει να παρουσιάσει κάποιο έργο μία δεδομένη χρονική στιγμή σε κάποιο φεστιβάλ, γιατί όμως να μην ενημερώσει τον χώρο του ότι γίνεται αυτό το φεστιβάλ, ας πάει κάποιος να δώσει ό,τι έχει έτοιμο; ακόμα καλύτερα, γιατί να μην δούμε συνεργατικές προσπάθειες. Εννοώ, κάποιοι ανεξάρτητοι animators θα μπορούσαν να συνεργαστούν για μία ταινία η οποία θα γινόταν ακριβώς για να βγει στα φεστιβάλ. Με αυτόν τον τρόπο θα εργάζονταν περισσότεροι μαζί, κάτι που είναι απαίτηση του animation (από την φύση του, ας το γράψω έτσι, "ομαδικό άθλημα") και θα έβλεπαν επίσης αν υπάρχει "χημεία" σε αυτή την ομάδα. ΑΝ υπάρχει όντως χημεία και το αποτέλεσμα είναι μετρήσιμο, τότε, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μία δημιουργία ενός εργαστηρίου ή μίας έστω πιό συχνής επαφής επαγγελματικής. Αυτό, όμως, ταυτόχρονα θα πρέπει να αναπτύσσεται μαζί με την επαφή με το εξωτερικό, για έναν και μόνον λόγο: επειδή εκεί υπ;aρχουν ακόμα - τονίζω: ακόμα - χρήματα για το animation και εκεί πρέπει σε πρώτη φάση (και πάντα κατά την γνώμη μου) να στραφεί το ελληνικό animation.
4) Όσο και να φανεί περίεργο σε πολλούς, η αγορά του εξωτερικού δείχνει και το ποιά θεματολογία θα μπορούσε να "σηκώσει" το ελληνικό animation για να κάνει "καριέρα" έξω: μυθολογία και ιστορία. Και δεν εννοώ μόνον αρχαία ιστορία. Η Zarafa πιάνει την "Μπουμπουλίνα" (και ιστορικά της αλλάζει τα φώτα). Παρότι η Μπουμπουλίνα αυτή δεν υπάρχει ιστορικά, μας λένε όμως οι Γάλλοι ότι έχουμε ενδιαφέροντα πρόσωα ιστορικά. Εγώ πιστεύω και μύθους και θρύλους της σύγχρονης παράδοσης. Έχουμε και ιστορία που δεν αγγίζουν πολλοί, ούτε καν οι Έλληνες του "live action" (π.χ. βυζαντινή). Δεν κάνω γενική υπόδειξη φυσικά. Απλά τονίζω αυτό που μπορεί να φέρει και χρήμα πίσω στην Ελλάδα.
5) Αυτό το χρήμα που τυχόν θα έρθει ΔΕΝ πρέπει αν επενδυθεί για να βγάζουμε διαρκώς ταινίες έξω. Αυτό το χρήμα πρέπει να επενδυθεί για να φτιαχτούν εργαστήρια και στούντιο στην Ελλάδα. Αυτό το χρήμα θα είναι ο μοχλός πίεσης για την δημιουργία αγοράς στο εσωτερικό, πίεσης στις αίθουσες, στα κανάλια να πάρουν ελληνική παραγωγή (σήμερα, τα ελληνικά κανάλια ή έχουν παράλογες απαιτήσεις, νομίζοντας ότι στην Ελλάδα λειτουργούν τα στούντιο της Disney, ή έχουν αφήσει ελληνικές παραγωγές στα συρτάρια. Και στο μακρινό αλλά και στο πρόσφατο παρελθόν). Με αυτόν τον τρόπο, ξεκινώντας μας αρέσει ή όχι - εμένα π.χ. μου αρέσει - από την πιτσιρικαρία (δηλαδή: η ελληνική επίθεση στην ...Ελλάδα κατά την γνώμη μου πρέπει να στοχεύει στα παιδιά, όχι στο ενήλικο κοινό), θα αρχίσουμε να βάζουμε στο μυαλό των μικρών παιδιών και την προοπτική να ασχοληθούν με το animation. Αυτό θα έχει αποτελέσματα, βέβαια, μόνο αν έχουν πραγματοποιηθεί τα προηγούμενα βήματα και, οπωσδήποτε, να έχουν μπει οι εκπαιδευτικές βάσεις για να κάνει ένα παιδί, ένας νέος animation στην χώρα μας.
   Περιμένω τις δικές σας σκέψεις, προτάσεις, αντιρρήσεις, πείρα.