Δευτέρα 31 Ιανουαρίου 2011
Πέμπτη 27 Ιανουαρίου 2011
Λίγα για την οικιακή ηχογράφηση: μέρος Β΄
Βασικά, θα γράψω λίγα - όχι πολλά - πράγματα παραπάνω για τον φίλο που ζητούσε πληροφορίες για το πώς μπορεί να ηχογραφήσει κιθάρα με το podcast της behringer, με το xenyx 502.
Κατ' αρχήν, από ό,τι έμαθα (εκκρεμεί όμως μία συνάντηση για να μπούμε σε πιό βαθιά νερά), παίζει ρόλο και ο τύπος της κιθάρας (πόσα μιλιβόλτ κτλ). Από εκεί και έπειτα, μετά από λίγους δικούς μου πειραματισμούς, κατάλαβα τα εξής:
1) Παίζει σημαντικό ρόλο η ποιότητα του ενισχυτή. Όσο καλύτερος ο ενισχυτής, τόσο καλύτερος ο ήχος (λιγότερος θόρυβος, βόμβος κτλ)
2) Παίζει ρόλο το πόσο κοντά στέκεσαι στον υπολογιστή ή στην κονσόλα όταν ηχογραφείς. Η διαφορά στον μικροφωνισμό ήταν τεράστια (αυτοί οι μαγνήτες...).
3) Η ηχογράφηση είναι καλύτερης ποιότητας όταν "τραβάς" ήχο από τα ακουστικά παρά από το cd input του ενισχυτή (ξέρω, χαζό, αλλά το δοκίμασα κι αυτό, για να είμαστε σίγουροι :D)
4) Πρέπει να παίξεις με την ένταση της κιθάρας και του ενισχυτή, όπως και με τους ήχους/τόνους της κιθάρας. Στην θέση μπλουζ, π.χ., οι μικροφωνισμοί μειώνονταν πάρα πολύ.
5) Δεν είναι εύκολο να γράψεις ταυτόχρονα κιθάρα και φωνή, καθώς το μικρόφωνο πιάνει τον ήχο της κιθάρας και αυξάνουν οι πιθανότητες μικροφωνισμού. Υποθέτω ότι θα γίνεται, αλλά θέλει περισσότερο ψάξιμο.
6) Καλό είναι να είναι πατημένο και το "cd/tape to phones" για καλύτερο έλεγχο του ήχου που παράγεις από τα ακουστικά (στην ηχογράφηση φωνής αρκεί να είναι πατημένο το "cd/tape to mix")
7) Πρέπει να ελέγχεις προσεκτικά το πόσο δίνεις σε main mix και gain. Δηλαδή, να ελέγχεις και οπτικά και ακουστικά τί δίνεις.
8) Πρέπει να προσπαθήσεις να καθαρίσεις τον ήχο της κιθάρας παίζοντας με ΟΛΑ τα παραπάνω, αλλιώς βγαίνει και ένα σκρατσάρισμα στο τελικό προϊόν.
Με την επιφύλαξη τα παραπάνω να τα διαπιστώσω οριστικά όταν θα συναντήσω - στο εγγύς μέλλον - έναν γνώστη του αντικειμένου, πρέπει να πω ότι διαπίστωσα αρκετά μεγάλη ποιοτική διαφορά σε σχέση με την πρώτη μου δοκιμή, τέτοια που ίσως την αξιοποιήσω για κάποια εγγραφή κομματιού κιθάρας στο κινούμενο σχέδιο.
Δεν ξέρω αν βοήθησα έστω λίγο, αλλά αυτά για μια - λιγότερο βιαστική σε σχέση με πριν - ματιά.
Κατ' αρχήν, από ό,τι έμαθα (εκκρεμεί όμως μία συνάντηση για να μπούμε σε πιό βαθιά νερά), παίζει ρόλο και ο τύπος της κιθάρας (πόσα μιλιβόλτ κτλ). Από εκεί και έπειτα, μετά από λίγους δικούς μου πειραματισμούς, κατάλαβα τα εξής:
1) Παίζει σημαντικό ρόλο η ποιότητα του ενισχυτή. Όσο καλύτερος ο ενισχυτής, τόσο καλύτερος ο ήχος (λιγότερος θόρυβος, βόμβος κτλ)
2) Παίζει ρόλο το πόσο κοντά στέκεσαι στον υπολογιστή ή στην κονσόλα όταν ηχογραφείς. Η διαφορά στον μικροφωνισμό ήταν τεράστια (αυτοί οι μαγνήτες...).
3) Η ηχογράφηση είναι καλύτερης ποιότητας όταν "τραβάς" ήχο από τα ακουστικά παρά από το cd input του ενισχυτή (ξέρω, χαζό, αλλά το δοκίμασα κι αυτό, για να είμαστε σίγουροι :D)
4) Πρέπει να παίξεις με την ένταση της κιθάρας και του ενισχυτή, όπως και με τους ήχους/τόνους της κιθάρας. Στην θέση μπλουζ, π.χ., οι μικροφωνισμοί μειώνονταν πάρα πολύ.
5) Δεν είναι εύκολο να γράψεις ταυτόχρονα κιθάρα και φωνή, καθώς το μικρόφωνο πιάνει τον ήχο της κιθάρας και αυξάνουν οι πιθανότητες μικροφωνισμού. Υποθέτω ότι θα γίνεται, αλλά θέλει περισσότερο ψάξιμο.
6) Καλό είναι να είναι πατημένο και το "cd/tape to phones" για καλύτερο έλεγχο του ήχου που παράγεις από τα ακουστικά (στην ηχογράφηση φωνής αρκεί να είναι πατημένο το "cd/tape to mix")
7) Πρέπει να ελέγχεις προσεκτικά το πόσο δίνεις σε main mix και gain. Δηλαδή, να ελέγχεις και οπτικά και ακουστικά τί δίνεις.
8) Πρέπει να προσπαθήσεις να καθαρίσεις τον ήχο της κιθάρας παίζοντας με ΟΛΑ τα παραπάνω, αλλιώς βγαίνει και ένα σκρατσάρισμα στο τελικό προϊόν.
Με την επιφύλαξη τα παραπάνω να τα διαπιστώσω οριστικά όταν θα συναντήσω - στο εγγύς μέλλον - έναν γνώστη του αντικειμένου, πρέπει να πω ότι διαπίστωσα αρκετά μεγάλη ποιοτική διαφορά σε σχέση με την πρώτη μου δοκιμή, τέτοια που ίσως την αξιοποιήσω για κάποια εγγραφή κομματιού κιθάρας στο κινούμενο σχέδιο.
Δεν ξέρω αν βοήθησα έστω λίγο, αλλά αυτά για μια - λιγότερο βιαστική σε σχέση με πριν - ματιά.
Δευτέρα 24 Ιανουαρίου 2011
Σάββατο 22 Ιανουαρίου 2011
Το πρώτο κινούμενο σχέδιο
Το πρώτο κινούμενο σχέδιο - με την έννοια που του δίνουμε σήμερα, δηλαδή σε κινηματογραφικό φιλμ - ήταν το δημιούργημα του J. Stuart Blackton "Humorous phases of funny faces" που έγινε με την χρήση κιμωλίας. Περιείχε αρκετά από τα εφέ της εποχής και αρκετές από τις αδυναμίες της φυσικά (ο κινηματογράφος γενικά έκανε τα πρώτα του βήματα ακόμα).
Από την άλλη, αν μιλήσουμε γενικά για κινούμενο σχέδιο με την έννοια της κινούμενης σε τακτά διαστήματα εικόνας, το πρώτο είναι αυτό του Emile Reynaud, "Autour d' une Cabine" που έγινε με το πραξινοσκόπιο (πανόραμα). Καθώς, όμως, αυτό θα μας οδηγήσει λογικά να φτάσουμε να πούμε ότι πρώτο κινούμενο σχέδιο είναι το κηνύγι που απεικονίζεται στα προϊστορικά σπήλαια, είναι ασφαλέστερο να πούμε ότι πρώτη ταινία είναι αυτή του Blackton (άλλωστε, του Reynaud δεν είναι ταινία).
Από την άλλη, αν μιλήσουμε γενικά για κινούμενο σχέδιο με την έννοια της κινούμενης σε τακτά διαστήματα εικόνας, το πρώτο είναι αυτό του Emile Reynaud, "Autour d' une Cabine" που έγινε με το πραξινοσκόπιο (πανόραμα). Καθώς, όμως, αυτό θα μας οδηγήσει λογικά να φτάσουμε να πούμε ότι πρώτο κινούμενο σχέδιο είναι το κηνύγι που απεικονίζεται στα προϊστορικά σπήλαια, είναι ασφαλέστερο να πούμε ότι πρώτη ταινία είναι αυτή του Blackton (άλλωστε, του Reynaud δεν είναι ταινία).
Δευτέρα 17 Ιανουαρίου 2011
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)